Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Eufemia Wiktoria Jadwiga Wojciechowska (zam. Prendowska), ur. 22.12.1832 Łomno[7], zm. 16.3.1915 Czyżów Szlachecki. Córka Kajetana, który służył w pierwszym pułku ułanów Legii Nadwiślańskiej (później 7 szwoleżerów) walczył w Hiszpanii m.in. pod Saragossą, Ponte-Almaras, Talavera. W 1849 roku wyszła za , naddzierżawcę majątku w Mircu a w 1863 komisarza województwa sandomierskiego. Zaangażowana w przygotowania do Powstania. Uważała że każdy kto może powinien złożyć swe życie na ołtarzu Ojczyzny. W 1861 przygotowała własnoręcznie sztandar z polskim orłem i krzyżem w koronie, który szwagier niósł w pielgrzymce na Święty Krzyż. Używany potem przez oddział Czechowskiego aż do 21 sierpnia 1863, kiedy pozostawiono go w parafii w Kowali-Stępocinie. Sztandar znalazł się potem w Muzeum Polskim w Rapperswilu. Organizatorka Stowarzyszenia Niewiast w powiecie iłżeckim. Jako kurierka powstańcza działała już od 10.1.1863, kiedy to do () przybył Langiewicz. Z polecenia Rządu Narodowego organizatorka i przewodnicząca Komitetu Niewiast w radomskim. Dostarczała rozkazy, ulotki, medykamenty, meldunki kursując po guberni radomskiej. Przyczyniła się też do powstania kilku szpitali powstańczych: w Sandomierzu, Kurozwękach, Staszowie, Koprzywnicy i Klimontowie. Zwana przez powstańców "Matką oddziału", albo "Prendosią". We wrześniu 1863 została zaaresztowana i osadzona w Pawilonie X w Warszawie, gdzie przebywała do grudnia a następnie zesłana do Kunguru w gub. permskiej. Opiekował się tam nią , i innymi zesłańcami (Żyd), którego córka Sabina chodziła z Jadwigą do kościoła i przyjęła potem chrzest. Do kraju powróciła wiosną 1866. Mieszkała w Radomiu, Ostrowcu Świętokrzyskim i Czyżowie Szlacheckim gdzie zmarła i została pochowana. Miała 8 dzieci: * Mieczysław (zm. młodo) * Helena Maria Wiktoria * Wiktoria Brygida Augusta * Marianna (zm. młodo) * Stanisław Kajetan * Zdzisław Tadeusz Jan (zm. młodo) * Jadwiga * Jan Ignacy

Józef Grzegorz Jan Kanty Prendowski h. {{Korwin}}. Ur. 12.3.1829 Łask, zm. 24.10.1872 Mirzec. Syn Ludwika i Wiktorii Wiśniewskiej. Brat m.in. i zaangażowanych w Powstanie. W 1849 ożenił się z , późniejszą kierowniczką organizacji niewiast w radomskim. Dzierżawca majątku rządowego Mirzec. Od początku angażował się w działalność przygotowywania i organizowania Powstania. 10.01.1863 przyjął we dworze Langiewicza. Od maja do czerwca 1863 pełnił obowiązki komisarza województwa sandomierskiego. Aresztowany, spędził 5 miesięcy w więzieniu w Radomiu. Majątek Mirzec został odebrany Prendowskich i przekazano generał-majorowi Eggerowi, który dwór rozebrał a na jego miejsce postawił modrzewiowy budynek istniejący do dziś. Józef - zwolniony za kaucją pojechał dobrowolnie za żoną na zesłanie do Kunguru w guberni permskiej. Wrócił do kraju po ułaskawieniu żony w marcu 1866. Zmarł w Mircu i tam został na cmentarzu parafialnym. Miał 8 dzieci: * Mieczysław (zm. młodo) * Helena Maria Wiktoria * Wiktoria Brygida Augusta * Marianna (zm. młodo) * Stanisław Kajetan * Zdzisław Tadeusz Jan (zm. młodo) * Jadwiga * Jan Ignacy

Pseud. Gustaw Róża. Syn Dawida - ordynatora szpitala Sanguszków w Tarnowie-Gumniskach. Był kapitanem w wojsku austriackim. W Czasie Powstania dowodził jedną z 5 kompanii piechoty w oddziale Czachowskiego. 20.10.1863 wraz ze swoim oddziałem przekroczył Wisłę, po czym walczył w bitwie pod Osiekiem oraz pod Rybnicą gdzie dowodził kompanią strzelców. Po skierowaniu się Czachowskiego w rejon Klimontowa przejmuje dowodzenie 450-osobowym oddziałem piechoty. Schroniwszy się dla odpoczynku w Jurkowicach został otoczony w owczarni, którą Moskale podpalili. Przeciwko oddziałowi powstańców stanęło 1300 doborowego żołnierza moskiewskiego. W tej poległo 90 powstańców, 54 było rannych a 50 zostało wziętych do niewoli. Rosner próbując wydostać się z płonącego budynku zginął od kuli moskiewskiej. Pochowany w zbiorowej mogile w Olbierzowicach.