Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Awstrijski poddannyj

Grodzony w Warszawie w 1840 r. Przed powstaniem studjował me­dycynę w Szkole Głównej w Warszawie. Do powstania wstąpił do od­działu Mierosławskiego, walczył pod Krzywosądzą, tam został ranny i wzięty do niewoli. Skazany na zesłanie na Syberję do Minusińska. Po powrocie z zesłania pracował jako lekarz w Nowym-Dworze. Zmarł 2/VIlI 1901 r.

Zm. przed 1919, żona: Aleksandra, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: W-194

uczestnictwo w potyczkach: mazowieckie: Krzywosądz 19.02.1863 ranny dostał się do niewoli

informacja taka sama jak rekord nr 23945

syn nadleśniczego w Królestwie Polskiem, student akademii medycznej, zmuszony wyemigrować w 1861 r., przybył do Włoch, wstąpił jako uczeń do szkoły wojskowej w Cuneo, na hasło powstania pospieszył do kraju pod rozkazy jenerała Mierosławskiego. Zginął pod Krzywosiądzą w powiecie Włocławskim 19 Lutego 1863 r.

ur- pow bielski, student Uniw. Kij., żołnierz z oddziału Kazimierza Kobylińskiego

rodem z powiatu Bielskiego, nauki pobierał w Białym-Stoku, następnie w uniwersytecie Kijowskim, służył jako szeregowiec w oddziale Kobylińskiego, zginął pod Księżopolem w powiecie Ostrołęckim w Wrześniu 1863 r.

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Księżopole 12.10.1863 poległ

informacja taka sama jak rekord nr 23946

Oskarżony przez grubernatora grodzieńskiego o udział w Powstaniu, wezwany do powrotu do kraju. Pochodzenie: powiat bielski, syn obywatela

z powiatu bielskiego, nauki pobierał w Białymstoku i na Uniwersytecie Kijowskim, szeregowiec w od-dziale Kobylińskiego, zginął we wrześniu 1863 pod Księżopolem w powiecie ostrołęckim

Ur. 1839 Węgrów, zm. przed 1919, żona: Ewa Tekla, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: XII-3

szewc. Urodzony w 1839 roku w Węgrowie, ziemi Siedleckiej. Walczył pod dowództwem księdza Brzóski i Grzymały. Brał udział w bitwach pod Węgrowem i Siemiatyczami.

wywieziony do guberni pskowskiej notowany z woj. grodzieńskiego, 20 listopada 1863 wywieziony z Wilna na Sybir, zsyłka związana z działaniami powstańczymi

Ur. 22.09.1825 Staromieście pod Rzeszowem.Córka Senkowska i syn Władysław są w Ameryce Północnej.Przed powstaniem:U Księcia Woronieckiego na praktyce godpodarskiej, później u Antoniego Wojciechowskiego w Babinie w Guberni Lubelskiej.W powstaniu:Z Leonem Frankowskim w Okręgu Kraśnik organizatorem od 1861, a 22.01.1863 w Kraśniku zebrałem oddział 300 ludzi głównie z Bozęcina włościan z Ordynacji H. Zamoyskiego. W Molibożycach zostali rozbici i za radą Frankowskiego złączyli się z nim w Kazimierzu, gdzie przeszli przez Wisłę dążąc ku Sandomierzowi, gdzie nad Winiarami Miednikow z Lublina napadł nas, poległo 128, reszta się rozproszyła, a Frankowskiego rannego ze szpitala w Sandomierzu zabrali. Ja dostałem się za Wisłę i z Krakowa z Tańskim, Tabaczyńskim, Malepką i innymi złączyliśmy się z Langiewiczem. Po bitwie pod Grochowiskami przeszliśmy do Galicyi. Ranny w twarz i w nogę, chorował przez 2 miesiące.Po powstaniu:Jako Rezydent przez lat 7 w Cerekwi u Pana Boguszewskiego, potem dzierżawiłem od Kapituły Przemyskiej Buszkowiczki, a potem na własność kupiłem Grajów powiat Wieliczka.Na licytacji sprzedano za długi zięcia. Przyjęty do przytuliska 09.09.1907 roku.

Uwięziony we Włocławku, przed 20 marca 1863 r. [1]

Powstaniec figurujący w Archiwum ks. Ruczki

Piórkowo - Spis Powstańców 1863 r

Szlachcic z piórkowa, pow. rypińskiego, jedynak, po skończeniu gimnazjum w Płocku w 1859 r., zajmował się gospodarstwem w majątkach ojca, Piórkowie i Szafarni. w r. 1862 wziął na prawach wieczystej dzierżawy majątek rządowy Londy (Lądy), w gminie Ciechocin, pow. lipnowskiego. Po śmierci ojca, Izydora, matka wyszła za mąż za Aleksandra Karwata, któremu w lutym 1863 r. Kazimierz odstąpił dzierżawę majątku Londy, a otrzymawszy paszport od naczelnika pow. lipnowskiego, zamieszkał naprzód we Włocławku, potem Warszawie, wstąpił do partii Raczkowskiego, potem był w partiach Calliera, Zielińskiego i Syrewicza, skąd przy końcu 1863 r. uciekł za granicę do Drezna. Matka wysyłała mu do Drezna pieniądze. W styczniu 1865 r. z Drezna wysłał Białobłocki prośbę do cesarza o zezwolenie mu na powrót do kraju i odbycie służby wojskowej. Nie otrzymawszy na swoją prośbę odpowiedzi, Białobłocki, zaopatrzony przez matkę w nową, dosyć dużą sumę pieniędzy, udał się w podróż po Szwajcarii, Włoszech, Francji i Algierze, gdzie wstąpił do Legii Cudzoziemskiej. 27 marca 1873 r. został mianowany oficerem armii francuskiej, w 1871 bronił Paryża przed Niemcami. Walczył potem z komuną paryską, w 1876 r. został zwolniony z wojska i przybył do Polski. Zaaresztowano go, lecz dzięki staraniom, został tylko skazany na opłacenie kosztów paszportowych za niepoprawne przejście granicy, złożenie przysięgi wiernopoddańczej, którą złożył w kościele lipnowskim 2 maja 1877 r. wobec wikariusza, ks. M. Czaplickiego, i pozbawienie prawa zajmowania jakiegokolwiek urzędu państwowego. Białobłocki zamieszkał w Warszawie i przyjął posadę w Warszawskim Tow. Ubezpieczeń od Ognia.

kapitan wojsk moskiewskich, wziąwszy czynny udział w powstaniu r. 1863., poległ w bitwie pod Faisławicami.

b. oficer wojsk rossyjskich, służył W oddziale Rudzkiego, zginął pod Fajsławicami 24 Sierpnia 1863 r.

uczestnictwo w potyczkach: lubelskie: Depułtycze 5.08.1863, Fajsławice 24.08.1863 poległ

stud. uniwers. Petersburgskiego, brał udział w powstaniu, w r. 1864 siedział w więzieniu w Dynaburgu.

zamieszkały pod adresem dr. Jaroczyńskiego, Lwów ul. Chorążczyzna 16. Przed powstaniem student Uniwersytetu Petersburskiego. W powstaniu brał czynny udział – nie wskazał gdzie ani pod czyim dowództwem. Więziony w Dyneburgu. Jego udział w powstaniu poświadczył własnoręcznym podpisem dr Jaroszyński. Zobowiązał się do wpłacenia wpisowego w wysokości 1 złotego i składki rocznej w wysokości 3 złotych. Oświadczenie podpisał za niego dr Witold Jaroszyński we Lwowie 31 maja 1888 r. Przyjęty na członka czynnego 23 czerwca 1888r.

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "Skośnej Kaponierze" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

szlachcic i mieszkaniec Brusiłowa w powiecie radomyskim

Ur. ok. 1831, z Warszawy, żona Józefa, krawca. Nie wiemy, czy faktycznie przebywała w gub. ołonieckiej. W związku ze sprawą zamachu na namiestnika Królestwa Polskiego, hr. Berga, została wysłana w kwietniu 1864 w dwudziestej ósmej partii zesłańców na zamieszkanie pod dozorem policji w jednej z północno—wschodnich guberni Cesarstwa, jako miejsce zesłania MSW wyznaczyło gub. ołoniecką. Jednakże w maju tego roku Białogórska uzyskała zezwolenie na towarzyszenie mężowi skazanemu na ciężkie roboty na Syberii. Na wiadomość o śmierci męża 27 maja 1864, pozostała w Petersburgu dzięki interwencji swojej szwagierki Anny, która też pomogła jej w uzyskaniu we wrześniu 186 5 zezwolenia na powrót do kraju.

informacja taka sama jak rekord nr 33677

krawiec z Warszawy z Bielańskiej ulicy, zesłany do Tobolska tamże zmarł w 1864 r.

Białogórski krawiec z Warszawy z Bielańskiej ulicy w Tobolsku. zm." Białogórski Józef /-/ lat 29, krawiec, oskarżony o czynny udział w powstaniu (dawał pieniądze, szył i zbierał u innych ubrania dla powstańców). Pozbawiony praw stanu, skazany na 8 lat robót w twierdzach na Syberii. Wysłany 30 marca 1864 r. AGAD. ZGP, (3/275). A. Kręcki (MW 29421, k. 15): „w Tobolsku poderżnął sobie gardło" (?).

szlachcic z województwa grodzieńskiego.

nauczyciel muzyki z Białłegostoku, zesłany na Sybir, zatrzymany na etapie w Tobolsku, przez poderznięcie gardła życie sobie odebrał w kwietniu 1863 r., miał lat około 35.

informacja taka sama jak rekord nr 33678

wywieziony na Sybir do Permu 1863.10.23

zesłanie z Litwy na zamieszkanie w Rosji, ukazem z dnia 10/22 grudnia 1865 majątek: Marcinkowszczyzna, połowa , pow. grodzieński został przymusowo sprzedany

Opis jak w notach 19690 i 27947

dzierżawca z Jurkowie, zamordowany został 21 Października 1863 r. przez moskali broniąc Dowgiełłę lekarza z Staszowa, którego również moskale zamordowali, a dom i zabudowania zrabowawszy, spalili. (Czas Nr. 245 z roku 1863).

poległ w utarczce pod Jurkowcami dnia 21. października 1863.

Klimontów - pomnik powstańców z nazwiskami poległych