Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 42982
Strona z 1075 < Poprzednia Następna >
Kazimierz Ignacy Woliński
Ur. 1830 Dąbrowa, gub. radomska, zm. 17.7.1914 Kraków W 1844 służył w kadetach w wojsku rosyjskim w tzw "Małoletnich Krakusach". Właściciel majątku Marcinkowice Poduchowne w pow. opatowskim.. W Powstaniu służył z początku pod Langiewiczem. Walczył pod Słupią, Wąchockiem, Suchedniowem, Grochowiskami i Pieskową Skałą. Po rozbiciu partii Langiewicza i tygodniowym pobycie w Krakowie, przedostał się do Krukowieckiego, po którego porażce został zaaresztowany i wysłany do Ołomuńca, skąd uciekł z trzema kolegami. Następnie udał się do partii Czachowskiego, gdzie wziął udział w 4 mniejszych bitwach. Przebywając u córki Czachowskiego, otoczony przez Kozaków był świadkiem śmierci dowódcy. Przyłączył się do Chmielińskiego pod Bodzechowem, lecz gdy dowódca został wzięty do niewoli wrócił w sandomierskie przyłączając się do Topora. Ostatni jego bitwa miała miejsce przed Wielkanocą w Opatowie. Po schwytaniu dowódcy dostał się do niewoli. Współtowarzyszem Wolińskiego był m.in. Koroszczenko (później nawrócony Kozak). Zesłany na Sybir, do gub. Wołogodzkiej. Majątek został skonfiskowany. Do kraju powrócił w 1900 roku, za wstawiennictwem Orłowa. Zatrudniony przy sypaniu wałów kolejowych. Następnie zarządca majątku Maleckiego w Odrowążu, Wilkońskiego w Roszkowej Woli i w Małych Strzelcach. Mieszkał we wsi Wierzbica pow. Noworadomsk. Pod koniec życia pozostający w biedzie. Przyjęty do Przytuliska w Krakowie w 1912 - przyjechał w 1913 po zakończeniu przez 17-letnią córkę kursu kroju. Poświadczenie uzyskał od Leszka Grabowskiego, Ludwika Sikorskiego i ks. Józefa Komorowskiego proboszcza z Krempej. Pochowany na Rakowicach w kwaterze Ra rz. 3, gr. 14 Córka: Barbara
Antoni Wolski
urodzony w Lipnowskiem, 1837 roku, do szkół uczęszczał w Płocku, a przeszedłszy czwartą gimnazyalną klasę pracował jako aplikant, u sędziego pokoju, później jako kancelista w sądzie poprawczym, w końcu został pomocnikiem asesora. W skutek manifestacyij nanarodowyeh 1861 r. uwięziony w Płocku i przewieziony do cytadeli warsza wskiej , skazany został w sołdaty do oreńburgskich batalionów liniowych, i z kilku współtowarzyszami wysłany pieszo na miejsce swego przeznaczenia. Po objęciu rządów królestwa przez W. Ks. Konstantego, udało się krewnym wyjednać dla niego ułaskawienie i powrót, z obowiązkiem tylko zamieszka nia w Maryampolu, w guberni Augustowskiej. Przybywszy tam Wolski zapoznał się z ówczesnym agentem Komitetu centralnego Józefem Piotro wskim i wszedł do tak zwanej organizacyi cywilnej. Po wybuchu po wstania 1863 r. wrócił w Płockie, gdzie sformowawszy oddział pod imieniem Dunina, mianowany został przez Rząd Narodowy kapitanem, i kilka poty czek w powiecie Mławskim dość szczęśliwie stoczył; nie długo to trwało —- połączywszy się z drugim odziałem, pod dowództwem Kolbego, rozbitym został, i już sił nowych zgromadzić nie potrafił. W listopadzie 1863 roku wyjechał do Prus zachodnich, a po ostatecznym upadku powstania, prze niósł się do Drezna, zkąd przez Szwajcaryą, we wrześniu 1864 r. dostał się do Paryża, tu szukał pracy dla utrzymania życia; zatrudniany kolejno w rozmaitych domach handlowych, w 1867 wszedł do zakładu fotografij stereotypowych, w którym zjednawszy zacnością swoją wielką ufność, wyroby jego na wystawie powszechnej rozprzedawał. — Oblężenie pruskie i czasy Komuny przebył w Paryżu; d. 15 maja 1871 wyjechał do Belgii, ale wkrótce znowu do stolicy francuzkiej powrócił; na ten raz znalazł za trudnienie przy numerowaniu akcyj. — Bardzo skromnie wynagradzane, za ledwie ono na opędzenie główniejszych potrzeb starczyło; zdrowie tymczasem było już podkopane — rychło rozniemógł się zupełnie i d. 19 kwietnia 1873 i. w szpitalu Beaujon Bogu ducha oddał. Spoczywa na cmentarzu Clichy.
Strona z 1075 < Poprzednia Następna >