Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Urodził się w patriotycznej, mieszczańskiej rodzinie w Bykach w r.1833. Był synem Ksawerego Franciszka i Jadwigi z Kruszyńskich. Gimnazjum w Piotrkowie Tryb. Udział w powstaniu 1863 r. wraz z bratem stryjecznym Rochem (1845-1906). Żona Oliwia z Domańskich. Pracownik Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej - do emerytury.Zmarł we Włocławku 31.08.1913

Ur. 23.01.1839r., Jawczyce pow. Bochnia. Wyznania rzymsko-katolickiego. Zamieszkały we Lwowie. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był właścicielem dóbr, natomiast w czasie powstania był porucznikiem i dowódcą oddziałów Czachowskiego. Walczył w bitwie pod Rybicą i Turkowicami. Deklarację podpisał 29.01.1892r.

ur. w Jawczycach r. 1839, właśc. dóbr, służył jako porucz. w oddz. Czachowskiego i był dowódcą oddziału żandar. Walczył pod Rybnicą i .Turkowicami. Po powst. prywatyzujący.

Ur. 1843, miejscowość w 1923: Uniejów, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-359

(Sulmierski) Urodzony 17/29 lipca 1845 w Łubnie par. Wągłczew, syn Marcelego i Marianny z Albertów. Gimnazjum w Piotrkowie Tryb. Ranny w powstaniu 1863. Zsyłka na Syberię do 1870 r. "15sk". {{rządca}} majątków ziemskich, m. in. Mokrsko. Zaburzenia psychiczne w wyniku przeżyć w czasie powstania i sześcioletniej zsyłki na Syberię "15sk". Śmierć samobójcza (zastrzelił się z pistoletu) w Piotrkowie w nocy 30-31 lipca 1906

mężcz. szlachcic , zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1866 r. przebywał w tomskim okręgu, potem w Mariińskie, zanimałsja cztieniiem, rodziny nie posiadał

szlachcic

szlachcic

mężcz. szlachcic , warunki zesłania nieznane, przebywał w Tomsku, kopista (pismowodstwo)

Ur. 1838 Maj. Galicja, zm. przed 1919, żona: Tekla, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: XII-60

zesłanie z Litwy na zamieszkanie w Rosji, ukazem z dnia 10/22 grudnia 1865 majątek: Połoczany, i in. , pow. oszmiański został przymusowo sprzedany

ur. w 1834 roku, syn Józefa Sul., marszałka pow. oszmiańskiego i Elżbiety Sorokówny, dziedzic Jachimowszczyzny, która to majętność uległa sprzedaży przymusowej. Kształcił się w gimnazjum w Wilnie i Mitawie, studja uniwersyteckie odbywał w Petersburgu i Kijowie (na wydziałach: najprzód lekarskim, później hist.-literackim). W r. 1864 aresztowany, wysłany został do Czembaru (w gub. penzeńskiej), później do Niżnego Nowogrodu i Pskowa. Żona Wanda z Gruszeckich towarzyszyła mu na wygnanie. Zmarł 18 kwietnia 1906 r.

ur. ok. I 83 8, w majątku Galicja na Wileńszczyźnie, syn Joachima, ze szlachty, student Uniwersytetu Moskiewskiego. Aresztowany pod zarzutem wstąpienia do „szajki buntowników" i jako osoba „nieprawomyślna pod względem politycznym" (podejrzany o pełnienie funkcji kasjera tajnego związku studenckiego w Moskwie), zesłany na zamieszkanie w gub. tomskiej pod ścisłym dozorem policji. W 1869 wyjechał do Warszawy, gdzie pracował w banku

Inżynier. Ur. w 1838r. w maj. Galicja z. Wileńskiej. Pracował w organizacji cywilnej. Więziony w Wilnie, a następnie zesłany na Sybir do Tomska

(1838-1910), s. Joachima i Pauliny Naimskiej, powstaniec styczniowy, zesłaniec; otrzymał amnestię w 1877, po powrocie z zesłania urzędnik bankowy, następnie przemysłowiec warszawski

Brat Kazimierza i Wacława (syn Joachima i Pauliny z Naimskich) - nekrolog "... uczestnik powstania w 1863, zesłany do guberni irkuckiej, był tam 12 lat..."

szlachcic Wilno województwo

szlachcic Warszawa Województwo

Skazany na katorgę Maurycy Sulistrowski, którego wyrok został zamieniony na mocy amnestii z maja 1866 roku na „przymusowe osiedlenie”, tak pisał do brata z Bałagańska w guberni irkuckiej: „Żyje tu około półtora tysiąca osiedlonych zesłańców; trudno o pracę dla takiej ilości ludzi. Dobrze mają ci, którzy mogą liczyć na fundusze od rodzin, ale tacy, którzy nie dostają nic i nie mają żadnego zawodu, często zatrudniają się u jakiegoś chłopa, ale jaka to praca? Taki człowiek dostaje rano mocną herbatę, trochę kapuśniaku i kawałek chleba na kolację. Można uspokoić swój żołądek jedzeniem, ale gdy nie sposób zadbać o ubranie dla ciała i o potrzeby duszy, co pozostaje? Tylko łzy, gorycz, rozpacz i łachmany! Oto obraz osady! Moim zdaniem to jest gorsze niż katorga”.

(ok. 1840-1863), s. Joachima i Pauliny Naimskiej, powstaniec styczniowy; poległ w bitwie.

Więzień cytadeli warszawskiej. szlachcic wylegitymowany z Żelechowa, lat 32. Żonaty, ma jedno dziecko. Aresztowany we wsi Łukowica 12 maja 1864 r. "jako jeden z głównych organizatorów buntu, umundurowywał i uzbrajał powstańców w pow. łukowskim". W więzieniu od 11 lipca 1864 r. (S-59).

umarł 1864.02.19, lat 22, Żołnierz Wojsk Polskich z Galicji Austriackiej, , zmarł z ran odniesionych w potyczce w szpitalu polowym w Kurozwękach. Tam pochowany.

pseud. Jastrzębiec, uczestnik powstania styczniowego, zesłaniec, uczestnik spisku krasnojarsko-kańskiego na Syberii. Ur. ok. 1832r., syn Józefa (lekarza wojskowego w powstaniu listopadowym), brat Władysława Sulińskiego - lekarza, również uczestnika powstania styczniowego. W czasie powstania styczniowego Józef Suliński został naczelnikiem powstania w Żelechowie (pow. łukowski), przyczynił się do umundurowania i uzbrojenia oddziału powstańców w pow. łukowskim. 12.05.1864r. został aresztowany i skazany na osiedlenie na Syberii. W 1865r. został naczelnikiem organizacji w okręgu krasnojarskim. W 1867r. wyjechał wraz z rodziną do Irkucka. Mimo uzyskania w 1868r. zezwolenia na wyjazd do Rosji europejskiej pozostał na Syberii. W styczniu 1875r. zwrócił się o zezwolenie na wstąpienie do służby państwowej. Jego dalsze losy są nieznane.

Syn lekarza z Żelechowa. Ps. "Jastrzębiec". Od 1862 naczelnik cywilny Żelechowa

mężcz. austriacki poddany, zesłany w aresztanckie roty, z 1866 r. przebywał w tobolskiej ariest. rotie

obywatel Austrii

Handlowiec

mężcz. 21 lat, mieszczanin, zesłany na osadzenie, z 1864 r. przebywał w Omsku, potem w Tobolsku, , rodziny nie posiadał, kawaler

z Nowej Wsi

20 letni kominiarz z Nowej Wsi pow. Lisiecki, na zesłaniu przy budowie kolei w guberni tulskiej i orelskiej, w oddziale gen. Sienilnikowa, znanego z ludzkiego traktowania jeńców. 7.11.1866 jeńcy zostali odstawieni na granicę zaboru do Szczakowej i wrócili do domów

Ur. 1848, miejscowość w 1923: Skąpe, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-194

udział w potyczkach: patrz w przypisach do Osówki 14.10.1863 płockie

Artur Józef Gabriel, hrabia z Sumina,Ur. 19.9.1834 Zbójno, zm. 19.11.1886, syn Antoniego Sumińskiego, podprefekta płockiego, radcy stanu i generalnego dyrektora poczt Królestwa Polskiego, i Zofii Piwnickiej. Jako dziedzic Zbójna i sąsiedzkich licznych majątków brał czynny udział w agitacji politycznej przed powstaniem i wystąpił orężnie do walki podczas powstania, formując ze służby folwarcznej własną partię do 100 ludzi dochodzącą i partię z okolicznej szlachty i chłopów, liczącą 300 ludzi. Partie te 4 lutego 1863 r. zajęły Rypin, 6 lutego t. r. Sierpc. Dowódcą partii był Jan Walerian Ostrowski. Po rozbiciu partii pod Sierpcem i wzięciu do niewoli Ostrowskiego, dowództwo objął sam Sumiński. Sumiński najchętniej przebywał z partią w lasach skrwileńskich, gdzie parę razy spotkał się z kolumnami wojsk rosyjskich i stoczył z nimi potyczki, bez większych i realnych skutków. Ostatecznie Sumiński przeszedł ze swą partią w mławskie i tam połączył się z innymi partiami. w bitwie pod Rozwozinem w dniu 3 lipca 1863 r. po rozbiciu partii, powstańczy ratowali się ucieczką w las. Sumiński miał uciekać na pięknym, wierzchowym, siwym koniu. Koń zląkł się czegoś w lesie i nagle zmienił kierunek, zrzucając z siodła nieprzygotowanego na to jeźdźca. Sumiński spadł na ziemię, uderzył się o pień drzewa i stracił przytomność. Nieprzytomnego znalazł uciekający na koniu powstaniec, podwładny Sumińskiego, Feliks Terski, wziął na konia i uciekł z nim do Górzna, do księdza proboszcza. Tu odzyskawszy przytomność i zdrowie, Sumiński do walki orężnej więcej nie wrócił. z wdzięczności ku Feliksowi Terskiemu za uratowanie mu życia i uwolnienie od niewoli moskiewskiej, Sumiński zatrzymał Terskiego na zawsze. Obawiając się konfiskaty majątku i widząc niemożliwość dalszego zamieszkania w Królestwie, Sumiński sprzedał Zbójno, kupił Ryńsk pod Poznaniem i tam zamieszkał. Na Ryńsku zbankrutował, więc przeniósł się do Małopolski, zamieszkał w majątku Słotwina w powiecie Brzeskim i tam umarł 19 listopada 1886 r., w 52. rocznicę swych urodzin, osieracając żonę i liczną rodzinę. Akt sądowych Sumińskiego nie ma. Czy w ogóle był sądzony – nie wiadomo. Miejscowa tradycja mówi, że miał być osądzony zaocznie i skazany na karę śmierci, a potem wyrok ten miał być zamieniony na dożywotnie więzienie w twierdzy z dodatkiem codziennej, czy też periodycznej chłosty. Około postaci Sumińskiego krąży wiele opowieści.

W okresie powstania styczniowego aktywnie włączył się z pomocą finansową i materialną dla powstańców rekrutujących się, m.in. ze swojej służby i włościan oraz sformował partię powstańczą w sile około 400 ludzi, powierzając dowództwo Janowi Ostrowskiemu. Po rozbiciu oddziału objął jego dowództwo. Podczas bitwy pod Rozwozinem, w dniu 3 lipca 1863 r., został ranny. Za udział w powstaniu styczniowym władze carskie skonfiskowały mu majątek.

Właściciel Rokicia, lat 32, za czynny udział w powstaniu zesłany w głąb Rosji.

ur 1841 właściciel dóbr Rolkicie. Oddał do powstania swoich poddanych za co pozbawiono go praw i wymierzono karę zesłania do rot aresztanckich na okres 5 lat ,. 9.9.1863 sąd zmienił karę na 10 lat ciężkich robót w twierdzach syberyjskich.

zesłany na Syberię w soldaty

szlachcic