Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Lat 30, s. Marcin, mieszczanin z pow. radzyńskiego, oskarżony o udział w powstaniu, sądzony przez sąd wojskowy w Lublinie. Pozbawiony praw stanu, skazany na 10 lat robót w twierdzach na Syberii. Wysłany 25 sierpnia 1863r. AGAD, 2/124 (2/54). Policja miejska w Tarze meldowała, że zmarł w szpitalu 11.12.186 (Sz. Tokarzewski najwyraźniej notuje daty wg kalendarza gregoriańskiego, policja w Tarze wg juliańskiego). GAIO (Irkuck) zep 23. inw. 3 sv. 1763 vol 22 a (t.1), k. 747v

Ur. 1842 Drajewo, Sieradz, miejscowość w 1923: Ochranie, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-231

W Usolu między 1866-68 - zajmował się krawiectwem.

krawiec. Powstaniec, zesłany do ciężkich robót w Usolu

szlachcic, mieszkaniec Strymhoroda w powiecie radomyskim

ppor. (1844) Warszawa

Ur. 1844, miejscowość w 1923: Warszawa, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-493

Ur. 27.6.1839, Syn Marcina, mieszczanina z Daleszyc i Rozalii Wojciechowskiej. Wg raportów burmistrza z marca - "wydalił się do Powstania".Żona: Joanna Morawiecka (ślub 1857), wdowa po Sulczyńskim.

Z Daleszyc. Przed 5 kwietnia 1863 wydalił się podobno do Powstania.

Włościanin z Trzęśniewa, zginął pod Dębskiem dnia 4 października 1863 r.

Powstaniec 1863

pseud. Roman Szelest. Rodem z Wołynia. Zaprzyjaźnił się z Tytusem Trzecieskim. Po wydarzeniach w Powstaniu Listopadowym skazany na 1000 uderzeń pałką i 28 lat wojskowej służby na Kaukazie z wyrokiem "do śmierci szeregowy". Wrócił po 25 latach w 1858r. W Powstaniu Styczniowym dowódca 3-ciej kompanii tzw "Ptaszników" w oddziale Ruckiego. Jego oddział uzbrojony był w dubeltówki. Wzrostu małego, oczu czarnych przenikliwych z wielkimi od ucha do ucha zawiesistymi szpakowatymi wąsami. Trzymał się na uboczu, unikał gwaru i towarzystwa, przesiadywał długie godziny na jednym miejscu. Pojmany 24.8 biorąc udział w bitwie połączonych oddziałów Ruckiego, Wierzbińskiego i Krysińskiego, pod dowództwem Kruka pod Fajsławicami. Więziony w Lublinie i cytadeli Warszawskiej. Zesłany wrócił po paru latach. Słynął z tego że nie jeździł koleją tylko całą Galicję przemierzał piechotą. Utrzymywał się z produkcji glinianych fajeczek. Zmarł w Krakowie w 1883 i tam pochowany.

Dnia 16-go bm przeniósł się do wieczności jeden ze szczupłej już garstki wojowników z roku 1831 i następnych lat, śp. Andrzej Białkowski. Za długo musielibyśmy się rozpisywać chcąc wyliczać wszystkie jego przejścia w życiu i podnieść zalety, jakiemi się odznaczał, tak na wojence, jak i w prywatnem życiu. nie możemy jednakże pominąć aby choć krótki wspomnieniem nie uczcicć pamięci zgasłego w cichości Rodaka.Andrzej Białkowski vel Szelest urodził się na Wołyniu roku 1810. Ukończywszy potrzebne do swego zawodu szkoły zajmował sią aż do 1830 roku gospodarstwem u krewnych i w tymże roku wstąpił do organizującego się tamże pułku Olizara, w którego szeregach brał udział w kilku potyczkach. Następnie przydzielony został do 2go pułku ułanów i walczył pod dowództwem Dwernickiego, po zajęciu Warszawy przeszedł do Galicji wstąpiwszy do ułanów-ochotników. Po rozproszeniu pułku w lat trzy należał do ruchu partyi kolbuszowskiej, za co został wydany przez Austryjaków Moskwie i we Włodziemierzu przez 4 lata siedział więzieniu.Po uwolnieniu znowu należał do organizacji Konarskiego, za co znowu został oddany w proste sołdaty i pozbawiony praw i rangi na lat 15. Po wysłużeniu w roku 1856 w wojsku wrócił na ziemię rodzinną i pełnił obowiązki prywatnego oficjalisty.W roku 1863 walczył w powstaniu przeciwko Moskwie, jako porucznik w oddziale Rudzkiego, gdzie się odznaczył jako dzielny żołnierz i dobry kolega a czyny jego dadzą się skreślić w słowach: "Miał serce złote, charakter ze stali" Wzięty w tymże roku do niewoli jako Roman Szelest (rodem z Galicji) skazany został na 8 lat do robót katorżnych w Syberyji, zkąd powróciwszy złamany na siłach walką, więzieniem i tyloletnim tułactwem, znalazł niestety i za powrotem straszną tylko przed sobą walkę o byt. Zostawał też przeważnie na łasce kolegów i towarzyszów niedoli, a przed śmiercią znalazł na kilka lat stały przytułek u Pana S. kolegi z Syberyji. Potrzebując jednak ciągłej opieki lekarza, umieszczony został przez Szan. Komitet Opieki Weteranów w Szpitalu św. Łazarza, gdzie życie swoje szlachetnego poświęcenia, zaparcia się siebie i swej przeszłości dla idei narodowej zakończył. Spokój jego duszy!

Z Tarnowa. Medycynier, stanu wolnego, 30 lat. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Tarnowie na za przestępstwa przeciw publicznym zarządzeniom (zapewne w związku z powstaniem). Areszt śledczy przeliczono na kare.

Ur. 1839 Dąbrowa, miejscowość w 1923: Inowrocław, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: I-3

syn Jana, Rolnik

Ur. 1846 Brody, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: VI-7

informacja taka sama jak rekord nr 23943

krawiec z Krakowa, zmarł 24 Czerwca 1865 r. w El-Gujar przy kanale Suezkim. Pozostawił testament dla prawnych spadkobierców, którzyby się ogłosili do dnia 25go Marca 1866 r.

ur. ok. 1831 [1] zm. 25.09.1863 Dobieszków par. Dobra (obecnie woj. łódzkie) [1]Uczestnik bitwy Dobieszków 25.09.1863, lat ok. 32, poległ 25.09.1863 Dobieszków par. Dobra. [1]

Szlachcic guberni augustowskiej. Zapewne brat Władysława. Zapewne za udział w powstaniu skazany w 1864 na utratę majątku.

Szlachcic guberni augustowskiej - zapewne brat Wiktora. Zapewne za udział w powstaniu skazany w 1864 na utratę majątku.

informacja taka sama jak rekord nr 33676

uczestnictwo w potyczkach: augustowskie: Kadysz 21.05.1863

lat 21, nauki pobierał w Wilnie, służył w wojsku rossyjs. lat 2, później w powstaniu podporucznik p. o. dowódzcy karabinierów, na placu boju wzięty do niewoli i wysłany na Syberyą. Podług wieści w drodze uderzony kolbą w głowę, na drugi dzień zmarł.

szewc, uwięziony w Modlinie, przed 20 marca 1863 r. [1]

syn Kazimierza, obywatel gubernji Kowieńskiej, pow. Ponie-wieskiego. "Kornet" w dymisji Klascickiego pułku Huzarskiego. Skazany na mocy konfirmacji Wodza Wojsk Wileńskiego Wojennego Okręgu z dn. 25 maja 1863 roku pod 666. Rozstrzelany w m. Kownie 29 maja 1863 roku za obecność w oddziale powstańców i tem samem zdradę państwa.

rozstrzelany w Kownie 18 czerwca 1863 r. Obywatel ziemski na Żmudzi, obywatel z kowieńskiego, a poprzednio k... huzarskiego pułku. schwytany z bronią w ręku.

zm. 1863.06.10, Kowno, jeden z najmajętnieszych na Litwie obywateli, rozstrzelany

obyw. z Kowieńskiego a poprzednio Kornet huzarskiego pułku, schwytany z bronią w ręku, rozstrzelany został w Kownie 18 czerwca 1863 r. (Kuryer Wileński Nr 60).

zm. 1863.03., Kowno, rozstrzelany, dziedzic Hryniszek

stracony Kowno 10.6.1863

Szlachcic z piórkowa, pow. rypińskiego, jedynak, po skończeniu gimnazjum w Płocku w 1859 r., zajmował się gospodarstwem w majątkach ojca, Piórkowie i Szafarni. w r. 1862 wziął na prawach wieczystej dzierżawy majątek rządowy Londy (Lądy), w gminie Ciechocin, pow. lipnowskiego. Po śmierci ojca, Izydora, matka wyszła za mąż za Aleksandra Karwata, któremu w lutym 1863 r. Kazimierz odstąpił dzierżawę majątku Londy, a otrzymawszy paszport od naczelnika pow. lipnowskiego, zamieszkał naprzód we Włocławku, potem Warszawie, wstąpił do partii Raczkowskiego, potem był w partiach Calliera, Zielińskiego i Syrewicza, skąd przy końcu 1863 r. uciekł za granicę do Drezna. Matka wysyłała mu do Drezna pieniądze. W styczniu 1865 r. z Drezna wysłał Białobłocki prośbę do cesarza o zezwolenie mu na powrót do kraju i odbycie służby wojskowej. Nie otrzymawszy na swoją prośbę odpowiedzi, Białobłocki, zaopatrzony przez matkę w nową, dosyć dużą sumę pieniędzy, udał się w podróż po Szwajcarii, Włoszech, Francji i Algierze, gdzie wstąpił do Legii Cudzoziemskiej. 27 marca 1873 r. został mianowany oficerem armii francuskiej, w 1871 bronił Paryża przed Niemcami. Walczył potem z komuną paryską, w 1876 r. został zwolniony z wojska i przybył do Polski. Zaaresztowano go, lecz dzięki staraniom, został tylko skazany na opłacenie kosztów paszportowych za niepoprawne przejście granicy, złożenie przysięgi wiernopoddańczej, którą złożył w kościele lipnowskim 2 maja 1877 r. wobec wikariusza, ks. M. Czaplickiego, i pozbawienie prawa zajmowania jakiegokolwiek urzędu państwowego. Białobłocki zamieszkał w Warszawie i przyjął posadę w Warszawskim Tow. Ubezpieczeń od Ognia.

Piórkowo - Spis Powstańców 1863 r

kapitan wojsk moskiewskich, wziąwszy czynny udział w powstaniu r. 1863., poległ w bitwie pod Faisławicami.

uczestnictwo w potyczkach: lubelskie: Depułtycze 5.08.1863, Fajsławice 24.08.1863 poległ

b. oficer wojsk rossyjskich, służył W oddziale Rudzkiego, zginął pod Fajsławicami 24 Sierpnia 1863 r.

Pochodził z Gorlic - powstaniec. Kuśnierz

Ksiądz, administrator diecezji warszawskiej, po śmierci Fijałkowskiego. Z powodu że odmówił otworzenia kościołów został skazany na śmierć. Car jednak wyrok zamienił na więzienie w Bobrujsku przez lat 2. Dnia 14.5.1862 ostał ułaskawiony i powrócony do swego probostwa przy kapitule N. Marii Panny w Warszawie, a w r. 1865 ponownie aresztowany i wywieziony z tytułu winy którą mu przypisywano przy oporze kapituły w czasie wyboru na administratora diecezji po wywiezieniu arcyb. Felińskiego Na wygnaniu umarł w 1866