Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Powstaniec figurujący w Archiwum ks. Ruczki

Notariusz, poseł na sejm krajowy. Ur. Bochnia, 16.11.1839r. Zamieszkały w Grybowie, żonaty, bezdzietny, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był studentem, natomiast w powstaniu podporucznikiem. Walczył w oddziale Kurowskiego w Ojcowie, brał udział w potyczce pod Sosnowcami i pod Miechowem. Pod Miechowem został ranny, wzięty do niewoli i wysłany na Sybir. Deklarację podpisał 20.08.1891r.

z Krakowa, poddany austriacki, pojmany przez Moskali, informacja otrzymana przez ks. Ruczkę od Min. Spraw. Zewnętrznych: skazany na deportację do Syberii.

1901 członek Towarzystwa wzajemnej pomocy uczestników powstania polskiego r 1863 i 1864 w Krakowie

Pod Kurowskim w oddziale Żuawów Śmierci Rochebruna. Walczył pod Miechowem. Po powstaniu notariusz w Krakowie (zmarł po 1898)

powstaniec z terenu zaboru austriackiego, w niewoli rosyjskiej, upoważniony do powrotu rozkazem z dnia 26.11.1864

(1843-1915), powstaniec, ranny, a po nim urzędnik kolejowy, pochowany w Krakowie na Cmentarzu Rakowickim.

Ur. 15.12.1843r., Wieliczka. Naczelnik stacji drogi żelaznej państwowej, zamieszkały w Tarnowie, żonaty, 2 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem zajmował się leśnictwem, natomiast w czasie powstania był ochotnikiem I batalionu strzelców w oddziale Langiewicza. Walczył we wszystkich bitwach i potyczkach Langiewicza. Deklarację podpisał 09.01.1889r.

Uczestnik Powstania

powstaniec styczniowy, poch. Żurawica

Ur. 1840, miejscowość w 1923: Żurawice, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-25

ppro. (1840) Żurawice

1863.03.24 osadzony w kieleckim więzieniu jako więzień polityczny. Opuścił więzienie w dniu: 1863.05.25

Brał udział w bitwie pod Wąsowem, ranny, leczył się w tymczasowym szpitalu w folwarku Zagrody pod Proszowicami. Później wywieziony przez Moskali do Olkusza.

Z Chełmna. Zginął 12 lipca. Pochowany 14 lipca w Kuczborgu. Zapewne śmierć w bitwie powstańczej, choć akt zgonu tego nie wskazuje. Pozostałe informacje nie znane.

1863.06.19 osadzony w kieleckim więzieniu jako więzień polityczny. Opuścił więzienie w dniu: 1863.06.20

Gorzelany z pow. wieluńskiego. Ranny powstaniec. 15 maja 1863 był w szpitalu w Busku. Przewieziony do szpitala w Stopnicy gdzie został odnotowany 7 czerwca.

uwięziony w Kownie

ranny ciężko w nogę pod Krzywosądzem, długi czas przeleżał w Buszkowie w Kaliskiem.

zob. Plapas Iwan Siemienow

udział w potyczkach: krakowskie: Igołomia 4.05.1863

obywatel pruski

mężcz. 63 lat, pruski poddany, warunki zesłania nieznane, przebywał w tomskim okręgu

Zm. przed 1919, żona: Henryka, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-11

ur. 1834, zm. 23 V 1916, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

ur. w Bursztynie r. 1843, służył jako szereg. podofic. i oficer w oddz. Piaseckiego, Jeziorańskiego, Wysockiego, Wiszniewskiego, Alladara i Różyckiego, a w r. 1864 pracował w organiz. Walczył pod Tomaszowem, Kobylanką, Hutą krzeszowską, Radziwiłłowem, Korytnicą i Baraniemi peretokami. Ranny pod Baraniemi peretokami w piersi, prawą nogę, kilkanaście razy cięty po nogach szablami, dobijany kolbami w głowę i pozostawiony na placu boju, został znalezionym przez leśniczego, który przyjął rannego i pielęgnował w swoim domu. Po powstaniu oddany pod sąd wojenny, ułaskawiony amnestyą, zajmował posadę poczmistrza w Przemyślanach, poczem przeszedł na emeryturę. Czas wolny od obowiązk. służbowych, poświęcał pracy literackiej.

Pocztmistrz zamieszkały w Przemyślanach. Deklarację o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r., podpisał 11.08.1891r.

Wspomnienie pośmiertne. W dniu 24. bm., pochowany został na Łyczakowskim cmentarzyku powstańców 1863-4 r„ jeden z tych, co to: "Powstali, bo rozpacz kazała. Bo nadto znęcały się katy, Bo wszelka się miara przebrała, Z kijami szli na armaty. Bez butów brodzili po śniegach. Bez dostatniego odzienia. Nieletnie chłopaki w szeregach. Walczyli jak lwy — bez wytchnienia." Ostatnie wiersze' szczególniej stosują się do śp. zmarłego Adolfa Klesiewicza, urodź, w Bursztynie w r. 1843. Rozpoczął karierę powstańczą jako szeregowiec, dosłużył się rangi oficerskiej iwalcząc w oddziałach Piaseckiego, Jeziorańskiego. Wysockiego, Wiśniewskiego, Alladara i Różyckiego, oraz pracując w 1864 r. w organizacji. Był w. bitwach pod Tomaszowem, Kobylanką, Hutą Krzeszowską, Radziwiłłowem, Korytnicą i pod Baraniemi Poretokami, pod któremi ranny kulą . w piersi, cięty kilkanaście razy szablami, dobijany kolbami, pozostawiony na placu boju jako nieżywy, znaleziony przez leśniczego miejscowego, i jego staraniami przywrócony do życia — po wyzdrowieniu oddany pod sąd, ułaskawiony na mocy amnestii.Po powstaniu -otrzymał, posadę poczt mistrza w Brzeżanach, na bardzo -skromnej emeryturze dożywał swych dni we Lwowie, dotknięty nieuleczalną chorobą utraty wzroku, mimo to, oddawał się pracom 'literackim, pisując do niektórych dzienników. Ostatnich lat trzy nie opuszczał łóżka, a mimo to pomagał sobie do utrzymania, wyrabiając tekturowe zabawki bardzo udatne dla dzieci.... Zasłużony pracownik na niwie Ojczyzny, nie sprzeniewierzył się swym ideałom młodości i nie raz w ciężkiej niedoli wytrwał do końca żywota, jak prawy, gorący patriota, w nadziei, że doczeka się lepszej przyszłości ukochanej ojczyzny. Inaczej mu było sądzone! TSkromny orszak pogrzebowy odprowadzi zwłoki na wieczny spoczynek, spoczął obok zasłużonego ostatniego przedstawiciela powstania 1831 r. ś. p. księdza Iwanickiego i u- stóp pomnika dla uczczenia pamięci, straconych, i poległych' w r. 1863/4, pod którym znajdują się zwłoki legendowego powstańca, a chorążego Tow. wz. ponr. ucz. pow. połsk. 1863/4, znanego pod nazwą Szymona Wizunasa, na wszystkich uroczystościach patryotycznych godnie noszącego sztandar z godłem orła, pogoni i archanioła. Ś. p. Adolf i Szymon wzajemnie kochali się i czcili, — przynajmniej jednaki, śnieżnej białości piasek, przyjął gościnnie te czyste dusze!Cześć ich pamięci!Kolega powstaniec.

obywatelka Piotrkowa, członkini komitetu rewolucyjnego w Piotrkowie pod przewodnictwem ks. Michalskiego, oddana pod sąd 3.10.1863 r.

Proboszcz z Biały. Wymieniony w spisie uwięzionych lub wywiezionych na Sybir z diecezji kujawsko-kaliskiej.