Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 42981

Strona z 1075 < Poprzednia Następna >

szlachcic kowieńskiej prowincji

Wiktor Korkozewicz

(Korpużewicz, Kurkurewicz Hektor), uczestnictwo w potyczkach: mińskie: Lady 10.05.1863, Łoczyn 25.06.1863 (dostał się do niewoli)

Justyn Korkozowicz

Ur. 1827 Miory, zm. przed 1919, żona: Wiktoria, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: VIII-77

Wiktor Korkozowicz

szlachcic obwód Mińsk

Aleksander Korkuć

s. Jana lat 27 z ok. Niewoniańce par. olkienickiej

Cyprian Korkuć

lat 24 z oddziału Narbutta, był ranny - zesłany na Syberię

Cyprian Korkuć

Syn Tomasza. Drobny szlachcic wileńskiej guberni.

Cyprian Korkuć

Syn Tomasza, mężcz. 24 lat, jednodworzec wileńskiej guberni, zesłany w aresztanckie roty, potem na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, zajmował się drobnym handlem, rodziny nie posiadał, kawaler.

Antoni Kormański

ppro. (1844) Wieś i gm. Nielisz

Antoni Kormański

Ur. 14.2.1844 Nielisz, zm. 23.1.1933 pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej [1] potomekJana, chorążego chełmskiego[2], syn. Józefa (cieśla) i Jadwigi Kwiecińskiej. Siostra Antonina (wyszła za Józefa Skubikowskiego), brat Paweł.[1] Krewny Kazimierza Włodzimierza Kormańskiego - powstańca listopadowego, s. Ledóchowskiej, krewnej kardynała.[3] Zajmował się kowalstwem.[1] W Powstaniu, mając 19 lat walczył w partii , pod Niedrzwicą Kościelną, ranny w lewą nogę. Po powstaniu tułał się po powiecie krasnostawskim przez parę lat [1][2]. Pracował jako gajowy, wytwórca wyrobów z drewna. Żona M. Mogielniczanka, córka młynarza. 6 dzieci.[1] Weteran z awansem na podporucznika (otrzymywał zasiłek w kwocie 150zł)[4]. 8.11.1930 otrzymał Krzyż Niepodległości z Mieczami [5]

Antoni Kormański

Ur. 1844, miejscowość w 1923: Wieś i gm. Nielisz, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: IV-55

Józef Kornacewicz

więziony w twierdzy dynaburskiej

Józef Kornaszewski

Mieszczanin z Garwolina. Aresztowany po Powstaniu pod zarzutem uczestnictwa w działaniach powstańczych.

Teodor Kornatowski

Żołnierz Drugiego Dywizjonu (prawd. kosynierów). Pluton Trzeci, sekcja czwarta. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

Wincenty Kornecki

Wincenty Andrzej Kornecki, ur. 19.7.1839 Bochnia, zm. 15.7.1903 Kraków, syn. Sebastiana i Apolonii Prymus. Rodzeństwo: Teodor, Petronela, Marianna (zam. Kreutzer), Józef Piotr, Agata Wiktoria, Zofia (zam. Seiche). Ojciec Sebastian był z zawodu kowalem, syn Wojciecha (krawca) i Franciszki (1826 ślub), która po śmierci męża w 1855 wyszła ponownie za mąż za kowala Wojciecha Ziębę. W ich rodzinie wychowywały się dzieci, w tym przyszły powstaniec. Wincenty w wieku 24 lat walczył w Powstaniu. Ranny pod Starą Wsią 18.01.1864 dostał się do niewoli i został skazany na zesłanie. Zawrócony z drogi powrócił do Galicji. W listopadzie 1864 skazany przez Sąd Wojenny w Krakowie za "zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej" (czyli wspieranie i udział w w Powstaniu) na 4 miesiące więzienia zaostrzonego założeniem kajdan. Był wówczas komisantem handlowym. W 1866 ożenił się z Franciszką Teichman (c. Józefa i Joanny Loke). W latach 70-tych nabył w Krakowie drukarnię po Jaworskim, mieszczącą się przy Rynku Głównym nr 8 na I piętrze. Prowadził ją 30 lat aż do śmierci. Działał aktywnie społecznie, np. organizował zbiórki książek, które przeznaczał dla czytelni ludowych. W 1875 był oskarżony i skazany za wydruk broszury patriotycznej "Sławianie!" - Baczność!", autrostwa Zygmunta Malczewskiego, wzywającej do zjednoczenia się wszystkich Słowian. Członek i przewodniczący kilku towarzystw rękodzielniczych i mieszczańskich - w tym współzałożyciel "Zgody". Mieszkał pod nr 363 w Krakowie. Nabożeństwa żałobne odbyły się w kościele oo. Kapucynów i oo. Franciszkanów Miał jednego syna - Bronisława (ur. 24.8.1873 Kraków, zm. 1940), studenta Akademii Graficznej we Wiedniu - który po stażu w Berlinie i Lipsku przejął po ojcu drukarnię, a także córki: Kamila, Wanda (zam. Brandhuber), Kazimiera, Marcelina, Zofia.

Wincenty Kornecki

Powstaniec, zmarł 15.7.1903 w Krakowie. Właściciel drukarni w Krakowie przy Rynku Głównym 8, na I piętrze. Po jego śmierci pracę przejął jego jedyny syn - Bronisław.

Wincenty Kornecki

Ur. 1839 Bochnia, zm. 15.7.1903 w Krakowie. Powstaniec. Dyrektor Towarzystwa Rękodzielników i Przemysłowców w Krakowie

Wincenty Kornecki

Zm. 15.7.1903 Kraków, powstaniec. Prowadził przez 30 lat w Krakowie drukarnię. Brał udział w zarządzie Przemysłowego Stowarzyszenia Właścicieli Drukarń, współtwórca Stowarzyszenia "Zgoda", należał do Koła Mieszczańskiego, dyrektor Towarzystwa Kredytowego Rękodzielników i Przemysłowców.

Wincenty Kornecki

uczestnictwo w potyczkach: lubelskie: Stara Wieś 18.01.1864 ranny, dostał się do niewoli

Wincenty Andrzej Kornecki

Ur. 19.7.1839 Bochnia, zm. 15.7.1903 Kraków, syn. Sebastiana i Apolonii Prymus. Powstaniec 1863, zesłaniec, drukarz.

Bronisław Kornicki

szlachcic Witebsk

Stanisław (Kornieckij) Kornicki

mężcz. 41 lat na 1868 r., zesłany na osadzenie, z 1864 r. przebywał w marińskim okręgu, wziął zasiłek na kupienie domu, rodziny nie posiadał

Szymon Korolczuk

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

ksiądz, urodził się na Podlasiu. Po skończeniu szkół poświęcił się stanowi duchownemu, był proboszczem w powiecie Łukowskim. Na tem stanowisku gorliwie zajmował się szerzeniem moralności między swemi parafianami, a kiedy naród budzić się począł, śp. Korolec przewidując, że powstanie jest nieuchronnem, nieustannie gotował lud do niego. Wpływał również na właśeicieli ziemskich wołając o załatwienie kwestyi włościańskiej, był współpracownikiem „Dzwonu Duchownego". W listopadzie 1862 r. przyczynił się wpływem swym do poddania się duchowieństwa dyecezyi Podlaskiej pod władzę komitetu centralnego. W miesiącu Lutym 1863 r. mianowany został przez Rząd Narodowy naczelnikiem powiatu łukowskiego,[1], którym pozostał do września 1863[2]. Prócz tego urzędu pełnił obowiązki naczelnika Policyi i organizatora. Energią swą i ciągiem wołaniem o poświęcenie i ofiary, stał się niemożebnym w obec tych, którzy niedowierzając udaniu się powstania, usuwaniem się od czynnego udziału, pragnęli osłabiać działania stojących na czele, co spowodowało odwołanie go z urzędu, w pierwszych dniach Września z województwa Podlaskiego, wkrótce wszakże, bo w pierwszych dniach Października napowrót powołanym został do urzędowania na komisarza, a jenerał Kruk powierzył mu obowiązki organizatora wojskowego na Podlasiu, na którem to stanowisku pozostawał do końca Lutego 1864 roku. Poszukiwany przez Moskwę, wydalił się za granicę, przybywszy do Krakowa gdzie został aresztowany, ale przytomnością swą wydobył się z więzienia i przybył do Drezna. Po kilku miesiącach wyjechał do Francyi, zmarł w Paryżu w końcu 1865 roku. Na emigracyi należał do stowarzyszenia kapłanów polskich. Była to jedna z wybitniejszych postaci duchowieństwa polskiego, który pracą, poświęceniem i energią wielce się zasłużył ojczyźnie.[1]

Ksiądz Leon, urodził się w Królestwie Kongresowem 1831 roku, miał czynny udział w organizacji narodowej lat ostatnich i po upadku powstania 1863 r. przybył z innymi do Francji; był sekretarzem stowarzyszenia kapłanów polskich zawiązanego w Paryżu i tutaj umarł dnia 20.10.1806 roku. Spoczywa na cmentarzu Montmartre.

Proboszczem parafii Zwola. Pełnił funkcję komisarza Rządu Narodowego na Województwo Podlaskie.

Kazimiera Korolewiczewa

20 lat na 1868 r., wł. ziemska wileńskiej guberni, warunki zesłania nieznane, z 1864 r. znajdowała się w marińskim okręgu, rodziny nie posiadała, nie za mężem

Kazimierza Korolewiczewa

szlachcianka Wilno woj.

Franc Koroliński

mężcz. 30 lat na 1870 r., chrześcijanin płołckiej guberni, warunki zesłania nieznane, z 1864 r. przebywał w tomskim okręgu, wziął zasiłek na kupienie domu, rodziny nie posiadał, żenił się w Syberii

Franciszek Koroliński

Ochrzczony w płockiej gub.

Józef Korolkiewicz

Józef Korolkiewicz

Józef Korolkiewicz

mężcz. warunki zesłania nieznane, przebywał w tomskiej guberni, w 1865 r. zmarł (tif)

Ur. 1839 Garwolin, zm. przed 1919, żona: Michalina, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: IX-47

Ze Starego Sącza, szeregowiec 20 Pułku Piechoty W styczniu 1865 sądzony przez Wojenny Sąd w Nowym Sączu za zbrodnię zaburzenia publicznej spokojności i porządku (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu). Skazany na 8 dni więzienia zaostrzonego 1-razowym postem, w drodze łaski kara darowana.

vel Koronowicz, udział w potyczkach: patrz w przypisach do Opatowa 1.04.1864 sandomierskie

Stanisław Koronowski

patrz - Stanisław Dada-Koronowski

Strona z 1075 < Poprzednia Następna >