Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Artykuł | Mieczysław Dzikowski h. Doliwa ur. 29.10.1837 Płock, ojciec:. Antoni (oficer wojsk polskich), matka: (Urszula) Martyna Chamska. Pisarz, publicysta, dramaturg, powstaniec 1863, Pochowany Lwów, kw. 14

(Chamski) ur. 15 V 1800, zm. 1900, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

Urodzony w 1812 w Urzędowie w lubelskim zaciągną się do gwardii grenadierów, później pułk 9 Pod Grochowem, w Olszynie ciężko ranny,wyleczony wrócił do pułku i służył w nim do końca kampanii. Potem emigrował do Francji gdzie umarł w 1892

major komendant inwalidów polskich, starzec powszechnie poważany i uczestnik wszystkich walk Napoleona I.,zrospaczony zakończył życie w Suwałkach dnia 25. kwietnia 1864.

1826 - 1891. Jen. pic. na Kr. P. 7 (19) wrz. 1865 r. Nr. 927 doniósł do dra gł. kom. rz. spr. w. i d., że ksiądz S. D., prob. w Ceranowie, pow. sokł., gub. siedl., należy do kapłanów politycznie nieprawomyślnych, a Czasowa Wojenno Śledcza Komisja przy nmku Kr. P. 24 czrw. (6 lip.) 1865 r. Nr. 4428, — że był sympatykiem powstania, że jest uczciwy, rozumny, a jednocześnie zdolny do pracy w organizacji rewolucyjnej.

Powstaniec figurujący w Archiwum ks. Ruczki

informacja taka sama jak rekord nr 34190

lokaj z Rumoki pow. Mławskiego, ujęty jako powstaniec w kwietniu 1863 r. po półrocznem więzieniu powieszony w Krapiance.

Włościanin, należał do politycznych zabójstw, grabieży i gwałtów nad spokojnymi mieszkańcami, 21 sierpnia, 1861 r powieszony w Małej Puży Mławskiego powiatu.

h. Dołęga, ur. 1835 zm. 28 IX 1903, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

Zm. przed 1919, żona: Paulina, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: oficer, liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: W-35

ur. r. 1834 w Piskorowicach obok Leżajska, służył jako kapit. w oddz. Miniewskiego i Komorowskiego. Wałczył w Olkuskich lasach, pod Krzykawką, Chęchłami i Poryckiem. Później pełnił służbę kwaterm. i urzędn. tajnej policji w Galicji. Po powst. był urzędn. kolej., następnie prof. szkoły real. we Lwowie, gdzie zmarł 27. wrz. 1903.

z Drohobyczy, 34 1. wysłużony żołnierz, na 6 tygodni wiezięnia. Skazany za "zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej według par. 66 c.k.k." przez Sąd wojenny we Lwowie, w miesiącu czerwcu 1864.

Powstaniec, więziony w Kielcach, który pod pozorem choroby został przeniesiony do szpitala św. Aleksandra z którego w nocy z 22/23 kwietnia 1863 uciekł.

Ur. 20.2.1836 Daleszyce. Syn Wojciecha i Małgorzaty Solek.1.4.1863 wraz z trójką braci Kozubów napadli i pobili burmistrza Szyczewskiego, za to że wykazywał się dużą gorliwością w służbie dla władz rosyjskich. Następnie wydalili się do Powstania. Kolejny burmistrz - Piechowski raportował go jako bardzo niebezpiecznego. Został ujęty 22.5.1863 i osadzony w więzieniu. Przez Sąd Policji Poprawczej oskarżony o rabunek.Nadzorca więzienia w raporcie z 7.12.1864 wymienia go w grupie skazanych na Sybir z powodu przeludnienia więzienia.

Z Daleszyc. Przed 5 kwietnia 1863 wydalił się podobno do Powstania. "Na ten raz zwolniony od poboru ale bardzo niebezpieczny"

Ur. 1.1.1841 Daleszyce 192 Syn Wojciecha i Małgorzaty Solek. Młodszy brat Leona.Wyrobnik.W raportach burmistrza Daleszyc wskazany jako przymusem wzięty do Powstania w lasach cisowskich.

Powstaniec z oddziału Czerwińskiego, zginął pod Ucieną (Lipagórami)

umarł 1863.12.06, lat 46, Żołnierz Wojsk Polskich z Galicji Austriackiej, , zmarł z ran odniesionych w potyczce w szpitalu polowym w Kurozwękach. Tam pochowany.

Ksiądz ze zgromadzenia XX. Karmelitów. Wymieniony w spisie uwięzionych lub wywiezionych na Sybir z Archidiecezji Warszawskiej.

Wspomagała mocno finansowo wyprawę na Radziwiłłów.

Powstaniec figurujący w Archiwum ks. Ruczki

z Teosiólki, 30 lat, ob. łac., stanu wolnego, parobek (jednorazowe udanie się do powstania), sądzony przez c. k. sąd wojenny w Złoczowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej, 343 kk., zasądzony na 1 miesiąc więzienia

mieszkaniec Złożeniec, wychodźca polityczny, zaangażowany w ruch polityczny

udział w potyczkach: augustowskie: Lipno 28.05.1863

inaczej Wolski Walery

szlachcic

Urodzony 4 III 1824 r. w Kutkorzu?, syn Szczęsnego Feliksa i Rozalii z Siedliskich. W wieku kilkunastu lat rozpoczął edukację w instytucie w Wiedniu, a następnie ukończył tamtejszą Wojskową Akademię Techniczną. Powrócił w rodzinne strony, aby pomagać ojcu w prowadzeniu dóbr. W nieznanych okolicznościach w 1848 r. przyłączył się do wojska węgierskiego – honwedów (obrońców ojczyzny) i brał udział w powstaniu węgierskim. Wielokrotnie wykazał się męstwem, toteż doszedł do rangi majora sztabu generalnego i otrzymał Order Zasługi Wojskowej. Po klęsce powstania z grupą około 800 Polaków uciekł do Turcji i tam przebywał do 1850 r. W kolejnych latach 50. przebywał m.in. Anglii, Francji i Belgii. Prawdopodobnie w 1855 r. powrócił do Galicji i zajął się majątkiem w Gromniku. Kontynuował rodzinne tradycje hodowli koni. Zaangażował się też w rozwijanie przemysłu naftowego w Galicji. Według znawcy tematu A. Ecksteina był „udziałowcem i kierownikiem wielu zakładów naftowych”. Uczestniczył w powołaniu Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie w 1860 r. i wkrótce potem został wybrany do Rady Nadzorczej. W czasie powstania styczniowego (1863-1864) działał w konspiracyjnej organizacji wspomagającej powstanie.Od 1869 r. należał do Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, m.in. pełnił funkcje wiceprezesa i detaksera. Wyróżniająca się działalność spowodowała, że został wybrany na posła ziemi tarnowskiej do Sejmu Krajowego Galicyjskiego II i III kadencji (1867-1872). Nie należał do żadnej partii, był zwolennikiem autonomii krajów wchodzących w skład monarchii habsburskiej, zabierał głos wyłącznie w sprawach gospodarczych i ekonomicznych. W wyborach do austriackiej Rady Państwa (30 X 1873 r.) został wybrany jako przedstawiciel ziemiaństwa z powiatów: Tarnów, Dębica, Mielec i Pilzno. Jego działalność była dobrze oceniana, toteż w 1879 r. i 1885 r. wybierano go do Rady Państwa w Wiedniu. Ponadto od 1879 r. był członkiem Towarzystwa Krajowego dla opieki i rozwoju przemysłu i górnictwa naftowego w Galicji”, a w 1880 r. został wybrany do Wydziału Towarzystwa. Zmarł 3 IX 1887 r. Pochowany na cmentarzu przykościelnym w Gromniku. W jego pogrzebie uczestniczył, jako przedstawiciel powiatu mieleckiego, wiceprezes Rady Powiatowej w Mielcu Stefan Sękowski.

Jakub Dzwonkowski, ur. 23.07.1826 r. w Sierzputach, s. Sylwestra Dzwonkowskiego z Sierzput i Marianny z Szabłowskich, brał udział w powstaniu styczniowym, wrócił do kraju w 1865 r.,

Ur. w 1826 r. z Sierzput Zagajnych brał udział w powstaniu styczniowym pod dowództwem Brandta (zob). W 1865 r. wrócił do Sierzput i wykonał przysięgę na rzecz cara.

gmina/wieś Śniadowo Sierzputy, kara: wypuszczony z więzienia, data zarządzenia: 30.01.1864

gmina/wieś Śniadowo Sierzputy, kara: nadzór policyjny, przestępstwo: był w bandzie Brandta, data zarządzenia: 15.03.1866