Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Simonow, mężczyzna, 31 lat w 1867r., ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, przebywał w Iszymie, zesłany razem z 2 (3) dzieci i żoną.

(ok.1840-?), pochodził z rodziny szlacheckiej (gub.lubelska). W 1863 r. jako,, subiekt felczerski”, przebywał w Kielcach, skąd wyszedł do służby medycznej w partii mjr. Hipolita Zawadzkiego. Po porażce oddziału Zawadzkiego pod Szkucinem przez kilka dni leczył rannych i chorych powstańców, a następnie powrócił do Kielc(30.04.63).W październiku 1863 r. po bitwie pod Jeziorkiem - gen. mjr Czengery, który zezwolił na pozostawienie w miasteczku ciężko rannych powstańców, sankcjonując de facto powstanie lazaretu, zgodził się na skierowanie do Bodzentyna dr. Orłowskiego* i felczera Abrameckiego. W końcowej fazie powstania do lazaretu w Bodzentynie z rozbitych oddziałów przybywali ranni i chorzy powstańcy, wielu z bronią. Przekazywali ją felczerowi do ukrycia, lub przesłania do obozów powstańczych. Prawdopodobnie któryś z nich składając zeznania przed ppłk.Jabłońskim (oficer 25.Smoleńskiego pp)[1] świadomie lub przypadkowo zadenuncjował postępowanie felczera. Abramecki został aresztowany, uwięziony w kieleckim więzieniu, osądzony i zesłany na osiedlenie w Syberii. Zarzucono mu ów 10-dniowy pobyt w oddziale, przyjmowanie broni od rannych powstańców i przekazywanie jej do powstańczych oddziałów.[2]

Syn Pawła. Mężczyzna, 40 lat, ziemianin kijowskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, od 1867 r. przebywał w Omsku, rodziny nie posiadał, kawaler.

Syn Walentego, lat 33, ziemianin kijewskiej gub., zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie. Od 1867r. przebywał w Omsku, w 1870r. wyjechał do gub. jekaterynosławskiej. Kawaler, nie posiadał rodziny.

Szlachcic, zesłany z pozbawieniem praw do osiedlenia się. W 1865r. notowany w Jałutorowsku. Zmarł w 1871r.

mężcz. szlachcic , zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie. Od 1865r. przebywał w Jałutorowsku. Zmarł w 1871r.

Od 05.07.1875 roku znajdował się pod nadzorem. Uzasadnienie wyroku: za napaść z bronią w ręku w nocy z 10 na 11 stycznia 1863 roku w Płocku. Został pozbawiony wszystkich praw i zesłany na katorgę na 10 lat. Od 10 września 1864 roku pracował w fabryce w Nerczyńsku. 6 lutego 1869 roku przeniesiony do rejonu tunkińskiego. Otrzymywał zasiłek. W styczniu 1876 roku przyznano mu zasiłek w wysokości 6 rubli miesięcznie. Był szlachcicem. 29 października 1883 roku uwolnił się od policyjnego nadzoru i otrzymał możliwość wolnego osiedlenia się.

АДАМЧЕВСКIЙ Андрей,mieszczanin (мещанин),miasto Knyszyn (м.Кнышин),gubernia grodzieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Syn Adama, szeregowiec muromskiego pułku piechoty, skazany na mocy Konfirmacji Wodza Wojsk Wileńskiego Wojennego Okręgu. Rozstrzelany w Brześciu Litewskim 3.6.1863 za ucieczkę z etapu podczas marszu po wyznaczeniu z pułku do 2-giej kategorii niezdolnych, za wstąpienie do oddziału powstańczego, branie udziału w temże z orężem w ręku podczas napadu na Prużanę, przy rozbiciu i zrabowaniu Poczty Pińskiej, i spaleniu mostu na rzece Jacoldzie, i zabicie 2 żołnierzy z komendy inwalidów.

Zesłaniec. Prawd powstaniec styczniowy. 1866 została mu przesłana kwota 5 rubli

ur. ok. 1842r. Znajdował się pod nadzorem od 10.10.1875r. Treść wyroku: za ucieczkę od służby i dołączenie do grupy buntowników - pozbawiony praw i zesłany na przymusowe roboty w Rudnikach na 12 lat. Przebywał w Carewokokszajsku, przybył z guberni irkuckiej. Nie otrzymywał zasiłku. Razem z Sewerynem Adamskim na zesłaniu przebywała jego żona Maria i trzech synów. 03.05.1864r. dotarł do Irkucka.

z Dulska, był w partii Zameczka, potem wachmistrzem żandarmów w pow. lipnowskim. Wyrokiem sądu płockiego z 1864 r. (Sprawa Nr 5), zatwierdzonym przez namiestnika 4 września 1864 r. pozbawiony praw i zesłany na Syberię do ciężkich robót w kopalniach rudy na 12 lat

Syn Franciszka. W 1868 roku - 22 lata. Ziemianin mohylewskiej gub., zesłany z pozbawieniem praw, od 1864r. przebywał w Kaińsku, kopista (pismowodstwo), rodziny nie posiadał

Zesłaniec. Prawd powstaniec styczniowy. 1866 została mu przesłana kwota 10 rubli

Albertus vel Albertyński. Dnia 21 maja 1863 r. stoczył zwycięską (niedaleko Święcian) z gwardią rosyjską pod dowództwem hr. Szuwałowa i Połtoraskiego, gdzie prawie zupełnie gwardię zniszczył. Stoczył także drugą pomyślnie zakończoną bitwę w lasach Łańskich w pow. Wilkomirskim. Niedaleko , obskoczony przez Moskali, po rozpaczliwej obronie 24 czerwca poniósł zupełną klęskę (Simanowski t. II str. 9), w której bohaterską śmiercią poległ.

АЛЕКСАНДРОВИЧЪ Михаилъ,szlachcic (дворянин Себежского уезда) ,gubernia witebska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Odstawny szeregowy, dostarczał powstańcom żywność, przechowywał ich broń i powiesił jednego włościanina za wierność prawemu rządowi, 24 grudnia 1863 r, powieszony w Ostrowie

23 lata w 1867 r., ziemianin Mińskiej gub., zesłany pr. bez pozbawienia praw na zamieszkanie, przebywał w tobolskim, w 1868 r. wyjechał w Nowgorodskuju gub.

(1844 Lwówek - 1905 Poznań) Uczestnik powstania 1863 r. "W Poznaniu obył się onegdaj pogrzeb śp. Ignacego Andrzejewskiego, obywatela znanego w szerokich kołach, żarliwego patrioty, uczestnika powstania z r. 1863. Zmarłemu poświęca "Dzien, Pozn. następujące wspomnienie. Śp. Ignacy urodził się 01.02.1844 w Lwówku z ojca Andrzeja, mistrza kominiarskiego i matki Józefy z Aumullerów. Jako 19 letni młodzieniec walczył w powstaniu w oddziale Young de Blankenheima. Był podchorążym kompanji strzelców. Ranny dwukrotnie pod Brdowem, ocalenie życia zawdziecza szkalperzowi z blachy, o który odbiła się kula. Wzięty później do niewoli, zdołał uciec. W 1864 r powołany został do wojska pruskiego i obsługiwał w czwartym pułku kirasejskim w Wirzig na Śląsku. Za śpiewanie polskich pieśni z Polakami i wynikłą stąd bójkę, w której poraniono niemieckich żołnierzy, przesiedział w fortecy w Głogowie. Przetrwał służbę bez awansu, odbył kampanję austriacką i francuską, a w r. 1871 ożeniwszy się, osiadł w Poznaniu i zajmował się sprawami publicznymi, dopóki mu zdrowie dopisywało. Jeszcze w roku zeszłym, na pamiętnym zebraniu Bractwa strzeleskiego w sali Lamberta powiedział niemcom gorzkie słowa prawdy. "Orędownik" piesze, że z zagorzałego przeciwnika ruchu ludowego, stał się w ostatnich latach jeśli nie wybitnym jego zwolennikiem, to przynajmniej żarliwym przyjacielem. To też ludowcy, kilka razy w ostatnich czasach powoływali do na przewodniczącego na swych wiecach. Mówcą był dobrym, a głos miał grzmiący. Sp. Ignacy dorobił się znacznej fortuny, a nie pozostawiwszy dzieci, poczynił hpjne zapisy na cele dobroczynne. Bardzo liczny orszak żałobny odprowadził zwłoki śp. Ignacego Andrzejewskiego na miejsce wiecznego spoczynku z domu własnego przy ulicy Żwierzynieckiej. Na czele pochodu postępowali ze sztandarami członkowie licznych towarzystw, do których nieboszczyk należał. Pochód otwierali członkowie Bractwa strzeleckiego, munudowani i nie umundurowani, pragnący oddać ostatnią przysługę swemu kapitanowi. Sokoli swego gorliwego członka ponieśli na barkach od domu aż na nowy cmentarz farny. Trumna pokryta była wieńcami, a oprócz tego niesiono wieńce, między innemi nieśli je towarzysz broni z r. 1863" [1] Rodzice: 2. Andrzej Andrzejewski - mistrz kominiarski [1] 3. Józefa Aumuller [1]

Franciew, mężcz. 40 lat na 1868 r., ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1866 r. przebywał w Kaińsku, w 1867 r. wyjechał w Kazanskuju gub., rodziny nie posiadał -

Syn Franciszka, mężcz. 30 lat, ziemianin Kraju Zachodniego, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, przebywał w tobolskim, nie ranieie 1867 r. wyjechał do wiatskiej guberni, zajmował się medyczną praktyką.

25 lat, doktór hr. Platerów z Belmontu. Wyrok: zesłany do gub. jenisiejskiej z pozbawieniem praw i konfiskatą majątku. W roku 1881 składał już jako 53 letni d-r Antoniewicz podanie o zezwolenie powrotu z Syberji. Car zezwolił, wyłączając jako punkty zamieszkania Petersburg, Moskwę, gubernję czernihowską, połtawską i cały „Zachodni kraj".

W 1863 r. pomagał chorym i rannym powstańcom (m.in. z oddziału Jelskiego, pseud. Jodko) pod Kiewszami. Złapany i doprowadzony do naczelnika wojennego w Dziśnie. Sąd polowy w Dynaburgu skazał go 21 X 1863 r. na pozbawienie praw i zesłanie na Syberię.

АНТОНОВИЧЪ Брониславъ,szlachcic (дворянин),student (студент Горы-Горацкаго института.),gubernia mohylewska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

mężcz. 28 lat na 1868 r., mieszczanin warszawskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw administracyjnych, z 1864 r. przebywał w Tomsku, podienszczyk, rodziny nie posiadał, kawaler

(Apakowicz), mężcz. 39 lat na 1867 r., ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, przebywał w tobolskim, w 1867 (68) r. wyjechał do Królestwa Polskiego, kopista (pismowodstwo)

65 lat na 1868 r., wł. ziemska kowieńskiej guberni, zesłana bez pozbawienia praw administracyjnych, z 1868 r. znajdowała się w Tomsku, rodziny nie posiadał, wdowa

АРЦИМОВИЧЪ,szlachcic (дворянин Себежского уезда) ,gubernia witebska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

mężcz. 27 lat na 1867 r., ziemianin płołckiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na osadzenie, potem na zamieszkanie, przebywał w tobolskiej guberni Czernawskoj woł., potem w Kurganie, Omskie, Tarie, kopista (pismowodstwo), rodziny nie posiadał, żenił się w Syberii

Ur. około 1838 . W roku 1909 pisze w swoim podaniu m.in. „... Jestem weteranem z 1863 r, partyi Trauguta, powróciwszy z Syberyi trudniłem się handlem, obecnie trzymam w dzierżawie folwarczek za 150 r. rocznie. Na siłach upadam, bo mam już 67 lat od urodzenia. Nie mając prawie rodziny przy której mógłbym zakończyć swój żywot....” Obecny adres: Kojdanów Mińskiej Guberni Władysław Szalewicz, Nowosady g.Mińska Poczta Kojdanów Zwraca się z prośbą o pomoc dla Bolesława Arciszewskiego, który informuje Przytulisko o chęci sprzedaży folwarku przez Arciszewskiego. Pieniądze ze sprzedaży ma otrzymać Przytulisko

mężcz. 30 lat na 1867 r., ziemianin Królestwa Polskiego, zesłany bez pozbawienia praw pr. na zamieszkanie, przebywał w Tarskom okręgu, potem w Tarie, w 1873 r. zmarł

(Artwiński, Arciszewicz). Poległ w w rozprawie giebułtowskiej. Data i miejsce śmierci podawana: 18,3,1863 Grochowiska. Poch. prawd. w Tarnowie.

Ziemianin mohylewskiej gub., zesłany z pozbawieniem praw na służbę wojskową, służył w III liniowym bat., potem 1868 r. zwolniony ze służby.

mężcz. 41 lat na 1868 r., ziemianin płołckiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Mariińskie, usłużeniie, rodziny nie posiadał, żonaty