Powstanie Styczniowe - uczestnicy

szlachcic w mińskiej prowincji

СЕМАШКО Антонъ,z szlachty (из дворян),kadet, saper z 2 batalionu (юнкер Кавказского саперного №2 батальена.),gubernia mińska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

szlachcic obwód Mińsk

СЕМАШКО Эдуардъ,szlachcic (дворянин Слуцкого уезда),powiat słucki,gubernia mińska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

szlachcic, wiek: 17. Pozbawieny szlachectwa i wcieleny do wojska na całe życie do orenburskich batalionów

Jan Dunin-Siemaszko. Ur. w r. 1818, właściciel bóbr Giernik i Zajkowszczyzny, w guberni grobzieńskiej na Litwie. Obwiniony o przechowywanie powstańców z obbziału Narbutta, w którymto obbziele zginęło trzech braci Brzozowskich,— za co zesłany został wraz z żoną Waleryą i córką Anielą na Sybir, do guberni ufimskiej. Skazani trzymani byli najpierw trzy miesiące u Misyonarzy w Wilnie a następnie parę tygodni w Petropawłowskiej twierdzy w Petersburgu. Do Ufy przybyli w dniu 8. września 1863. Po ciężkich przejściach w Petersburgu, gdzie Moskale wzbraniali rodzicom zabrać do więzienia córkę Anielę, ustąpili jednak, gdy matka rozpaczliwą okazała energię. W Ufie wyznaczono Siemaszkom po 6 rb. na osobę, dziecku 3 ruble. Rząd tymczasem zasekwestrował dobra Siemaszków i sprzedał je pewnemu Moskalowi za 4.600 rb., gdy wartość ich przechodziła 100 tysięcy, nowy właściciel wkrótce dostał obłąkania. Amnestya z r. 1870 zezwoliła Siemaszkom na powrót z zakazem jednak osiedlenia się na Litwie tylko w Królestwie. Wracając z Ufy zatrzymali się Siemaszkowie w Grodzieńskiem, udali się następnie do Warszawy, wkońcu do Galicyi, gdzie ciężko pracowali na swe utrzymanie. Siemaszko miał skromną posadę przy Radzie powiatowej, żona udzielała lekcyi języka francuskiego i muzyki. W długiem tułactwie stracił Siemaszko zdrowie a w ostatnim roku mieszkał przy zięciu i córce p. Anieli Paszkudzkiej. W r. 1885 jeszcze raz odwiedził ukochaną Litwę jakby w przeczuciu, że zwiedza ją po raz ostatni. Jan Siemaszko zmarł w Tarnopolu w dniu 12. lipca 1886 i pochowany został na tutejszym cmentarzu. Był to ostatni potomek rodziny Dunin-Siemaszków, do niedawnego czasu możnej znaczeniem i majątkiem na Litwie, spowinowaconej z pierwszemi rodzinami w kraju a nawet z tronem, siostra bowiem jego pradziada, Maryanna była zamężną za Daniłowiczem.

z maj. Girniki, zesłany do gub. orenburskiej wraz z ona Waleria

szlachcic kowieńskiej prowincji

Posiadał dobra ziemskie w Piaskach n/Niemnem, za udział w powstaniu zesłany na dożywocie do guberni penzańskiej. Posiadał siedmioro dzieci z żoną Maria z domu Sikorska.

ksiądz, z rozkazu Murawjewa Moskale żywcem zakopali księdza za pomoc i wyspowiadanie powstańca 26.6.1863

Waleria Dunin-Siemaszko żona Jana, właściciela dóbr Giernik i Zajkowszczyzny, pracowała w organizacyi. Obwiniona o odczytanie manifestu Rządu Narodowego, stawioną była przed sąd wojenny, zdołała jednak dzięki zbiegowi okoliczności tak krok swój wytłómaczyć, że skazaną jedynie została na osiedlenie. Dzieliła w ten sposób los męża i ciężkie katusze, gdy w Petersburgu omal nie odebrano jej rok zaledwie liczące dziecko, Anielę. Po siedmioletnim pobycie w (nie powróciła z rodziną do kraju, gdzie wśród trudnych warunków życiowych była zawsze dla młodego pokolenia wzorem dzielnej Polki-patryotki. Umarła w Tarnopolu w domu swej córki Anieli, zamężnej Mieczysławowej Paszkudzkiej.

lat 19, Gubernia Koweńska powiat nowoaleksandrowski, zamieszczała w Dyneburgu lis do aresztowanego brata, kara 3 miesiące więzienia, wysłana do (nieczytelne) 10.02.1864

Pietrow, mężcz. warunki zesłania nieznane, przebywał w Omsku, usłużeniie, zesłany razem z otcom

szlachcic Wilno województwo

szlachcic kowieńskiej prowincji, syn Józefa

Józefow, mężcz. 20 lat, ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, rodziny nie posiadał, kawaler

Franciew, mężcz. warunki zesłania nieznane, przebywał w Omsku, zesłany razem z synom

syn Franciszka,

student z Kijowa, znajdował się w Chodorach w powiecie radomyskim

Właściciel Zagórze. Pełnił funkcję komisarza powstańczego w Olkuszu, całkowicie oddany sprawom powstańczym. Jego kuzynka pełniła rolę łączniczki między Krakowem a dworem w Zagórzu

Ur. 29.07.1826r. w Januszewicach koło Opoczna, syn Leonarda Józefa Kalasantego kapitana 6. pp armii Księstwa Warszawskiego i Konstancji z Malczewskich, wnuk chorążego radomszczańskiego Jacka, ziemianin, uczestnik powstania styczniowego, działacz gospodarczy. W czasie powstania styczniowego używał pseud. Fischal. Za dyktatury Mariana Langiewicza został komisarzem cywilnym Rządu Narodowego na Galicję Wschodnią i Lwów (12.03.1863r.). Po wyjeździe ze Lwowa Siemieński powrócił w Olkuskie, gdzie został organizatorem wojskowym powwiatu olkuskiego. Prawdopodobnie od listopada 1863r. do 6.03.1864r. sprawował urząd naczelnika ekspedytury okręgu krakowskiego. Zajmował się zbieraniem zamówień na broń i materiały potrzebne powstańcom, a także dostarczaniem zamówionej broni i materiałów do granicy Galicji z Królestwem. W listopadzie i grudniu 1863r. policja austriacka prowadziła w związku z tym śledztwo, nie znalazła jednak podstaw do formalnego wniesienia aktu oskarżenia. W 1864r. sprzedał swoje majątki Niwka i Zagórze wraz z kopalnią i drobnymi zakładami hutniczymi górnośląskiemu przemysłowcowi Gustawowi von Kramst. Po upadku powstania mieszkał w Wilkoszewicach koło Piotrkowa, ok.1870r. przeniósł się do rodzinnego Żytna. Rozwijał tam również działalność społeczną i gospodarczą. Zmarł 12.10.1872r. w Żytnie.

Pierwszy pełnomocnik Rządu Narodowego we Lwowie na Wschodnią Galicję

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Radzanów 21.03.1863 ranny, Kossemin 18.04.1863 poległ

wieku lat 19-20, syn Lucyana znanego pisarza i poety, w Krakowie zamieszkałego. Przed powstaniem kształcił się podobno wojskowo w szkole Genueńskiej, przyjął udział w szeregach powstańczych w stopniu kapitana, razu jednego oddaliwszy się z obozu o pół mili, do dworu w Kosyminie w powiecie Mławskim wraz z kilku towarzyszami, mianowicie Grzanowskim Edmundem i Witkowskim Jakubem, zostali napadnięci tamże przez kozaków, śp. Seweryn w rozpaczliwej obronie poległ wraz ze swymi towarzyszami 18 Kwietnia 1863 r. (Obszerniej o tym napadzie podaje Dz. Poz. Nr. 101).

[herb=Dąbrowa]Właśc. Zygmunt Seweryn Siemieński, h. {{Dąbrowa}}, ur. ok. 1840, poległ 18.4.1863. Syn Lucjana Hipolita - powstańca listopadowego, poety, literata, prof. UJ, członka AU i Ludwiki Potockiej. Kształcił się w szkole wojskowej w Genui. Wziął udział w szeregach powstańczych w stopniu kapitana. Bił się 21.03.1863 w oddziale Szreńskiego. Został tu przestrzelony, lecz wyleczywszy się z ran pośpieszył ponownie do walki stając na czele ok. 100 ludzi. Prowadząc swój oddział na odpoczynek, oddalił się od obozu do dworu w Kosyminie w pow. mławskim, wraz z dwoma towarzyszami: Edmundem Ojrzanowskim i Jakubem Witkowskim z dowództwa, na nocleg, o czym doniósł niemiecki kolonista. Tam rano zostali napadnięci przez Kozaków. Wybiegli na schody, skód dzielnie się bronili, lecz po wystrzeleniu wszystkich naboi, podczas zostali zabici.

Właściciel ziemski z Gzichowa koło Sosnowca, brał czynny udział w powstaniu styczniowym, należał do organizacji powstańczej. Brat lub kuzyn Jacka Siemieńskiego. Był naczelnikiem powiatu olkuskiego. W październiku 1863 roku został oddelegowany do prac związanych z transportem broni początkowo w charakterze pełnomocnika województwa krakowskiego, a w lutym 1864 roku jako agent do spraw transportu broni, została mu podporządkowana zagłębiowska komórka do spraw przerzutu broni.

W Usolu między 1866-68 - Sądzony za udział w Powstaniu Zabajkalskim.

mieszczanin Grodno województwo

Rusin Powstaniec, zesłaniec w Usolu, przeniesiony tam w pocz. 1867 Uniewinniony od udziału w powstaniu zabajskalskim

syn Antoniego ur 18.2.1/818 r. Już w 1862 został zaprzysiężony w organizacji narodowej a tuż przed wybuchem powstania 20,1,1863 został zadenuncjowany przez rypińskiego Żyda , aresztowany i osadzony w więzieniu płockim.Po wypuszczeniu na wolnosć nie zrezygnował z udziału w powstaniu. W 1864 pomógł dwom partyzantom z dworu Grąbczewskiego w Radzikach Małych. Ponownie aresztowany i ukarany grzywną 200 rubli. W czasie powstania budował dwór w Wąpielsku i chronił powstańców w przebraniu murarzy.

Naczelnik powiatu olkuskiego, jeden z czterech braci biorących czynny udział w powstaniu, będących współwłaścicielami wsi Zagórza.

(Silniak), Handlowiec

Osipow, mężcz. 28 lat na 1868 r., mieszczanin Radomskiej gub., warunki zesłania nieznane, z 1864 r. przebywał w Tomsku, usłużeniie, rodziny nie posiadał, kawaler

mieszczanin radomskiej gub.