Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 42982

Strona z 1075 < Poprzednia Następna >

Władysław Waligórski

Syn z ostatniego powstania, urodzony 1847 r. w Norwegii, uczeń szkoły Batignolskiej, poległ w bitwie pod Kobylanką dnia 6go Maja 1863 r., służąc w oddziale Jeziorańskiego. Podług innych a mianowicie Gł. Nr. 22, poległ pod Topolami.[1] opowiadając o bitwie pod Kobylanką pisał: "[i]Już dobrze po 9-tej podszedł ku mnie najbliższy sąsiad i druh serdeczny z owej doby - Władek Waligórski, syn generała. Skręciwszy papierosa - po wymianie słów kilku, rzekł na odchodnem: - Spaźnia się jakoś bestya Mos ... - nie dokończył, padł strzał, a Władek kochany runął na ziemię. Poskoczyłem ku niemu - nie żył - kula wchodząc lewem okiem, strzaskała mu czaszkę. Uścisnąłem ciepłą jeszcze jego rękę i - wysłałem kulę w czerwone kepi Moskala ... W tyralierach podsuwali się ku nam strzelcy finlandzcy, między żołdactwem najlepszy żołnierz - a do nas poszła komenda: Wstecz, poza sosny, kryć się i strzelać! Rozpoczął się odwrót - miarowy i naprawdę spokojny, a groźny, zabierał z pomiędzy nas coraz liczniejsze ofiary, bo przy skoku z pod drzewa za drzewo, celne strzały finlandczyków kładły naszych na ziemię. To też w pół godziny potem, w czasie której nasza kompania wstrzymywała nawałę cisnących się Moskali, kiedy kapitan nas obliczył, z ośmdziesięciu pozostało czterdziestu siedmiu ... Ale z obozu spieszyły nasze oddziały. Generał Waligórski wiódł swoją kolumnę. Podszedł ku niemu jeden z mojej kompanii i, nie zważając, że przemawia do ojca, zaraportował: - Generale, syn twój, Władysław, padł pierwszy !... Wstrząsnął się białowłosy starzec, automatycznie sięgnął ręką do oczu, ale wnet tą samą ręką wzniósł pałasz wysoko i zakomenderował! - Na bagnety, za mną !... Raźno, ochoczo wpadła wiara na wroga, który nieprzygotowany na tak gwałtowny atak, zanim zdążył stanąć nam murem, został rozszarpany i poszedł w rozsypkę.[/i]"

Władysław Waligórski

h. Odrowąż. Ur. 1834, zm. 15.12.1915. Ziemianin. Powstaniec 1863. Poch. Kraków - Rakowice, kw. 12 (Gr. rodzinny Waligórskich i Bogumńskich, brak jego tablicy)

żołnierz wojsk rossyjskich, zastrzelony w chwili przejścia do oddziału Czachowskiego w górach Sto Krzyzkich.

włościanin, szeregowiec w oddziale Jankowskiego, zginął pod w Sierpniu 1863 r.

Walis vel Walisch

( - 06.09.1863 Batorz) - powstaniec 1863 r., poległ w bitwie pod Batorzem na Lubelszczyźnie, szef sztabu [1]. Pochowany na cmentarzu w Batorzu [1] Podpułkownik i szef sztabu [2]

baron, rodem Węgier, wyższy oficer z kampanii węgierskiej 1849 r. W powstaniu polskim pospieszył pod dowództwo Lelewela, przy którym zostawał szefem sztabu, brał udział we wszystkich potyczkach z Lelewelem, w nieszczęśliwej bitwie 6 Września 1863 r. pod Batorzem, dzielny ten żołnierz zginął wraz z swoim dowódcą. Pochowany 9 t. m. na cmentarzu w Batorzu. (Czas Nr. 206 i 209).

udział w potyczkach: lubelskie: Batorz 6.09.1863 poległ

Michał Waliszewski

Ur. 1830 Szczytniki, zm. przed 1919, żona: Bronisława, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: powstaniec, liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: XIV-67

Piotr Waliszewski

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

mężcz. warunki zesłania nieznane, przebywał w Omsku, stolar

Rajmund Waliński

rodem z Warszawy, w wieku lat 33, żołnierz w szeregach powstańczych, schroniwszy się na tery tory um państwa Austryjackiego, internowany w jednej z twierdz, w końcu r. 1864 wstąpił do armii meksykańskiej, i zginął na polu bitwy dnia 14 Sierpnia 1866 r. Akt zejścia przesłany został prokuratorowi królewskiemu w Warszawie.

10.2.1863 w obozie w Ojcowie. Żołnierz Drugiego Plutonu Strzelców. Sekcja Szósta.

Teodor Walkowicz

Cyprian Walkowski

mieszkaniec Zapadnogo kraia

Cyprian Walkowski

mężcz. mieszkaniec Zapadnogo kraja, warunki zesłania nieznane, przebywał w tobolskiej guberni r. Turińskie,

Cyprian Walkowski

ВАЛЬКОВСКIЙ Кипрiянъ,szlachcic (дворянин Лепельского уезда),emerytowany rejestrator kolegiaty (отставной Коллежский Регистратор.),gubernia witebska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Henryk Walkowski

Ur. 1837, miejscowość w 1923: Gniezno, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: E-6

Kipriian Walkowski

szlachcic Witebsk

Węgier, hrabia, dowódca pułku huzarów węgierskich, który w czasie powstania pełnił służbę pograniczną. Wallisch pozostawał w bardzo bliskich i przyjaznych kontaktach z powstańcami. Miał od nich brać nawet jakieś sumy pieniężne. Po powstaniu dowódca garnizonu rzeszowskiego

z Galicyi, poległ jako oficer w bitwie pod Tuczapami.

(Walker), udział w potyczkach: sandomierskie: Chocimów 21.01.1864, Opatów 21.02.1864, Klinowo 9.04.1864

Franciszek Walter

Ur. 1845 Wroniawy, miejscowość w 1923: Chełmża, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: VII-123

[Orelec] Dnia 27 maja. Nasi panowie młodzi wrócili z wyprawy, ale krótkiem powtórnem niepowodzeniem oddziału zdekoncertowani.(...) Dla dzisiejszych partyzantów mam łzę żalu — to więcej jak bohaterowie! to męczennicy! Właśnie nasz dobry znajomy, Henryk Walter, przezwany Mopier, zabiwszy czterech Moskali, usunął się, otrzymawszy jedno pchnięcie bagnetem w zęby, z których dwa postradał — drugie pchnięcie w piersi, a trzecie w rękę — i tak bez opatrzenia ran odbył 3G godzinny marsz o głodzie i wśród niewygód odwrotu.

Radca górniczy, zamieszkały w Krakowie, żonaty, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był inżynierem górniczym, natomiast w czasie powstania służył w oddziałach Czechowskiego i Zapałowicza. Walczył pod Lipnickimi Mostami, Rudą Różaniecką, pod Tyszowcami, Starą Wsią i Mołozowem. Ranny pod Mołozowem.

radca górniczy. W powstaniu kapitan Urodzony w Starym Samborze w 1835 roku. Walczył pod Hutą Krzeszowską, Tyszowcami i Starą Wsią, gdzie został ranny.

c.k. radca górniczy, zamieszkały w Krakowie, wyznania rzymskokatolickiego, żonaty. Przed powstaniem pracował jako inżynier górniczy. Podczas powstania walczył w oddziale Czachowskiego i Zapałowicza. Brał udział w bitwach pod Lipnicami, Mostami, Rudą Rożaniecką, Tyszowcami, Mołozowem. Ranny podczas bitwy pod Mołozowem. Jako świadectwo udziału w powstaniu przedłożył list pochwalny za waleczność w bitwie pod Rudą Rożaniecką. Zobowiązanie podpisał w Tarnowie 4 kwietnia 1888 roku. Został przyjęty na członka czynnego 27 kwietnia 1888r.

urodzony: 28.5.1835 Stary Sambor, syn. Franciszka, adwokata w Strzelbicach, i Anny Ritter. Wuj: Juliusz właściciel w Ustrzykach Górnych.

Ur. 19.6.1835, zm. 21.4.1921, major WP z 1863, kawaler orderu Virtuti Militari, st. radca górnictwa. Poch. Kraków - Rakowice, kw. 55

przed powst. inżyn. górniczy, służył jaka szereg, w oddz. Czechowskiego i Zapałowicza. Walczył nad Tanwią, pod Tyszowcami, Starą wsią i Mołozowem. Ranny pod Starą wsią i Mołozowem. Po powstaniu radca górn. w Krakowie.

Ur. 26.3.1834 Stary Sambor. W 1852 wcielony do armii austriackiej, do batalionu strzelców we Lwowie. Dosłużył się tam stopnia kaprala. W 1859 walczył pod Solferino. W 1860 przeszedł do 37 pułku piechoty węgierskiej, gdzie służył do 1863. Na wieść o wybuchu powstania wystąpił z armii, sformował własny oddział ochotników, którzy wybrali goi na dowódcę. Walczył pod dowództwem Czechowskiego. 2.3.1863 otrzymał nominację Wydziału Wojny na kapitana. Dowodził pułkiem miechowskim 24 lutego 1864 w nieudanym ataku na Opatów. Dzięki swojemu doświadczeniu wyprowadził żołnierzy z okrążenia. Jego oddział najdłużej przetrwał w Górach Świętokrzyskich. Zwodził żołnierzy moskiewskich paląc w lesie fałszywe ogniska i sprowadzając, przez fałszywych donosicieli, zaborców. Sam odsuwał się na znaczną odległość, a w chwili ataku przybliżał się i dziesiątkował moskali w blasku ognia. Dopiero 6.5.1864 przedarł się do Galicji pod Baranowem. Jego postać utrwalił Stanisław Żeromski w opowiadaniu "Echa leśne". Po powstaniu zatrudnił się w przemyśle naftowym koło Sanoka, od stanowiska praktykanta aż do zarządcy kopalni. Pod koniec lat 70-tych przeniósł się do Berechów Dolnych. Tam również kierował kopalnią. Następnie założył własną w Łodynie razem z Izydorą Winnicką i adwokatem ze Lwowa. Po jej sprzedaży kupił realność w Ustrzykach Dolnych. Zmarł tam w 1908. Pochowany na cmentarzu w Jasieniu.

Lat 32, oficjalista z Krakowa. 7 lutego zanotowany na liście w obozie w Ojcowie, zakwalifikowany jako strzelec.

1831-1898) - oficer, ranny dostał się do niewoli, został zesłany. Zmarł w Krakowie

krakow., ur. r. 1831, służył jako oficer w oddz. strzelców. Ranny pod Miechowem, wzięty do niewoli, przeleżał kilka mies. w mosk. lazarecie, skąd za staraniem wpływ, osób, udało się go uwolnić. Zmarł w Krakowie w r. 1900 jako emeryt, kasyer krak. Kasy oszczęd.

Stanisław Walter

Ur. 1835 Stary Sambor, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: oficer, liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: Of.-21

Antoni Walusiak

Ur. 1843, zm. przed 1919, żona: Józefa, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: X-61

Franciszek Walusiak

Ur. 01.02.1844r., Witkowice pod Kętami. Majster krawiecki, zamieszkały w Kętach, żonaty, katolik. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był pomocnik krawiecki, natomiast w czasie powstania był szeregowcem. Służył w oddziale Langiewicza w kompanii strzelców, a następnie w 3 kompanii kosynierów. Brał udział w bitwie pod Grochowiskami i w bitwie pod Chrobrzem. Deklarację podpisał 20.05.1894r.

Franciszek Walusiak

ur. w Witkowicach r. 1844, krawiec, służył jako szereg, w oddz. Langiewicza pod kap. Bezdziadą. Walczył pod Chrobrzą i Grochowiskami.

zwany Oberkiem, u moskali zapisany jako Wenzel Walz ur. r. 1840, służył w oddz. ks. Brzózki przy napądzie na Łuków, następnie pod Lewandowskim jako wachm. konnych strzel., później pod Zakrzewskim, Jankowskim i Rudolfem. Pod Gręzówką jako wachm. ratował dwór rabowany przez kozaków, których rozpędził, a otoczony dragonami i piechotą, przebił się. Z tej bitwy ocalała tylko 17-tu powstańców. Ostatecznie znajdował się w oddz. Kruka pod Żyżynem. odbił osobiście kasę konwojowaną przez kozaków i oddał Krukowi. W Białobrzegach wzięty do niewoli, wysłany do rot areszt, do Charkowa na lat -3, pracował w taczkach przy robotach kolejowych. Po powrocie osiadł w Zatorze.

Strona z 1075 < Poprzednia Następna >