Aleksander Littich

Aleksander Leon Franciszek Littich (Lidych, Lüttich), ur. 25.1.1842 Warszawa, zm. 29.4.1893 Lwów. Syn Franciszka (nauczyciela prywatnego) i Anny Drewnowskiej.
Brat Anny Zofii Zuzanny (1840), Wacława Franciszka (1846), Edwarda Antoniego (1852), Ludwiki Heleny (1856), Jana Franciszka Piotr (1861-1862) i Marii (zam. Lajonerdie)

Uczył się w gimnazjum w Łęczycy a następnie w Piotrkowie Trybunalskim. W trakcie uczęszczania na kursy przygotowawcze prawnicze działał w organizacji patriotycznej. Z tego powodu w 1861 uciekł za granicę unikając aresztowania. Tam przeszedł Polską Szkołę Wojskową w Cuneo pod Genewą, gdzie zaprzyjaźnił się z Józefem Oxińskim

Tuż przed Powstaniem powrócili do Polski i rozpoczęli przygotowania organizując oddziały w pobliżu Warty. Niestety spodziewane transporty broni z Francji nie dotarły do celu. W oddziale został początkowo dowódcą plutonu siekierników. Już 25.1.1863 walczyli pod Opatówkiem, następnie pod Kuźnicą Grabowską, Jaworem i Brodnią.

Został mianowany naczelnikiem wojennym powiatu wieluńskiego. Oddział został podzielony a Littich został dowódcą 300-osobową partii, na czele które stoczył 23.4.1863 trudną bitwę pod Wąsoszem. Oddział łączył się z Oksińskim lub rozdzielał. Razem walczyli 8.5.1863 pod Rychłocicami, 25.5.1863 pod Koniecpolem, 27.5.1863 pod Kruszyną, 25.6.1863 pod Przedborzem, 28.6.1863 pod Trzepnicą, 29.6.1863 pod Skotnikami (29 VI), później jako dowódca 60-konnego oddziału kawalerii 3.7.1863 pod Kaszewicami i następnego dnia pod Chorzenicami, gdzie oddział został zaskoczony we dworze Faustyny Pstrokońskiej i zdziesiątkowany.

We wrześniu został mianowany naczelnikiem wojennym powiatu łęczyckiego. Uzyskał awans na stopień majora. Ostatnią jego potyczką była stoczona na czele oddziału po majorze Skowrońskim 10.9.1863 bitwa pod Dalikowem. Z pola walk usunął się w grudniu 1863 i próbował jeszcze pomagać w organizacji wyprawy płk. Raczkowskiego. Nie doszła jednak ona do skutku.

Po powstaniu studiował weterynarię we Francji w Alfort pod Paryżem. Działał tam w Zjednoczeniu Emigracji Polskiej. W 1869 osiadł w Galicji. Wykładał w Szkole Praktycznej Gospodarstwa Wiejskiego w Czernichowie pod Krakowem a w 1875-77 w Saminarium Nauczycielskim w Tarnowie. Pracował też w tych okolicach jako weterynarz, również z ramienia urzędów i sądów. Był dyrektorem zakładu kontroli sanitarnej bydła importowanego, weterynarzem powiatowym w Krakowie, a od 1882 weterynarzem krajowym Galicji we Lwowie. Zajmował się tworzeniem i unowocześnianiem struktur służb weterynaryjnych, regulacją przepisów, promował nowoczesne rzeźnie i targowiska. Członek wielu towarzystw - w tym prezes Galicyjskiego Towarzystwa Weterynaryjnego. Publikował w prasie, w tym także był współzałożycielem Przeglądu Weterynarskiego.

Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim w kwaterze 22 (nie w kwaterze powstańczej nr 40) - Lwów, Łyczaków - grób Littichów.