Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Ilość: 69535
Strona z 1739 < Poprzednia Następna >
Bolesław Grzegorz Fiałkowski
Artykuł | Ur. 9.5.1847 Perespa, syn Antoniego, pisarza w dobrach Hagenów i gorzelnika, oraz Antoniny Wodzińskiej. Wg przekazów rodzinnych był "prawnukiem Kościuszki" (czyli jak sądził jego siostry "Julianny" - dotychczas nie zostało to potwierdzone).Po przeniesieniu do Krzywczy, k. Przemyśla i ukończeniu szkoły powszechnej kształcił się na kotlarza. W 1863 wstępuje do powstania wraz z kolegami oraz ojcem. Walczy dzielnie w kawalerii w oddziałach Czachowskiego, Younga, Lelewela, Ćwieka oraz Jagnina. Brał udział w potyczkach i bitwach pod Tomaszowem, Potokami, Biłgorajem, Panasówką, Batorzem, Chełmem, Krasnostawem, Piaskami i Wygodą. Kilka razy ranny. Leczył się m.in. w szpitalu tymczasowym w Przeworsku. 31.1.1864 dostał się do niewoli, więziony w Lublinie skazany na osiedlenie na Syberii do rot aresztanckich do Niżnego Nowgorodu. Trafił do Pskowa. Dzięki wstawiennictwu ks. Ludwika Ruczki, otrzymał pomoc finansową a potem został ułaskawiony (jako poddany austriacki) i powrócił w 2.1866.Podejmował różne prace w tym zarządcy majątków i gorzelnika. Był członkiem Towarzystwa Sztuk Pięknych w Krakowie, Sokoła w Tarnowie i Towarzystwa Gorzelników Polskich. W 1889 rozpoczął pracę w gorzelni Bobrowniki-Bogumiłowice gdzie został kierownikiem. Od 1893 r. dzierżawił majątek Cieklin należący wówczas do Konwentu Norbertanek z Krakowa. Z początkiem 1894 r. zamieszkał z rodziną w Cieklińskim dworze. Niesłusznie posądzony w postępowaniu sądowym w sprawie o podpalenie, chory na serce, zmarł 3.6.1894 w Cieklinie. Został pochowany na miejscowym cmentarzu.Żonaty z Bronisław Dudzińską miał dzieci: Emilię Katarzynę (ur. 23.2.1877 Zadwórze, żonę Kazimierza Łabędzkiego), Jana (mieszkającego Budzie Stalowowolskiej), Kazimierza (ur. 1884 Krystynopol) i Antoniego Bolesława (ur. 2.5.1891 Bobrownie Małe, pułkownika WP, prawd. zamordowanego przez sowietów w 1939, możliwe że w łagrach).
Antoni Fibich
urodzony w 1835 r. w Siennicy k/Krasnegostawu, w rodzinie ziemiańskiej, syn Alojzego i Faustyny Tekli ze Skrzetuskich. Studia prawnicze i filozoficzne odbył na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, a następnie studiował w Warszawie. Pracował też okresowo jako nauczyciel gimnazjalny w Pińczowie. Uczestniczył w pracach konspiracyjnych, należał do Dyrekcji Białych. Wziął jednak udział w powstaniu styczniowym i 6 V 1863 r. został ciężko ranny w bitwie pod Kobylanką, a po zaleczeniu ran sprawował funkcję prokuratora Trybunału Rewolucyjnego. Po upadku powstania został aresztowany przez służby carskie i osadzony w kieleckim więzieniu. W czasie przesłuchań bito go po głowie pieczątką Trybunału, pozostawiając trwałe ślady na twarzy. Więzienie opuścił po interwencjach i przy pomocy finansowej ojca. W celu uniknięcia dalszych represji przeniósł się do Galicji. Pracował kolejno jako: auskultant przy Sądzie Krajowym Wyższym w Krakowie, adiunkt Sądu Powiatowego w Radłowie i notariusz we Frysztaku k/Jasła. W 1876 r. przybył do Mielca i tu prowadził kancelarię notarialną. Włączył się także w działalność społeczną, wykazując niezwykłą aktywność w dziedzinie oświaty. Był znanym w kraju bibliofilem, gromadził wydawnictwa albumowe oraz książki prawnicze, polityczne w językach polskim i francuskim, a także beletrystykę. (Jego biogram znajduje się w Słowniku pracowników książki polskiej, wydanym w 1972 r. przez PWN.) Przy kancelarii uruchomił nieodpłatną wypożyczalnię polskich książek popularnych. Prezesował mieleckiemu Kołu Towarzystwa Szkół Ludowych, był członkiem Rady Powiatowej, Rady Miejskiej i Rady Szkolnej Okręgowej. Sporo pisał, zabierając głos na tematy związane z żywotnymi problemami polskiego społeczeństwa. Własnym nakładem wydał m.in. Odpowiedź na ankietę Wydziału Krajowego z dnia 1 sierpnia 1888 r. (1889 r.), Głos Trzeci (Tarnów, 1892 r.), Rozruchy antyżydowskie (1898) Nasze zadania w kraju i monarchii (1899 r.) oraz Oświata i Szkoła (1899 r.). Zysk ze sprzedaży drugiej z wymienionych pozycji przeznaczył na cele TSL. Zmarł 10 I 1907 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza w Mielcu.
Strona z 1739 < Poprzednia Następna >