Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Iwanow, mężcz. 41 lat na 1867 r., ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany pr. bez pozbawienia praw, przebywał w tobolskiej guberni r. Turińskie, potem w Kurganie, rodziny nie posiadał, w 1870 r. ubył w Tambowskuju gub.

ppor. (1845) Czarnotyły

Urodził się w 1845 roku, a zmarł 1 marca 1932 w wieku 87 lat. Odznaczony krzyżem niepodległości. Był oficjalistą dworku w Szczercowie.Weteran Powstania 1863 r.

ppor., odzn. Krzyżem Niepodległości z mieczami za udział w Powstaniu 1863

Ur. 1845 Lubocha, miejscowość w 1923: Czarnożyły, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: I-109

uczeń Szkoły Głównej, powstaniec styczniowy, ranny w bitwach pod wsią Kluski, przebywał na leczeniu w dworze ziemiańskim we wsi Rudniki.

Hlwiński v. Chlwiński, ХЛЪВИНСКIЙ Иванъ,szlachcic (дворянин) powiatu kowieńskiego (Ковенского уезда),ziemianin, majątek Pogdaj ? (помещик. Имение Подгай того же уезда.),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Ur. 1837, miejscowość w 1923: Grabownica Stara, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-102

ppor. (1637) Grabownica Stara

aptekarz w Tykocinie, pracował w organizacji.

aptekarz w Tykocinie, pracował w organizacji powstańczej.

więziony w twierdzy dynaburskiej, zesłany na wygnanie na Syberię

gmina/wieś Szczepanko wo Boguszyce, kara: na 12 lat katorgi, data zarządzenia: 15.04.1864

Według przekazu rodzinnego był Powstańcem Styczniowym. Nekrolog jego żony - Marii Chlumny z d. Pągowskiej mówi o niej jako emerytce P.K.P. i wdowie po powstańcu 1863 r.[1] Podobnie zapisał też jego wnuk - Wincenty (ur. 1917) na odwrocie zdjęcia swojego dziadka.[5] Wincenty Anastazy Chlumna, ur. ok. 1847 Kraków, syn Ferdynanda Chlumny pochodzącego z Ołomuńca (Morawy) oraz Barbary Józefy Kustowskiej pochodzącej z Krakowa. Ferdynand Chlumna był czeladnikiem profesji krawieckiej, a Barbara Kustowska była córką Wojciecha, pisarza prywatnego, jak wynika z aktu ślubu Ferdynanda i Barbary w Krakowie w 1834 r. [2]. Wincenty Chlumna ożenił się z Marią Zofią Pągowską 8 września 1873 r. w parafii w Długiej Kościelnej (mazowieckie)- []. Był już wtedy konduktorem kolei warszawsko-wiedeńskiej, na co wskazuje treść metryki. Wiadomo mi o jego dziesięciorgu dzieci, spośród których wieku dorosłego dożyło na pewno pięcioro.Zmarł w wieku 48 lat w Pruszkowie dnia 11 grudnia 1895 [3]"Ś.p. Wincenty Chlumna, nadkonduktor kolei warsz.-wied., przeżywszy lat 48 zakończył swój pracowity żywot dnia 11-go grudnia r.b. w Pruszkowie. Wyprowadzenie zwłok do kościoła i pochowanie na cmentarzu w Żbikowie nastąpi dnia 14-go b.m., w sobotę, o godzinie 10-ej z rana. Na te smutne obrzędy zrozpaczona żona i dzieci zapraszają krewnych, przyjaciół i znajomych"Nagrobek istnieje nadal na cmentarzu parafialnym w Pruszkowie, przy ul. Domaniewskiej (stan na październik 2021 r.), kwatera Ł 216.[4]

Szeregowy był w partii i potyczce z wojskiem 7 maja 1863 r rozstrzelany.

Ur. 1842r., Budy koło Głogowa. Pomocnik przy gimnazjum w Rzeszowie, żonaty, bezdzietny, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był lokajem w Budach, natomiast w czasie powstania szeregowcem. Walczył w oddziale Waligórskiego pod majorem Gozdawą w kawalerii, w oddziale Gruszczyńskiego w lubelskim w bitwach pod Borowem i Wolą Korbutową. W czasie walk został ranny od pałasza w lewą rękę, potem pod Wolą Korbutową dostał kulą w łokieć, ranny, wzięty do niewoli, skazany do rot aresztanckich, uciekł z towarzyszami z więzienia. Deklarację podpisał 19.11.1891r.

Ur. Ruda, zm. przed 1919, żona: Anna, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: W-312

ur. w Budach w r. 1842, służył jako szeregów, w oddz. Waligórskiego, pod majorem Gozdawą w kawaleryi pułk. Gruszczyńskiego. "Walczył pod Borowem i Wolą korybutową. Ranny pałaszem w lewą rękę i kulą w łokieć w bitwie pod Wolą korybutową, wzięty do niewoli, skazany do rot areszt, uciekł z towarzyszami z więzienia.

były żołnierz z Ekateryńskiego pułku dragonów rosyjskich, następnie jako powstaniec ujęty, rozstrzelany w Radomiu 19 maja 1864 r.

szlachcicwarszawskiej guberni

uczestnictwo w potyczkach: wileńskie: Rudniki 21.06.1863 poległ

z Suwałk, służył w oddziale Narbutta, poległ pod Rudnikami 22 Czerwca 1863 r.

włościanka, zamężna, z m. Bobły, kowieńskiej guberni, przekazana do śledztwa za ukrywanie rzeczy powstańców, 1864-12-04

ranny pod Tyszowcami (15 V), zamordowany przez kozaków we dworze mołozowskim po klęsce pod Tuczapami

podług Czasu N. 32 i 40 Chmieliński Kazimierz, kuśnierz, podeszłego wieku, z m. Tomaszowa, tamże podczas bitwy wywleczony z własnego domu przez moskali, i na ulicy zamordowany 5 Lutego 1863 r.

Powstaniec, zesłaniec do ciężkich robót. Kawaler. Mieszkał w miasteczku Tigrickoje na Syberii wraz innym kawalerem Korewą (Korejwa). Po odbyciu kary wraz z Czernyszewskim , autorem powieści rosyjskiej "Co robić?" obaj zostali osiedleni w okolicach Minusińska, gdzie cieszyli się wielką sympatią ludu za swą uczynność i dobre serce. Obaj mieli rodzinę nieprawą, obaj dopomagali naturalnemu synowi Korewy - Markowi Makiejewowi. Ten jednak chciał zagarnąć ich mienie i wraz z kozakiem i Czerkiesem urządził napad w którym zamordowali Chmielewskiego a ciało zakopali za miastem.

udział w potyczkach: lubelskie: Suchelipie 14.01.1864

informacja taka sama jak rekord nr 19758

samborzanin, raniony pod Tuczampami na polu walki, został zamordowany przez żołdaków moskiewskich.

poległ w utarczce pod Dartką na Wołyniu r. 1863.

Syn Wincentego, mężcz. 51 lat na 1868 r., czynownik kowieńskiej guberni, warunki zesłania nieznane, z 1865 r. przebywał w Tomsku, rodziny nie posiadał

(18l —1882), syn Wincentego, uczestnik powstania listopadowego, następnie urzędnik, prezes Kowień­skiej Izby Cywilnej, radca stanu, działał na polu piśmiennictwa oraz na rzecz uwłaszczenia. W powstaniu naczelnik cywilny województwa kowieńskiego; zesłany początkowo do gub. orenburskiej, sądzony ponownie w Wilnie i skazany na osiedlenie w Tomsku, z utratą praw i konfiskatą majątku. W I 873 uzyskał zgodę na powrót — początkowo do Królestwa Polskiego, z czasem na Kowieńszczyznę. Konrad Chmielewski (1837—1899), za udział w powstaniu zesłany do Tobolska, skąd wyjechał do gub. orenburskiej do przebywającego tam ojca; również w ślad za ojcem przeniósł się do Tomska. Po powrocie w 1869 do Królestwa Polskiego jeden z założycieli zakładu leczniczego w Nałęczowie, którego był dyrektorem od 1886.

Radca stanu i prezes izby cywilnej w Kownie. Zesłany 6.5.1865 do guberni tomskiej jako podejrzany w narodowej organizacji w charakterze naczelnika województwa kowieńskiego. Zarejestrowano jego pobyt w więzieniu w Petersburgu w trakcie przejścia na zesłanie.

mieszkaniec kowieńskiej gub.

naczelnik oddziału straży narodowej, stracony 4.8.1864 w Grabowcu