Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Otrzymawszy szczególny raport o przebiegu nie bitwy, ale formalnej rzezi (boć trudno nazwać bitwą rozprawę, gdzie jedna ze stron walczących, a w tym wypadku oddział powstańczy, nie przyszła do możności prawidłowej palby), pchnął coprędzej jednego z licznych swych adjutantów do wyczekującego na rozkazy Ludwika Męty, dowodzącego kawaleryą i polecił mu wykonać szarżę na uszykowaną w rynku moskiewską kolumnę.- Jak to? wąską ulicą mam wykonać atak na uformowaną piechotę? ależ to szaleństwo! - zauważył Mięta.- Jesteś pan tchórzem! - rzucił Kurowski w uniesieniu.- Kto? Ja tchórz?Z temi słowy spiął Mięta konia, szalonym karyerem przypadł przed front swej kawaleryi i zakomenderował:- Czwórkami, galopem, marsz, marsz! - i dobywszy pałasza, wpadł jak huragan w miasto.Lotem błyskawicy przeleciała kawalerya ulicą, nieostrzeliwana przez ukrytych po domach Moskali, którzy na widok tego szalonego ataku potracili głowy.Wpadł w rynek, lecz tu musiał przystanąć dla rozwinięcia frontu do szarży.Rota moskiewska dała ognia, kilkunastu jeźdźców spadła z koni, ale pluton sformował się i z okrzykiem: Jezus Marya! wpadł jak lawina na karki Moskwy.Atak był wykonany z niesłychanym impetem, mimo, że szarżujących dzieliła przestrzeń zaledwie stu kroków od zaatakowanych.Mięta przełamał kolumnę moskiewską, nasi ułani nasiekli sporo mięsa, ale wypadłszy drugą stroną rynku za miasto i obliczywszy się, stracili ze stu dwudziestu towarzyszy okrągło siedmdziesięciu sześciu.(...)Mięta otrzymał podczas szarży dwadzieścia jeden cięć i pchnięć, wskutek których dostał później pomięszania zmysłów i umarł niebawem.

Ur. 1843 Biała, pow. rzeszowski, zm. 1.1.1917. Powstaniec. Pochowany Lipinki, stary cmentarz.

uczestnictwo w potyczkach: krakowskie: Sosnowiec 7.02.1863, Giebułtów 16.03.1863 poległ

Ur. 1843r., Biała pow. Rzeszów. Dzierżawca dóbr, żonaty, 2 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był oficerem kawalerii austriackiej, natomiast w czasie powstania służył w oddziale Langiewicza i Kurowskiego. Walczył pod Miechowem, Sosnowcem, Sosnówką. Został ranny pod Giebułtowem. Deklarację podpisał 08.10.1888r.

Z Kołaczyc, lat 20, stanu wolnego, czeladnik. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Rzeszowie na 7 miesięcy więzienia za zbrodnie zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z powstaniem).

Ur. 1843 Szczawin, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-555

szlachcic Wilno województwo

za udział w powstaniu skazany na deportację w Sybir, zmarł w drodze z trudów w 1864 r na tyfus w Jekaterynburgu. Rodem z grodzieńskiego czy wileńskiego, student uniwersytetu moskiewskiego.

obywatel, uczestnik powstania, notowany: majątek Oczkowicze

"Milaszewski Paweł student uniwersytetu Moskiewskiego rodem z Wileńskiego umarł w kwietniu ¡864 w Ekaterynburgu" /-/ Kolumna, 1,107: "Miłaczewski, rodem z grodzieńskiego, inni powiadają że z wileńskiego" /-/ J. lakubianiec-Czarkowska, Powstanie, s. 115: Miłaczewski Paweł, obywatel z maj. Żodziszki (pow. święciański), brał udział w powstaniu.

(Miłowodzki, Myliwodzki, Mołodowski), udział w potyczkach: grodzieńskie

szlachcic w mińskiej prowincji

czeladnik szewski, zmarł w d. 8 Lipca 1863 roku w zakładzie klinicznym w Krakowie w skutek ran otrzymanych w boju. Pochowany w Krakowie d. 9 Lipca t. r. (Cz. N. 153).

ur ok. 1846 Krzywie [2] zm. 24.02.1863 Dobra k. Łodzi [1] [2] Jego rodzicami byli: Kajetan Miłasiewicz [2] i Katarzyna Smigrodzka [2] Powstaniec styczniowy [1] lat 17. [2] Walczył w oddziale Józefa Dworzaczka [1] , poległ w bitwie pod m. Dobra 24.02.1863 k. Łodzi. [1] [2] Pochowany na cmentarzu w m. Dobra w zbiorowej mogile powstańców styczniowych poległych w bitwie pod Dobrą. [1] [2] Obecnie jest tam pomnik. [1]

na 12 lat do ciężkich robót w Syberii, wywieziony z Wilna 31.07.1863

szlachcic kowieńskiej prowincji

МИЛАШЕВИЧЪ Михаилъ,szlachcic (дворянин) powiatu poniewieskiego (Поневежского уезда),mieszkał w Wilnie (проживал в Вильно),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

zm. 1863.11., Poniewież, powstaniec, rozstrzelany

wojskowy moskiewski, za udział w powstaniu polskiem rozstrzelany w Poniewieżu na Żmudzi dnia 23. listopada 1863 r.

informacja taka sama jak rekord nr 22373

stracony Poniewież 23.11.1863

Ostatni weteran powstania. Brała udział w walkach na Podlasiu. Zmarła 8.3.1949 r. w Augustowie w wieku 104 lat.

żona Zygmunta Miłkowskiego,znanego w Mołdawii pod imieniem Fortunata Melko, wielka patriotka, dawała w swym domu gościne powstańcom, Wkrótce rozstała się z mężem i z córeczką wyjechała do Galicji do Czortkowa, śledzona przez policję. Później wraz z mężem objeżdżała Europę. W Brukseli wydała w 1907 roku broszury " Zofii Miłkowskiej " . Rodzina potem przeniosła sie do Genewy i Lozanny i tu w swoim domu przygarnia Polaków-tułaczy.

Powstaniec, burmistrz Bełza, obecny na uroczystościach w 1911

z Gorlic, adresat listu od Józefa Ćwikiela z Łużni, aresztowanego wraz razem z Hipolitem Przybicienem.

wieku lat 20 aplikant przy jeometrze prywatnym w Krakowskiem, służył w oddziale jen. Langiewicza zginął w bitwie pod Grochowiskami d. 18 Marca 1863 r.

uczestnictwo w potyczkach: lubelskie: Sobolew 24.05.1863, podlaskie: Dubów 19.06.1863, Sławetycze 11.07.1863 ranny

Ur. luty 1841r., Kobyłka. Agent Krakowskiego Towarzystwa Ubezpieczeń i burmistrz miasta Bełz, herbu Ślepowron, żonaty, bezdzietny, wyznania rzymsko-katolickiego. Przed powstaniem był podporucznikiem 1 batalionu strzelców w armii rosyjskiej, natomiast w czasie powstania był kapitanem, a po bitwie pod Janówką ogłoszony majorem lecz nominacji nie otrzymał. Mianowany przez Rząd Narodowy instruktorem w oddziale Bończy w lubelskim. Po bitwie pod Międzyrzeczem i rozbiciu oddziału walczył u Krysińskiego. Dowodził strzelcami pod Międzyrzeczem, pod Lubartowem i w innych. W bitwie pod Janówką kontuzjowany i ranny w nogę. Oświadczenie przystąpienia do Towarzystwa wzajemnej pomocy uczestników powstania polskiego z roku 1863/4 podpisał 27.03.1895r.

Ur. 1841, miejscowość w 1923: osada Ossyaków, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-122

major

elew gospodarczy z Wilczy. Oskarżony w wielkim procesie politycznym, rozpoczętym 7.7.1864 przed Trybunałem w Berlinie dla 149 powstańców.

Wiktorow, mężcz. 52 lata w 1868 r., szlachcic , zesłany bez pozbawienia praw, przebywał w tomskiej guberni Kainskom okręgu

szlachcic

Iwanow, mężcz. warunki zesłania nieznane, przebywał w omskim okręgu, potem W Omsku, szornik, tapicer

Pocztmistrz w Gorlicach. 32 lata. W kwietniu 1865 sądzony przez Sąd Wojenny w Krakowie, pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z działaniami powstańczymi). Obciążony przekroczeniom przeciwko zarządzeniom publicznym. Skazany na 1 miesiąc więzienia.