Karol Frycze

Właściwie: Karol Ludwik Fritsche, h. Frycz, ur. 5.2.1837 Warszawa[2], zmarł z ran 24.5.1863[2][3]. Syn Karola i Ludwiki Rakowskiej.[2]

Pochodził z rodziny o korzeniach saskich, od 1768 zatwierdzonej jako szlachta polska. Po szkole wyjechał do Francji, gdzie uczył się w szkole inżynierskiej. Pracownik kolei Warszawsko-Petersburskiej - inżynier.

Jeszcze przed powstaniem angażował się w pracach organizacji.
Od dnia wybuchu wszedł w skład oddziału "Zameczka" (Władysława Cichorskiego) a następnie Zygmunta Padlewskiego. Został tu szefem szlaku. Walczył w 18 bitwach z Moskwą, zawsze dając dowody odwagi i brawury. Dowodził rezerwami w bitwie pod Myszyńcem.
Został zaaresztowany, będąc w przejeździe. Wypuszczony z braku dowodów i mądrego tłumaczenia się. Po wydostaniu się wrócił w szeregi powstańcze do oddziału Mystkowskiego, gdzie zrezygnował z ofiarowanego mu dowodzenia by nie wywoływać nieporozumień. Brał udział w bitwie pod Kietlanką, gdzie został wywrócony pociąg z moskiewskimi żołnierzami. Zginął tu jego dowódca na skutek czego Frycze objął dowodzenie.
Ranny w brzuch kilka dni później w bitwie pod Porębą zmarł nazajutrz. Śmierć przekreśliła jego plany stworzenia nowego 1000-osobowego oddziału.

Razem z bratem Ludwikiem mają symboliczne wspomnienie na grobie rodzinnym na Powązkach (11-3-14).