Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Własność: Mosty Wielkie. Wspierał finansowo organizację powstańczą na jesieni 1863.

więziony w twierdzy dynaburskiej, ksiądz, proboszcz

Stanisław Antonowicz Andrault de Buy. Ur. 23.10.1836 Szypowce. Dzierżawca dóbr Szypowce pow. Tłuste, żonaty, 3 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był ziemianinem, natomiast w czasie powstania był żołnierzem. Należał do oddziału Horodyńskiego – dnia 01.07.1863r. w bitwie pod Radziwiłłowem został wzięty do niewoli, sądzony w Kijowie i wysłany na Syberię na osiedlenie do gub. Jenisiejskiej lecz na mocy reklamacji ks. Ruczki w 1869r. powrócił do kraju. Deklarację podpisał 02.01.1891r.

Stanisław Antonowicz Andrault de Buy. Ur. w Szypowcach r. 1836, ziemianin, służył jako żołnierz w oddz. Horodyńskiego. Pod Radziwiłowem wzięty do niewoli, sądzony w Kijowie, został wysłany na osiedlenie cło gub. Jenisejskiej. Powrócił do kraju w r. 1869.

Ur. 1838 Warszawa, miejscowość w 1923: Warszawa, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: B-78

kozak z wojsk moskiewskich, wieku lat 35, służył w oddziale Narbuta jako podoficer kawaleryi, poległ w Kowieńskiem.

Francuz. Adiutant Fr. Nullo, walczył na ziemi olkuskiej. Świetny sportsmen, literat, filozof, wykładowca w liceum paryskim. Zajmował się literaturą i dziennikarstwem. Wzięty do niewoli i zesłany na Sybir, gdzie idąc do wioski Kadai w Nerczyńskim miał 29 lat. Szedł razem redaktorem l'Europe, pisma wychodzącego we Frankfurcie na Menem a przychylnego sprawie polskiej. Z końcem 1866 amnestionowany. Wrócił do Paryża z ręką wpół sparaliżowaną, reumatyzmem i okaleczonymi nogami. 1869 roku ożenił się. Oddał pracy naukowej w dziedzinie socjologii i ekonomii politycznej. Zyskał sławę uczonego w dziedzinie socjologii i ekonomii politycznej. Zmarł w 1900

z Kurzyny

20 lat, szewc z Dąbrowej Ulanowski, na zesłaniu przy budowie kolei w guberni tulskiej i orelskiej, w oddziale gen. Sienilnikowa, znanego z ludzkiego traktowania jeńców. 7.11.1866 jeńcy zostali odstawieni na granicę zaboru do Szczakowej i wrócili do domów

mężcz. 18 lat, mieszczanin, zesłany na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, potem w omskim okręgu, rodziny nie posiadał, kawaler

Rolnik

syn Francesco ur. 14.11.1836 r. w Wilnie,artysta malarz

szlachcic Grodno województwo

Żandarm wieszający 1863 r w Sieradzie powieszony

dowódzca żandarmeryi narodowej Pow. Sieradzkiego, 12 listopada 1863 r. powieszony w Sieradzu. (Czas Nr 261 i 268 z roku 1863).

mężcz. warunki zesłania nieznane, z 1866 r. przebywał w Bieriezowie, sapożnik

-

mężcz. 25 lat na 1868 r., zesłany na osadzenie, z 1865 r. przebywał w marińskim okręgu, potem w tomskim okręgu, wziął zasiłek na kupienie domu, rodziny nie posiadał

Uczeń gimnazjum z Krościenka. W styczniu 1865 sądzony przez Wojenny Sąd w Nowym Sączu za zbrodnię zaburzenia publicznej spokojności i porządku (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu). Skazany na 1 tydzień więzienia.

mieszczanin

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

szlachcic z województwa mińskiego.

Mieszkaniec Kowna prowincji. Syn Szymona

39 lat, zesłany na osadzenie, od 1864 r. przebywał w tomskim okręgu, potem w Tomsku, zmarł nie wiadomo kiedy

poległ w Augustowskiem 1863 r.

Z Mroczkowskim i Hłaskim walczył w Augustowskim

1808-1868, urodził się w miejscowości Sytki. Zaciągnął się do armii w 1825r., a 3.09.1831r. został mianowany porucznikiem. Przeszedł do Prus i został internowany w Malborku. Złożył przysięgę na wierność carowi, jednak zdecydował się na emigrację. We Francji został członkiem Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, a następnie przystąpił do Zjednoczenia. Wziął udział w wydarzeniach Wiosny Ludów. W 1848r. udał się do Krakowa i był organizatorem siły zbrojnej w Rzeszowskiem. Znów udał się na emigrację. Przybył do kraju, aby wziąć udział w powstaniu styczniowym. W kwietniu 1863r. przybył w Augustowskie jako świeżo mianowany pułkownik, obejmując dowództwo nad oddziałem Kamińskiego oraz został naczelnikiem wojennym województwa augustowskiego. Oddział pod jego dowództwem walczył z Rosjanami pod Lokajciami, a następnie udał się na południe do lasów sztabińskich, gdzie połączył się z K. Ramotowskim Wawrem. Po drodze oddział stoczył kilka potyczek i w końcu został rozbity. Po tym niepowodzeniu Andruszkiewicz zrzekł się bezpośredniego dowodzenia oddziałem, zatrzymał natomiast dowództwo nad całością sił zbrojnych województwa augustowskiego, z kwaterą przy oddziale Wawra. Nad resztką swojej partii przekazał dowództwo kpt. Władysławowi Brandtowi, który zbiegł świeżo z wojska rosyjskiego i po krótkiej kampanii w Grodzieńskiem przeszedł w Augustowskie . Wraz z Wawrem walczył w niektórych bitwach i potyczkach. We wrześniu 1863r. został urlopowany ze względu na zły stan zdrowia, wyjechał do Krakowa, a następnie do Turcji i Paryża, gdzie zmarł 8.12.1868r.

uczestnictwo w potyczkach: augustowskie: (Kozłowa Ruda 1.04.1863)., Lokajcie 9.04.1863, Jastrzębna 19.04.1863, Czarny Bród 23.04.1863, wileńskie: (Polimsza 19.05.1863)., augustowskie: (Kadysz 21.05.1863)

urodził się w augustowskim i był naczelnikiem siły zbrojnej tego województwa, w randze pułkownika wyruszył w kwietniu 1863 r. na czele powstańców na spotkanie Moskali. Poprzednio połączył się z byłym kapitanem dwunastej kompanii kotromskiego pułku piechoty Kulczyckim, który nie chcąc strzelać, w dniu 8 kwietnia 1861 r. na bezbronnych braci, podał sie do dymisji, przystąpił do organizacji, jako naczelnik stacji w Grodnie, urządził warsztat ślusarski na stacji Łapach, gdzie naprawiano broń, osadzano kozy i sporządzano groby oblane, a następnie zwerbowawszy robotników wyruszył osobnym pociągiem pod rozkazy Andruszkiewicza. W lesie Poligwajcie przyszło do spotkania z ruchomą kolumną podpułkownika Karpowa. Zaciętą i krwawą z obu stron była bitwa. Andruszkiewicz poległ na miejscu. Kulczycki popadł w niewolę i został zabity przez żołdaków. pozbawiony komendy powstańcy ulegli przemocy, a były oficer z 1831 r. objął dowództwo nad siłami województwa augustowskiego.

Córka Wincenty, szlachcianka z kowieńskiej gub. 13 lat. Wysłana do aresztu do Franciszkanów wraz z młodszymi siostrami: Marianną (3 lata) i Franciszką (2 lata). Dalsze losy nieznane.

Ur. 1842 Olwicil, zm. przed 1919, żona: Izabela, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: X-1

Urodzony w 1808 roku Sytkach. W 1825 roku wstąpił jako żołnierz do 4ppl. W powstaniu dosłużył się stopnia porucznika. 05.101831 roku przeszedł z korpusem Rybińskiego do Prus. Internowany w Malborku. 09.02.1832 stawił się przed Komisja Rządową Wojny i ponowił przysięgę wierności carowi. Zdecydował się jednak na emigrację, zapewne z obawy przed aresztowaniem za udział w Nocy Listopadowej. We Francji pracował jako konduktor przy regulacji Sekwany, a później konduktor dróg i mostów. Wziął udział w powstaniu styczniowym. Jako dowódca oddziału walczył pod Sapieżyszkami, Balwierzyszkami i Giedziami. Później mianowany naczelnikiem wojennym województwa augustowskiego. Dłuższy czas przebywa w rejonie Grząd nadzorując tworzenie powstańczych oddziałów. 09.1863 roku opuszcza pole walki i udaje się ponownie na emigrację. Umiera 08.12.1868 roku w Paryżu. Pochowany został na cmentarzu Per-Lachaise.

23 lata w 1867 r., ziemianin Mińskiej gub., zesłany pr. bez pozbawienia praw na zamieszkanie, przebywał w tobolskim, w 1868 r. wyjechał w Nowgorodskuju gub.