Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Urodzony 1833, zmarł 1893 Poznańpułkownik,przywódca powstania styczniowego w Wielkopolsce

pułkownik

"(...) około 2 marca wkroczył do Królestwa na czele grupy zbrojnych Edmund Callier. Ten trzydziestoletni Wielkopolanin o demokratycznych przekonaniach miał przygotowanie wojskowe, a przede wszystkim wielkie doświadczenie bojowe, zdobyte m.in. w walkach z Beduinami w Algerii. Z oddziałem, który urósł mu do 85 ludzi, zaszył się w lasy beniszewskie, oczekując nadejścia Mielęckiego. Tymczasem Mielęcki (...) wkroczył w kompleksy leśne rozciągające się na południe od Kazimierza. Tam też 17 lub raczej 18 marca połączył się z siłami głównymi oddział Calliera.Dowódcą piechoty, podzielonej na dwie kompanie strzeleckie i jedną kosynierów, mianował Mielęcki Calliera, awansując go do stopnia majora. Rząd Narodowy 16 kwietnia 1863 r., w uznaniu jego męstwa na polu walki, podniósł go do stopnia podpułkownika.Callier został trzykroć ranny, również Mielęcki dostał ciężki postrzał w plecy(...)Rannego Calliera złożono najpierw w jednym z domostw w Pątnowie, gdzie widział go nawet Wittgenstein. Później, w czas, zdążono go przewieźć do Mikorzyna, a następnie przemycić za kordon. Wyzdrowiawszy, w maju odwiedził Mieleckiego w Mamliczu, gdzie ten awansował go na pułkownika i powierzył mu dowództwo nad działaniami zbrojnymi na terenie powstańczego województwa mazowieckiego. Callier na pole walki powrócił w końcu maja 1863 r. Wydział Wojny Rządu Narodowego mianował go, po śmierci Mieleckiego, oficjalnie z dniem 11 lipca 1863 r. naczelnikiem wojskowym województwa mazowieckiego, z czego wkrótce jednak Callier zrezygnował, nie aprobując ówczesnego kunktatorskiego stylu prowadzenia wojny, narzuconego z Warszawy, w związku z czym 5 sierpnia otrzymał dymisję z tej funkcji i z wojska powstańczego. Na plac boju chciał raz jeszcze wrócić w 1864 r., lecz został uwięziony przez Prusaków."

wiek: 83 lata, zm. 1929.02.23, powstanie z z 1863 roku

Urodzony 23.6.1846r. w Buku, zmarł 23.2.1929r. w Poznaniu. Syn Fryderyka i Salomei z Krajewskich powstaniec 1863 rokuProfesor, lektor języków obcych, autor kilku słowników.Był Callier również znany z zaangażowania społecznego jako weteran powstania styczniowego, do końca życia pełnił funkcję prezesa poznańskiego Stowarzyszenia Weteranów z 1863, w maju 1923 przypadł mu w udziale zaszczyt powitania przed poznańskim ratuszem marszałka Ferdynanda Focha. Odznaczony w latach międzywojennych Krzyżem Walecznych i Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta, „siwy, krzepki starzec o pięknej, białej brodzie, w mundurze weteranów, był znaną osobistością w Poznaniu” (K. Rzyski).

"Ludwik Karoli Włoch z Bergamo umarł 8 czerwca 1865 r. w Kadai" /-/ (1834-1865), garibaldczyk, w powstaniu styczniowym adiutant płk. F. Nullo, wzięty do niewoli 5 maja 1863 r. w bitwie pod Krzykawką (k. Olkusza), skazany na katorgę w kopalniach na lat 12 (zob. K. Firlej-Bielańska, Nullo i jego towarzysze, Warszawa 1923).

v. Karoli, Włoch, rodem z Bergamo, wzięty do niewoli po potyczce pod Krzykawką następnie zesłany na Syberię, będąc w straszny sposób przez jenerała Szyłowa prześladowany jak i wszyscy wygnańcy za Bajkałem będący. Ludwik nie mógł dłużéj znieść takiego obejścia się, wpadł w gorączkę zostawiony bez pomocy lekarskiej skonał na ręku przyjaciół Emila Androeli i Aleksandra Venancio w Kadaj 7 czerwca 1865 r.

(1834-1863) adiutant, porucznik piemonckiego Pułku Królewskiej Kawalerii w rezerwie. Sfinansował całą wyprawę ochotników włoskich do Powstania. W jego pałacu w Stezzano odbyły się przygotowania i rekrutacja ochotników. Dostał się do niewoli po bitwie pod Krzykawką. Zmarł w katordze kadajskiej "politiczeskom prestupmkie". Po człowieku wykwintnym niegdyś i zbytkowym panu wielkiej fortuny pozostał spis urzędowy rzeczy: "kilka sztuk odzieży (ubogiej), trzy książki i cztery fotografie. Pozostał worek katorżniczy, kajdany i czerwona koszula". Zmarł w Kadai na Syberii 8.6.1863, wykonując wyrok skazujący go na 12 lat ciężkich robót.

Weteran powstania styczniowego, zdjęcie wykonane w 1916 po pochodzie 3-majowym.