Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 42982

Strona z 1075 < Poprzednia Następna >

(1817-1888), historyk i publicysta, polityk demokratyczny we Lwowie, w 1864 r. emigrował, aby uniknąć więzienia austr. Po powrocie inspektor Rady Szkolnej Krajowej

Ur. 5.7.1817 Lwów, zm. 16.10.1883 Lwów. Syn rzeźnika. Studiował filologię na Uniwersytecie Lwowskim Jana Kazimierza. Historyk, publicysta, bibliotekarz. Wiezień stanu w 1846 roku, skazany na śmierć, lecz potem ułaskawiony. Bibliotekarz zbiorów rodziny Pawlikowskich. Członek honorowy Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Żonaty z Leokadią Mitraszewską. Syn: Mieczysław. Pracował w organizacji lwowskiej. Należał do grupy "czerwonych". Działał w redakcji pisma "Prawda". W dodatku do Gońca z 30.5.1863 ogłosił rozprawę "Kilka uwag do sposobu prowadzenia dziś wojny w Polsce". W jego mieszkaniu na ul. Zimorowicza 3 "Dom Turasiewicza-Koralnika"[3], odbywały się często spotkania Wydziału Miejskiego organizacji. Był też członkiem organizacji (został nim w lipcu lub sierpniu 1863). Wg. Zienkowicza brał udział w przygotowaniu ustawy organizacyjno-policyjnej z dnia 14.9.1863. Był głównym organizatorem ucieczki z więzienia Milowicza.[3] 28.11.1863 właściciel Hotelu "Pod Różą" w Krakowie upominał się że Henryk Schmitt, mianujący się byłym komisarzem wojennym przebywał u niego i nie zapłacił, pozostając winnym 226 złr. i 67 c.. W lutym 1864 zadenuncjowany prawd. przez Pawlewicza (który wyjechał potem do Rosji) odbyła się w jego mieszkaniu rewizja. Dokumenty zdołano spalić, ukryć bądź wynieść. Pomimo to został jednak skazany na rok więzienia (lub wg innych na 14 dni zaostrzonego więzienia).[4] Skazana została też jego żona. Aresztu uniknęli wyjeżdżając ze Lwowa. Rozłączył się z żoną która udała się do Bilcza do rodziny Celestyna Chołodeckiego, sam zaś z Wróblowic Tarnowskich, przez Mościska, Tarnów, Wadowice, Białę, Ołomuniec i Pragę do Cieplic gdzie przemknął się przez granicę i przedostał do Paryża. Został zaproszony przez Agatona Gillera do współredagowania dziennika "Ojczyzna". Wydał tam też broszurę analizując sprawy zaangażowania patriotycznego. Z emigracji wrócili po amnestii. Po powrocie inspektor Rady Szkolnej Krajowej we Lwowie. Zdrajca Kaczkowski opisywał go: "błazen pierwszego rzędu, który wszakże teraz dopiero po raz pierwszy sam się o tym przekonał"[2] Zmarł w nocy. Całe życie poświęcił dla ratowania Ojczyzny, a służba ta nie była na pokaz. Pogrzeb zgromadził 30.000 ludzi. Wieńców było 40. Żona zmarła pół roku później. Oprócz grobu na Łyczakowie miał też tablicę u oo. Dominikanów we Lwowie. Żona: Leokadia Mitraszewska h. Nałęcz. Syn Mieczysław.[4]

ur. r. 1817 we Lwowie, więzień stanu, skazany na śmierć, lecz później ułaskawiony, bibliotekarz księgozbiorów Pawlikowskich, historyk i publicysta, później członek Rady szkolnej krajowej we Lwowie, pracował w czasie powstania w organizacji. Skazany na rok więzienia emigrował do Paryża. Po amnestyi powrócił do kraju. Umarł r. 1884.

Leokadia Schmitt

Pracowała w organizacji kobiecej we Lwowie. Więziona i skazana.

Mieczysław Schmitt

Ur. r. 1850 Lwów, syn Henryka, student gimnazjum Franciszka Józefa brał udział w odpowiedni wiekowi jego sposób w pracach organizacji. Później urzędnik Wydziału kraj., dyrektor teatru we Lwowie, literat i publicysta. Pochowany na Łyczakowie.

Adolf Schneider

Wieku lat 26 do 28, rodem ze wsi Rakszawy w obwodzie Rzeszowskim, służył w oddziale , (podług innych w oddziale Waligórskiego), poległ w bitwie pod Borowem dnia 22 Października 1863 r.

Adolf Schneider

Syn właścicielki Rakszawy, podoficer strzelców u Langiewicza, w wyprawie Śląskiego pod Borowem odznaczył się walecznością, bedąc w pierwszym szeregu, zginął trafiony kulą w serce, 22.10.1863

Aleksander Schneider

Ur. 1844 Kraków, miejscowość w 1923: Kraków, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: B-84

Ur. 02.05.1844r., Kraków. Właściciel realności z Krakowa, żonaty. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem uczęszczał do szkół, natomiast w czasie powstania był szeregowcem. Walczył pod Miechowem w oddziale Kurowskiego, pod Chrobrzem i Grochowiskami w oddziale Langiewicza, pod Polichną w lubelskim oddziale Wierzbickiego, pod Kaniowolą w oddziale Wagnera. Deklarację podpisał 20.09.1892r.

nr. r. 1844 w Krakowie, student, służył jako szeregowiec w oddz. Kurowskiego (pod Miechowem), Langiewicza (pod Ckrobrzą i Grochowiskami), Wierzbickiego (pod Polichną) i Wagnera (pod Kaniowolą). Po powstaniu właściciel realności.

Konstanty Schnejder

z Poznańskiego, początkowo służył w oddziale Younga de Blankenheim, biorąc udział w bitwie pod Brdowem, następnie pod dowództwem Oborskiego, poległ w bitwie pod Grojeckiemi Hollendrami dnia 30 Maja 1863 r., odznaczał się odwagą, pozostawił rodziców w Poznańskiem.

Grzegorz Schober

Ze Lwowa, lat 33 fryzjer. W I poł. 1864 sądzony przez Sąd Wojenny we Lwowie, zapewne w związku z działaniami powstańczymi. Powód: za zbrodnię obrazy majestatu. Skazany na 5 mies. więzienia.

udział w potyczkach: podlaskie: Sławetycze 11.07.1863

W swoim dworku w Kołaczkowie, gdzie mieszkał zaledwie kilka lat przyjmował rannych. Gdy dowiedział się o kimś nie pytał jak się nazywa i skąd pochodzi. To właśnie stało się przyczyną jego śmierci, gdy w marcu 1683 pomógł rannemu żołnierzowi. Patrol żandarmerii zobaczywszy że Schoen wiezie do dworku rannego (chyba) powstańca zabrał Schoena do więzienia, gdzie maltretowany przez kilka dni tak bardzo podupadł na zdrowiu, że gdy w końcu dzięki pomocy przyjaciół został uwolniony siły opuściły go zupełnie i niedługo potem, pomimo pomocy lekarskiej zmarł. Jego pogrzeb stał się mimo deszczu i niebezpieczeństwa ze strony zaborcy manifestacją gdyż na cmentarz odprowadzały go tłumy. zm.: 1.IV 1863 Gniezno na skutek obrażeń podczas aresztowania; poch.: 4.IV.1863 Gniezno.

Władysław Schoen

Ur. Rzeszów. Literat z Niepołomic. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem uczył się w gimnazjum w Rzeszowie, natomiast w czasie powstania był pomocny przy czynnościach komitetu rzeszowskiego. Deklarację podpisał 04.06.1893r.

Drugie imię: Anton. Ur. 09.05.1822r., Dombowar na Węgrzech. Zamieszkały we Lwowie przy ul. Murarskiej, wdowiec, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był w roku 1849 porucznikiem przy honwedach, po skończonej wojnie w wojsku austriackim, od roku 1859 był urzędnikiem przy kolei, natomiast w czasie powstania służył w różnych oddziałach jako podoficer. W sierpniu 1863r. przyłączył się do powstania pod dowództwem Alladara. Na granicy niedaleko Uchnowa oddział został rozbity. Za kilka dni wyszedł ze Lwowa pod dowództwem Wróblewskiego i Zaręby na nowo do Królestwa Polskiego. Był przyłączony do Kruka, później do oddziału Lenieckiego i Mareckiego. Po rozbiciu w styczniu 1864r. przyłączył się do Ćwieka i był 5 razy w potyczkach. W lutym 1864r. w oddziale Ćwieka został niedaleko Lubartowa napadnięty, rozbity i zabrany do niewoli. Odesłano go do Warszawy, a następnie na Sybir. Deklarację podpisał 11.06.1900r.

Józef Antoni Scholz

ur. r. 1822 w Dombowarze na Węgrzech. W r. 1849 porucznik honwedów, od r. 1859 urzędnik kolejowy, służył jako oficer w oddz. Alladara, Wróblewskiego, Zaręby, Lenieckiego i Ćwieka. Ranny pod Lubartowem, wzięty do niewoli, zesłany na Sybir, wrócił do kraju jako starzec bez zatrudnienia, żył chodząc od domu do domu włościan, którzy chętnie go przyjmowali, a odwdzięczał się im' opowiadaniem o swej i narodu przeszłości. W r. 1903 skończył męczeński żywot.

Franciszek Schram

Ur. Cynków, zm. przed 1919, żona: Marta Maria, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: IV-239

Franciszek Schram

Przychylny sprawie narodowej, brał udział w pracach Wydziału Galicyjskiego organizacji Powstania w czasie działalności Tytusa Zienkowicza.

Powstaniec z r. 1863., walczył w oddziale i kilka kroć był ranny. Wyszedłszy za granicę, nie mogąc już powrócić do zdrowia, z ran umarł w Troyes w szpitalu, d. 22. Lipca 1867. r. licząc lat wieku 37. (Rocznik Tow. H. 1. Paryz.)

powstaniec z 1863 roku, walczył pod Langiewiczem i kilka ran otrzymał, dostawszy się za granicę już wrócić do zdrowia nie mógł, i w skutku tych ran w mieście Troyes w szpitalu umarł, d. 22 lipca 1867r, licząc 37 lat wieku.

Adolf Franciszek Schreier

b. oficer armii pruskiej. Urodz. w 1835r. w Pszczynie na Górnym Śląsku. Walczył pod dowództwem Joung do Blankenheima i Mielęckiego, biorąc udział w walkach pod Nową Wsią i Brdowem. Aresztowany i sądzony we Włodzimierzu. Zesłany na rok do rot aresztanckich do gub. Orłowskiej.

Uczeń z Jarosławia biorący udział w powstaniu styczniowym. Wbrew własnym przekonaniom i sumieniu uciekając przed represjami wstąpił ochotniczo do wojska austriackiego.

Józef Schubert

Ze Lwowa, 32 lata, durynista. W I poł. 1864 sądzony przez Sąd Wojenny we Lwowie, zapewne w związku z działaniami powstańczymi. Powód: za przestępstwo przeciw zarządzeniom publicznym. Skazany na 3 dni aresztu w sztokhauzie.

Poszedł ze Lwowa do Powstania - ok. 17.maja.

Wiktoria Schubert

We Lwowie, jedna z uczestniczek Klaudynek (Stowarzyszenia im Klaudyny Potockiej), krzewiących tożsamość polską i niosącą pomoc powstańcom i weteranom.

Adolf Wiktor Schult

poddany austriacki, pojmany przez Moskali, informacja otrzymana przez ks. Ruczkę od Min. Spraw. Zewnętrznych Moskwy: skazany na 8 lat ciężkich robót w twierdzy syberyjskiej.

Juliusz (Prokop) Schult

(z Brzeżan), poddany austriacki, pojmany przez Moskali, informacja otrzymana przez ks. Ruczkę od Min. Spraw. Zewnętrznych Moskwy: do Pskowa odesłany

Aleksander Schultz

Fałszywie Juliusz Aleksander baron Szirmay, vel Aleksander Szerenczei. Z Miwa na Węgrzech, 22 lata, ewangelik, nauczyciel prywatny. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Złoczowie (prawdopodobnie w związku z działaniami powstańczymi), za zbrodnie zaburzenia spokojności publicznej, obciążony zbrodnią kradzieży, skazany na 2 miesiące więzienia, co do zbrodni kradzieży uwolniony i uznany za niewinnego.

Z Dąbrowicy, 33 lat, rz-kat, żonaty, leśniczy. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Rzeszowie, za przekroczenie obwieszczeń z 28 i 29 lutego 1864 (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi), uwolniony, uznany za niewinnego.

Władysław Schulz

Z Krakowa, szynkarz, lat 27, rz-kat, żonaty, ojciec 1 dziecka (urzędnik narodowy). W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Krakowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi), obciążony przekroczeniem obwieszczenia z 29 lutego 1864 przez ukrywanie cudzoziemców nie mogących się wylegitymować. Od zbrodni z braku dowodu zwolniony, za przekroczenie skazany na 1 miesiąc więzienia w sztokhauzie.

U. 17.1.1848 Myślenice, zm. 29.5.1907. Powstaniec 1863. Inżynier, radca miejski. Wałściciel jazu, młyna i kamieniołomu. Założyciel "Sokoła" i Towarzystwa Straży Ogniowej. Posiada epitafium w Kościółku św. Jakuba w Myślenicach.

z Brzeżan, syn wysłużonego profesora, obywatel austriacki trzymany w Jarosławlu za Moskwą po dzień 16 marca 1865, w związku z działaniami powstańczymi

uczestnictwo w potyczkach: lubelskie: Sobolew 24.05.1863, podlaskie: Róża 23.06.1863

Ludmiła z Zawilskich Schwarz

żona bogatego kupca, muzyka, profesora konserwatorium, naczelnika okręgu lwowskiego, mianowanego przez Rząd Narodowy, w ich obszernym mieszkaniu przechowywano chorego powstańca, tu odbywały się narady i prace spiskowców, przychodzili tu wybitni dowódcy powstania, także Romuald Traugutt, Ludmiła Schwarz działała w organizacji Klaudynek, była naczelniczką części Lwowa, w domu jej wyrabiano naboje, stąd wynoszono broń i przewożono do Gródka i Przemyśla, działaczka robiła to osobiście

Franciszek Schweitzer

(Szwajcerski), ur. r. 1842 w Biertowicach, czeladnik ślusarski, służył w oddz. Langiewicza (od Małogoszczy do Grochowisk), Chmielińskiego (pod Ociesękami, gdzie został podof.), Rębajły i Topora. Wzięty do niewoli, odstawiony po 9 miesiącach do granicy Galicji, zajął później posadę prywatnego maszynisty.

Kazimierz Schweitzer

Ur. 1842 Rirtowice, miejscowość w 1923: Kraków, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: E-23

Franciszek Schweizer

(W powstaniu Szweiterski)? Ślusarz przy Kolei Północnej Zam. Kraków, ulica Św. Wawrzyńca. Ur. 21 lipca 1842 Biertowice Starostwo Wadowice. Żonaty, dzienny robotnik. Przed powstaniem: Ślusarz czeladnik W powstaniu: Podoficer. 1863 od października w oddziale Chmielińskiego w Strzelcach pieszych aż do zaniku tego oddziału. To jest do kwietnia 1864, byłem w bitwie pod Ociesąkami w Świętokrzyskich górach, pod Starą hutą pomiędzy Waśniowem i Kunowem w Opatowie pod Sandomierzem i pod Świętą Katarzyną. Po tej bitwie zabrany do niewoli internowany, w Radomiu i Cytadeli przez 10 miesięcy, potem odesłany do Austryi jako do wojska należący. Pod Kunowem odebrałem lekkie cięcie w głowę. U Pana Jodłowskiego w roku 1887 przy wpisie było stwierdzone dwoma świadkami: Wojciech Górecki i Jan Wojtowicz

Schłondzyński

żołnierz w szeregach powstańczych, internowany w jednej z twierdz państwa Austryjackiego, w końcu r. 1864 wstąpił w szeregi armii meksykańskiej, i zabity został w bitwie pod Tetela del Oro.

Strona z 1075 < Poprzednia Następna >