Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Brat. Wymieniony w spisie uwięzionych lub wywiezionych na Sybir z diecezji kujawsko-kaliskiej. Skazany na ciężkie roboty.

gymnazjalista z Brzeżan, poległ w powstaniu pod wodzą Czachowskiego r. 1864.

Powstaniec Styczniowy z Białej Podlaskiej. Za udział spędził 17 lat na Syberii. Jego syn - Karol - zamieszkał w Jankówce, gdzie odwiedził go ojciec - powstaniec.

Zob Hoffelmeier

Powstaniec figurujący w Archiwum ks. Ruczki

23.4.64 został osadzony w kieleckim więzieniu, które opuścił dnia 20.6.1864

[poprawnie: Höffelmeier] (Hofelmajer) (1825-1889), rusznikarz krakowski, dostawca broni dla organizacji narod.

Kapitan, wraz z grupą Ślązaków przybył do oddziału Chmieleńskiego w lipcu 1863 roku.

Zajmował się organizacją transportu broni pomiędzy Bytomiem a Czeladzią.

Ur. ok. 1722. Uczestnik powstania 1863. Zm. 31.3.1900 w Próchniku pod Przemyślem.

Ur. 1844 Warszawa, zm. przed 1919, żona: Teresa, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: VIII-49

ppor., odzn. Krzyżem Niepodległości z mieczami za udział w Powstaniu 1863

Siostra miłosierdzia (zajmująca się opieką na rannymi) w Towarzystwie Warszawskiem Dobroczynności.

ppor., odzn. Krzyżem Niepodległości z mieczami za udział w Powstaniu 1863

uczestnictwo w potyczkach: kaliskie: Ignacew 8.03.1863 r

Powstaniec styczniowy pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim przy ul. Cmentarnej Wieruszowie, lokalizacja D3-4-9. Grób wpisany do Ewidencji grobów weteranów o Wolność i Niepodległość Polski, prowadzonej przez IPN. [1]

puszkarz z Poznania. Oskarżony w wielkim procesie politycznym, rozpoczętym 7.7.1864 przed Trybunałem w Berlinie dla 149 powstańców.

Ze Skalicza w Galicji, 55 lat, żonaty, ekonom. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Tarnopolu, za zbrodnie zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z powstaniem). Uwolniony z braku dowodów.

ze Skopnicy, 21 1. mechanik, na 8 dni aresztu. Skazany za "posiadanie fałszywych dokumentów legitymacyjnych" przez Sąd wojenny we Lwowie, w miesiącu czerwcu 1864.

Adolf (1820-1905), mieszczanin, cukiernik z Wieliczki, powstaniec, sybirak. Zmarł 1.12. 1905. pochowany we Lwowie.

Juljusz, ur. 1820, zm. 1 XII 1905, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

były oficer austryacki, w odwrocie z utarczki pod Rudnikiem dnia 25. lipca 1863. napadnięty u wsi Załęża przez dragonów moskiewskich, po odebraniu 22 ran dostał się do niewoli, a oddany do szpitalu w Koniecpolu, po dziesięciu dniach tamże zakończył życie.

Ur. 1837 Janczew, miejscowość w 1923: Łomża, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: I-240

ppro. (1837) Łomża

Uczestnik powstania styczniowego, ur. 15.11.1845r. w Kuźnicach (ob. gmina Choceń), zm. 09.12.1912r. w Piotrkowie Kujawskim, dokąd przeprowadził się z rodziną w 1909 roku. Jego żoną była Julianna z Siemińskich (ur. 28.05.1861r. w Smogorzewie, zm. 02.05.1943r. w Radziejowie). Miał syna Edmunda (ur. 10.11.1888r. w Kuźnicach, zm. 24.04.1954r. w Lubrańcu). Był właścicielem młyna.

uwięziony w Kownie

ppro. (1845) Wieruszowo

Ur. 1845, miejscowość w 1923: Wieruszowo, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-343

Hofmejster (Hofmeister?) Heloiza z d. Kurcjusz, ur. ok. 1823 Szostaków, pow. brzeski, gub. grodzieńska, żona Apolina, naczelnika województwa brzeskiego w powstaniu styczniowym, zesłanego po raz drugi na Syberię do ciężkich robót (Heloiza poślubiła Apollina w latach pięćdziesiątych w Tobolsku, kiedy przebywał na swoim pierwszym zesłaniu). Za niedoniesienie władzom o miejscu ukrywania się męża, została na podstawie rozporządzenia Murawiowa z 13 kwietnia 1864 zesłana wraz z domownikami do gub. ołonieckiej pod dozór policji. Mieszkała w Ołońcu z córkami: Wiktorią, ur. ok. 1854, i Olimpią, ur. ok. 1858, oraz wychowanicą Marią, ur. ok. 1850. Prawdopodobnie w 1867 wyjechała do męża na Syberię, gdzie zmarła 7 czerwca 1868.

(1825-1890), powstaniec 1863/4, zesłaniec, powstańczy wojewoda brzesko-litewski

ur. r. 1825 w Brześciu litew., obywatel ziemski, sybirak w latach 1846 do 1857, służył w organizacji jako naczel. wojen. Brzesko litew. Skazany do robót katorż., przebywał w Irkucku od r. 1865 do 1873.

własność ziemska skonfiskowana po 1863: Szostaków, gub. Grodzieńska , pow. Brzeski, dz. 790.

W Usolu między 1866-68 - z Grodzieńskiej guberni. W 1848 roku skazany do aresztanckich rot, był w Orenburgu. Przyjechała tam do niego żona. Powrócił przez Tobolsk do domu po amnestii 1856 roku. Teraz powtórnie wysłany. Żona wysłana osobno do guberni Ołoneckiej z siostrzenicami i siostrą, panią Domaradzką. Otrzymały pozwolenie przyjechać do Usola, tam przy były w roku 1868. Wkrótce żona umarła, przenieśli się wszyscy do Irkucka, potem tam umarła i Domaradzka. On się ożenił z jedną z siostrzenic żony. Dawał prywatne lekcje w Usolu i w Irkucku.

1825-1890, urodził się w Brześciu nad Bugiem, syn Pawła, pułkownika wojska rosyjskiego i baronówny Stackelberg. W wieku dziecięcym zawarł znajomość z R. Trauguttem, którego ojciec dzierżawił majątek Szostaków od gen. Alberga, spokrewnionego z matką Hofmeistera. Uczył się w Świsłoczy, a później w gimnazjum w Warszawie, po ukończeniu którego podjął studia w Berlinie. To tutaj w latach 40. XIX w. nawiązał stosunki z polskimi konspiratorami i zaangażował się w ruch narodowy. Miał on przygotowywać powstanie w okolicach Grodna. Został aresztowany, osadzony w więzieniu w Wilnie i skazany na siedem lat ciężkich robót na Syberii. Do kraju powrócił na podstawie amnestii 1857r. i objął majątek Szostaków, gdzie prowadził czynną działalność gospodarczą i reformatorską (przeprowadził m.in. uwłaszczenie). W połowie 1862r. Hofmeister został powołany przez Kalinowskiego na naczelnika województwa grodzieńskiego. Po wybuchu powstania Wydział Litwy powołał go na naczelnika województwa brzesko-litewskiego. Stworzył on na tym terenie organizację cywilną oraz kobryński oddział powstańczy, którego dowódcą uczynił Traugutta. Po półrocznej działalności został aresztowany i zesłany na Syberię. W latach 70. XIX w. otrzymał zgodę na wyjazd poza imperium i osiadł w Krakowie, gdzie zmarł.

Hoffmeister Apolon czyli Apolinary, urodzony w Grodzieńskiem 1824 roku, syn pułkownika wojsk rosyjskich, wyznania protestanckiego. Po ukończeniu miejscowego gimnazjum, uczęszczał na uniwersytet w Berlinie, gdzie naonczas kształciło się dużo młodzieży polskiej. Zapalony wyznawca Hegla, krańcowy idealista i gorący patrjota polski, brał Hoffmeister od lat najmłodszych czynny udział w spiskach litewskiej młodzieży. W 1846 r. skazany został na śmierć, a w drodze ułaskawienia na ciężkie roboty w orskiej fortecy, gdzie przebył lat osiem, poczem zamieszkał w Tobolsku. Osłodą jego losu było przybycie do Tobolska narzeczonej, panny Heloizy Kurcyusz, którą poślubił, a która mu towarzyszyła na wygnaniu aż do ogólnej amnestji w roku 1859. Po powrocie do kraju pracował w majątku własnym na Litwie nad oświatą i umoralnieniem włościan, którzy w majątku jego zostali uwłaszczeni. Dając taki przykład niemało przyczynił się do pożądanego przeprowadzenia reformy w sprawie włościańskiej. W roku 1863 za udział w organizacji powstańczej na stanowisku wojewody brzesko-litewskiego i grodzieńskiego, skazany został Hoffmeister powtórnie do ciężkich robót i przeznaczony do Usola, dokąd przybył sam, ale wkrótce olbrzymie sanie, podobne do wagonu, przywiozły liczną jego rodzinę. Całe to towarzystwo przybyło z gub. ołoneckiej, dokąd było wysłane w 1863 roku w drodze administracyjnej. Dom Hoffmeistrów zaliczał się do najliczniejszych i najsympatyczniejszych domów w Usolu. Po uwolnieniu z ciężkich robót i przesiedleniu się do Irkucka stracił Hoffmeister siostrę żony panią Domaradzką. Po owdowieniu poślubił swą siostrzenicę Józefę Podgórską, której siostra prawie jednocześnie wyszła za kolegę wygnania, byłego oficera jeneralnego sztabu, Stanisława Olędzkiego. Starsza z panien Domaradzkich oddała swą rękę wygnańcowi Antoniemu Skaczkowskiemu w Irkucku, młodsza, wyszła zamąż po powrocie do kraju za Franciszka Rudowskiego w Mławskiem. Wskutek starań możnych krewnych, w Strasburgu zamieszkałych, udzieloną została Hoffmeistrowi w roku 1873 zupełna amnestja, z warunkiem opuszczenia państwa rosyjskiego, z czego korzystając osiedlił się na stałe w Krakowie i tu długie lata utrzymywał się z lekcyj muzyki, jako utalentowany muzyk pedagog. Oboje pomarli w 1890 roku. Pana Apolinarego zaliczam do wyjątkowo wybitnych i czystych idealistów z lat czterdziestych, którzy mimo najcięższe przejścia w życiu przechowali niezłomnie swe zasady do grobowej deski.