Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Ur. 1818 [3] w m. Kobylniki [2] , [3] par. Góra gm. Warta [3] Zm. 01.07.1863 Warta [1] [2] Jego rodzicami byli: Fabian Gruszczyński [2] i Barbara Urbańska-Przesmycka po mężu Gruszczyńska [2] , gospodarze w Kobylnikach, zmarli przed 01.07.1863 r. [2] Powstaniec styczniowy kawalerzysta [1], stangret [1] forszpan dworski [2] z Bartochowa [1] [2] poległ 01.07.1863 r, Warta. [1] lat 45 [2] (na tablicy w Warcie błędnie podano wiek 50 lat [1]), pozostawił żonę Józefę Domaradzką [2] Pochowany: Warta, cmentarz przy ul. Świętojańskiej, w mogile zbiorowej powstańców styczniowych. [1]

ur. 12 lutego 1840 (1841) roku w Klejwach, syn Stanisława i Agaty. Walczył pod Brzeżanami, Kadyszem i Gruszkami. Pełnił również rolę przewodnika. Brał udział w zaborze kasy Leśnictwa Pomorze. Był więziony. Został zwolniony z aresztu „za poręczeniem lojalnych obywateli”. Zmarł w 1937 roku. Był jednym z najbardziej znanych powstańców 1863 roku na Suwalszczyźnie

ppor. (1844) Próchnik

ur. 13.03.1836 Sobocka Wieś parafia Sobota , zm. 04.09.1863 Wola Cyrusowa par. Kołacinek [1] Jego rodzice to: Piotr Grzegorczyk (w 1836 r parobek dworski) i Jadwiga z domu Bartczak vel Szymczak. [3], którzy związek małżeński zawarli 1832 r w Sobocie [8] Rok przed powstaniem styczniowym, w 1862 r w Domaniewicach Józef Grzegorczyk poślubił Teklę Gajda (córkę Izydora Gajdy i Małgorzaty Domanskiej [3], a w sierpniu 1863 urodziła się jego córka Marianna Grzegorczyk [4], która w 1888 roku wyszła w Domaniewicach za mąż za Piotra Kędziorę [5], a ich córka Franciszka Kędziora (czyli wnuczka omawianego Powstańca Styczniowego) w 1914 roku w Domaniewicach wyszła za mąż za Andrzeja Wielec. [6]. Poległ w bitwie pod , lat 27, wyrobnik z Domaniewic (ok. 20 km od Woli Cyrusowej) rozpoznała go żona Tekla Grzegorczyk lat 25, [1] Pochowany w zbiorowej mogile powstańców styczniowych na cmentarzu parafialnym w Kołacinku, obecnie gmina Dmosin, powiat brzeziński, województwo łódzkie. [2]

Powstaniec styczniowy pochodzący z Gostynina lub z jego okolicy, poległ pod Ignacewem. [1]

(1842–1903) – (07.05.1842 Warszawa –25.10.1903 Stanisławów) – weteran Powstania Styczniowego zmarły w Stanisławowie [obecnie Ivano-Frankowsk na Ukrainie] "emerytowany starszy inżynier Wydziału Krajowego, porucznik wojsk polskich z r. 1863 , prezes i honorowy członek Sokoła w Borszczowie, przeżywszy 61 lat zmarł 25 stycznia w Stanisławowie. Śp. Stanisław Grzegorzewski urodz. w Warszawie kształcił się na politechnice belgijskiej w Liege, skąd na odgłos powstania styczniowego pospieszył w szeregi walczących. Brał udział w walce narodowej w korpusie Lagiewicza, w pułku żuawów Rochenbruna i pod Komorowskim w wyprawie na Poryck. W nagrodę za męstwo mianowany został porucznikiem. Po ukończeniu powstania przybył do Galicji i poświęcił się słuzbie autonomicznej jako inżynier Wydziału kraj. w Boryszczowie. Tu położył nie mało zasługi około rozbudzenia życia i budowy sokolego gniazda, którego był prezesem. Przeszedłszy na emeryturę osiadł w Stanisławowie. Zmarł nagle. Na pogrzeb przyjechała delegacja Sokoła boryszczowskiego, a prezes tegoż p. Eustachiewicz w rzewnych i podniosłych słowach pożegnał nad grobem zwłoki zasłużonego męża. Śp. Stan. Grzegorzewski pozostawił w druku wspomnienia o uczestnictwie w walce narodowej r 1863." "porucznik, po latach emigracji we Francji i Belgii osiadł w Borszczowie, gdzie był prezesem tamtejszego „Sokoła""[1] Porucznik wojsk polskich z r. 1863, emerytowany starszy inżynier Wydziału krajowego, prezes i honorowy członek "Sokoła" w Boryszczowie [1] zmarł 1903 roku w Stanisławowie, w wieku 61 lat [2] "Inżynier Wydziału Krajowego, mieszkał w Borszczowie, urodzony 7 marca 1842 roku w Warszawie, katolik żonaty bezdzietny, przed powstaniem studiował w Belgii, w powstaniu prosty żołnierz, sierżant, podporucznik, porucznik, walczył w oddziale Langiewicza, oddziale Komorowskiego." [3] Jest metryka ur. Stanisława Grzegorzewskiego w Warszawie 1842 r, ale nie 7 marca 1842 r a 7 maja 1842 r Warszawa [4], syn niezamężnej Franciszki Grzegorzewskiej, służącej lat 26, zamieszkałej w Warszawie przy ul. Żabiej nr 955 [3], ojciec nieznany [4] Pochowany na Cmentarzu Sapieżyńskim w Stanisławowie [1] Do sprawdzenia czy jego grób się zachował - po zniszczeniu cmentarza w 1980 r przez władze ZSSR i zamienienia go na park.