Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 7

Adam Żalplachta

Stolarz z Bolechowa, brat Jana - dowódcy powstańczego, pod którym walczył. 8.2.1864 skazany na 4 miesiące więzienia.

Jan Żalplachta

(pseud. Zapałowicz), por. armii austr., w powst. mjr w oddziale Czachowskiego, następnie dca oddziału w Lubelskiem i na Wołyniu. Po powstaniu pracował przy budowie kolei w Galicji

Jan Żalplachta

pseud. Zapałowicz (1834-1894) - syn Antoniego i Elżbiety ze Szmerglewskich. Od 1852 w armii aus riackiej w której dosłużył się stopnia porucznika artylerii. W 1863 wystąpił z wojska i zaciągnął się do oddziału Leona Czechowskiego w stopniu majora, jako dowódca batalionu. Po klęsce Czechowskiego sformował własny oddział (maj 1863) lecz w podwójnej bitwie pod Tyszowcami i Tuczapami (15 - 19 V) został rozbity. Następnie uczestniczył w wyprawie na Wołyń (2 VII) jako podkomendny Horodyńskiego. Po powstaniu więziony przez Austriaków. Zmarł w Bukareszcie w lipcu

Jan Żalplachta

Porucznik wojsk austriackich.Major w wojskach powstańczych 1863 r.Na czele własnego oddziału operował lubelskim,walczył pod Tyszowcami i Tuczępami 18 i 19 maja 1863 r poniósł kleskę.Po powstaniu pracował przy budowie kolei w Galicji

Jan Żalplachta

działał jako dowódca pod nazwiskiem Zapałowicza, oskarżony przez c.k. prokuraturę, która żądała dla niego roku więzienia, skazany przes c.k. sąd karny na 6 tygodni więzienia, okoliczności łagodzące to wzorowa, dziesięcioletnia służba oficerska w armii austriackiej i przyznanie się do winy, grudzień 1863

Jan Żalplachta

pseud. Zapałowicz. Ur. 1834, syn Antoniego (nauczyciel prywatny z Moraw, syn. Marcina i Tekli Kotzian) i Elżbiety Szmerglewskiej (c. Walentego i Anny). Miał braci Adama i Ferdynanda i siostrę Filipinę (żonę Tytusa Wilda).Ukończył Akademię Wojskową w Ołomuńcu. Porucznik artylerii austriackiej. Powstaniec, dowódca oddziału. Mianowany majorem w oddziele Czechowskiego. Na czele oddziału 800 ludzi walczył - obok Wiśniewskiego i Czerwińskiego pod Tyszowcami a następnie pod Mołozowem (Stara Wieś). Zaaresztowany odsiedziała karę więzienia w Lwowie. Po powstaniu kupiec we Lwowie, gdzie wszedł do grona założycieli Sokoła. Ożenił się w 1866 w Brzozdowcach z Jadwigą Heleną Anną Neronowicz (c. Tobiasza i Justyny Chłopeckiej). Rok później urodził mu się syn - Jan (późniejszy lekarz, ukończył wydział medycyny we Wiedniu i dziennikarz). W 1876 osiadł w Rumunii w jako przedsiębiorca kolejowy i robót publicznych, a także w obszarze przemysłu naftowego. Prowadził tam ożywioną działalność w kołach polskich. Przez 2 lata był prezesem Koła Polskiego, które praktycznie stworzył na nowo. Prezes kasyna austro-węgierskiego w Rumunii (które bronił przed centralistami niemieckiemi). Wybrany prezesem towarzystwa słowiańskiego w Rumunii "Biesiada". Założył też towarzystwa Wzajemnej Bratniej Pomocy. Jego dom był otwarty dla uciekinierów politycznych z Polski. Zmarł gwałtownie w lipcu 1894 w Bukareszcie przebywając w hotelu. Służba okradła go, i nie zawiadomiła rodziny przez co został pochowany w grobie dla bezimiennych. Dopiero po interwencji policji ciało ekshumowano i złożono w grobowcu rodzinnym na miejscowym cmentarzu.

Jan Żalplachta

były oficer artylerii austriackiej, wychowanek akademii artylerii. Zdolny człowiek i fachowo wykształcony oficer, wypłynął na naczelnika oddziału jako członek demokratycznej Ławy Lwowskiej, popierany przez nią i przez oficjalne żywioły (np. Czerwony Książe).