Powstanie Styczniowe - uczestnicy

[herb=Carossi]Bronisław Melchior Carossi. h. {{Carossi|własnego}} . Ur. 6.01.1845 Sosnowe (nie Sosnowiec!), zm. 2. 11.1931 Warszawa. Syn Bogusława, oraz Julii Wierusz-Kowalskiej.[9][12] Miał brata , również walczącego w Powstaniu. Pochodził z rodziny o włoskich korzeniach, nobilitowanej w XII wieku[13] (choć istniała hipoteza o węgiersko polskich korzeniach - od nazwiska Körözy).[15] Prababcia Marianna Julia Massucci piastowała wysokie stanowisko na dworze – była ochmistrzynią dam dworu drezdeńskiego. Jej syn, a dziadek Bronisława - Jan Filip Carossi - urodzony w Rzymie, z rodziców mieszkających na terenie Watykanu, po I Rozbiorze przybył do Polski otrzymując od króla zadanie rozpoznania nowych polskich źródeł soli i rud metali. Dzięki wiedzy i doświadczeniu otrzymał nominację na nadzorcę gabinetu historii naturalnej w Zamku Warszawskim, patent oficerski, rangę kapitana regimentu litewskiego oraz awans na dyrektora górnictwa Rzeczypospolitej.[7][14] Podpisywał się często po polsku: Karozi. Syn jego - Bogusław Józef Sykstus, a ojciec Bronisława był właścicielem dóbr Sosnowe i Lasomin. Tuż przed Powstaniem 5.11.1862 doszło do pożaru w jego dobrach.[17] Członek Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego.[18] Bronisław jako uczeń gimnazjum, należał do organizacji konspiracyjnej, która współdziałała ze straconym w rozpowszechnianiu tajnego pisma „Strażnica”, wydawanego przez braci Frankowskich a drukowanego w warsztacie stolarskim.[2] Jako 17-letni młodzieniec poszedł do szeregów powstańczych i służył w kawalerii pod Koskowskim, następnie przeszedł do partii i brał udział w szeregu potyczek i zasadzek na wroga w Lubelszczyźnie. [2] Kilkakrotnie schwytany przez żandarmów powracał na pole bitwy.[2] Obywatel ziemi warszawskiej.[1] W 1911 zarządzał firmą braci Nobel. W tym roku został tam dokonany napad rabunkowy, w chwili gdy w biurze był tylko Bronisław Carossi. Bandyci zrabowali 120 rubli oraz zabrali "pugilares" kasjerowi, który w tej chwili wszedł do środka.[16] W 1916 uczestniczył w Pochodzie 3-majowym w Warszawie. 26.12.1919 uczestniczył w Zjeździe delegatów Stowarzyszeń Weteranów roku 1863 na Zamku Królewskim w Warszawie. Zjazd ten został zorganizowany przez Ministra do Spraw Wojskowych Jenerała-porucznika Józefa Leśniewskiego, specjalnie dla delegatów Stowarzyszeń Weteranów r. 1863 ze wszystkich dzielnic Polski i zaproszonych gości ze sfer wojskowych. [4] W 1923 awansowany na podporucznika Weteran - liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-71[6] Wiceprezes Stowarzyszenia Weteranów 1863r., odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami, Krzyżem Walecznych i Gwiazdą Walki o Śląsk.[1] Pochowany Warszawa, Powązki - kw. 265, rz. 5, m. 3.[8] Żona: Stefania Kleczkowska Dzieci: [*] Witold (ur. 1881), żona: Wiktoria Cendrowicz[10] [*] Natalia Franciszka (ur. 1883), mąż: Wiktor Michalski[11]