Powstanie Styczniowe - uczestnicy

udział w potyczkach: płockie: Podoś 8.02.1863 ranny dostał się do niewoli

z Czarnocinka, ciotka Józefa Malinowskiego, kierowała powstaniem w płockiem, pozbawiona szlachectwa, zesłana na Syberię 26.07.1863

udział w potyczkach: płockie: Nietrzeba 22.04.1863 ranny dostał się do niewoli

W 1863 - 45 lat, ur. Płock, syn Jakuba i Katarzyny, zam. Sierpc, blacharz, poległ w 16.4.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Ligowo], pozostawił żonę Małgorzatę Szczaplińską,

(pseud. Wawer) (1812-1888). uczestnik powst. listopadowego, potem na emigracji. W r. 1863 płk, naczelnik wojsk, woj. augustowskiego i obwodu białostockiego, dca oddziałów w woj. augustowskim, grodzieńskim i płockim. Po powstaniu emigrował

pseud. Wawer. W połączeniu z Czempińskim podbił 28.6. Rosjan pod Gruszkami w pow. sejneńskim i 6.7 pod wsią Sieburczynem. Tu zginął dzielny Czempiński. Wawer następnie w połączeniu z Jasińskim stoczył zawzięty bój z Moskwą w płockim 14, 15 i 16 lipca.

(Wawer), uczestnictwo w potyczkach: (płockie: Radzanów 21.03.1863, augustowskie: Nowogród 26.03.1863, 31.03.1863, grodzieńskie: Wielkie Jaszwile 2.04.1863, augustowskie: (Lokajcie 9.04.1863), Jastrzębna 19.04.1863, Czarny Bród 23.04.1863, Kadysz 21.05.1863, (Stragiszki 21.06.1863), (Berźniki 25.06.1863), Gruszki 28.06.1863, Krasne 29.06.1863, (płockie: Drążdżewo 29.06.1863), (augustowskie: Mikaszówka 2.07.1863), augustowskie: Radziłów 5.07.1863, Szeburczyn 6.07.1863, (Brzeźnice 7.07.1863), płockie: Wąsewo 13.07.1863, Rząśnik 14.07.1863, Porządzie 15.07.1863, (Szygi 16.07.1863), (grodzieńskie: Jeziory 25.07.1863), augustowskie: (Straczuny 7.08.1863), (Stankuny 24.08.1863), Strzelcowizna 3.09.1863

ps. Wawer, 1812-1888, urodził się w Tykocinie, w rodzinie ziemiańskiej. Rodzicami jego byli Józef i Józefa z Hussarzewskich. Po ukończeniu szkoły w Łomży studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Po wybuchu powstania listopadowego zaciągnął się do wojska. W marcu 1831r. odznaczył się w bitwie pod Wawrem (stąd przybrany w 1863r. pseudonim) i odznaczony został Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari. Następnie przebywał na emigracji we Francji, gdzie działał w Towarzystwie Demokratycznym Polskim. Służył w Legii Cudzoziemskiej i francuskiej armii afrykańskiej w Algierii. W 1856r. podpisał oświadczenie odrzucające amnestię carską. Przed powstaniem powrócił do kraju i zamieszkał u brata, właściciela majątku w powiecie rosieńskim. Podczas powstania walczył początkowo w województwie płockim pod komendą W. Cichorskiego i Z. Padlewskiego. W marcu otrzymał od Rządu Narodowego polecenia utworzenia własnego oddziału i ożywienia powstania w Łomżyńskiem. Zebrał swą partię pod Komorowem i operował na granicy województw płockiego i augustowskiego, a następnie przeszedł z pozyskanymi ludźmi na tereny tego ostatniego. Ścigany przez przeważające siły rosyjskie odpierał ataki m.in. na folwarku Białaszewo (31.03.1863r.) i pod Jaświłami (2.04.1863r.), a następnie schronił się w lasach sztabińskich na uroczysku Kozi Rynek, gdzie założył swój obóz. Tu dołączył do niego ze swym oddziałem naczelnik wojskowy województwa augustowskiego, płk A. Andruszkiewicz. Sam Wawer 16.04.1863r. został mianowany pułkownikiem. W Puszczy Augustowskiej prowadził walki z Rosjanami m.in. pod Balinką, Czarnym Brodem. Wraz z oddziałami W. Brandta i W. Hłaski pokonał pod Kadyszem (21.04.1863r.) przeważające siły Rosjan. Po tym sukcesie w skład partii Wawra weszły oddziały Brandta, , W. Hłaski i F. Kołyszki, co dało mu ok. 600 partyzantów. Rosjanie wysłali przeciw niemu znaczne siły z Augustowskiego i Grodzieńszczyzny. Ramotowski 28.06.1863r. pobił silne formacje nieprzyjaciela pod Gruszkami, lecz otoczony sam został pobity 29.06.1863r. na Kozim Rynku, gdzie stracił 1/3 swych sił. Po klęsce udał się w Łomżyńskie, potykając się z Rosjanami w Radziłowie (5.07.1863r.) i pod Sieburczynem (7.07.1863r.). Zebrał silną liczebnie partię (lecz słabo uzbrojoną i niedoświadczoną), z którą walczył w województwie płockim. Pod Rząśnikiem (14.08.1863r.) został rozbity. Po tej klęsce wyznaczył miejsce koncentracji znów w powiecie augustowskim. W końcu lipca przyszły tu z Litwy oddziały A. Lenkiewicza i Michała Laudańskiego. 3.09.1863r. został rozbity przez Rosjan pod Strzelcowizną, rozpuścił swój oddział i udał się na emigrację (bez zezwolenia RN, za co oddano go pod sąd wojenny). Ramotowski tłumaczył się złym stanem zdrowia. Wśród współczesnych i żołnierzy Ramotowski uchodził za jednego z najwybitniejszych dowódców powstania. Był też niewątpliwie najznakomitszym i najdłużej działającym w województwie augustowskim dowódcą 1863r. Po powstaniu wyjechał do Francji, był członkiem Instytucji Czci i Chleba zbierającej fundusze na zapomogi i emerytury. Podczas wojny francusko-pruskiej w latach 1870-1871 dowodził 2. legią ruchomą jako podpułkownik. Zmarł 20.07.1888r. w Saumur.

Handlowiec Płock woj.

udział w potyczkach: płockie: Księżopole 12.10.1863 poległ

Ksiądz. Wymieniony w spisie uwięzionych lub wywiezionych na Sybir z Diecezji Płockiej.

Był wikariuszem w Szreńsku, miał 26 lat. Aresztowano go w maju 1863 r. Oskarżony został o to, że otrzymał wezwanie rewolucyjne tzw. Tymczasowego Rządu Narodowego, mające za cel nadanie włościanom tych gruntów, które dzierżawili od ziemian, większych właścicieli i skłanianie ich, głównie bezrolnych, by wzięli udział w powstaniu i ogłosił to wezwanie w kościele. 25 czerwca 1863 r. został skazany na 8 lat katorgi na Syberii

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: płocka, miejsce zsyłki: katorga, 6 lat, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

14-letni chłopiec narodowości niemieckiej, pełnił funkcję kuriera powstańczego przewożącego rozkazy Rządu Narodowego do oddziałów walczących w powiecie.

""

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Ciołków 22.01.1863 ranny, krakowskie: (Skalmierz 30.05.1863), Książ 6.07.1863

Był proboszczem w Opinogórze, miał 47 lat. Uwięziony 31 października 1863 r., oskarżony był o to, że zajmował się zbieraniem funduszów na cele rewolucyjne. 13 stycznia 1864 r. został pozbawiony wszelkich praw stanu i zesłany na 8-letnią katorgę na Syberii

Komendarz parafii Opinogóra. Wymieniony w spisie uwięzionych lub wywiezionych na Sybir z Diecezji Płockiej.

kontroler wydziału, zamieszkały w Jarosławiu (Galicja), urodzony 16 września 1842 w Nasielsku gubernia Płocka, katolik żonaty ojciec 6 dzieci, przed powstaniem uczeń 6 klasy gimnazjum II, w powstaniu jako żołnierz pod dowództwem Zameczka, Podlemskiego, Jasińskiego, Rynarzewskiego, a w końcu podporucznik złotych ułanów pod dowództwem Ziembińskiego, brał udział w 11 potyczkach w tym pod Myszyńcem, Drążdziewem, Zambrowem, ranny pod Drążkiewiczem w lewą rękę.

Mieszkaniec miejsc. Bodzanów gub płockiej. W 1865 - lat: 25. Aresztowany w 1863 r. za "przestępstwo polityczne" Syn gospodarza rolnego. "Ujęty w bandzie i miał być zabity"

(Rolkę, Rogowski), uczestnictwo w potyczkach: płockie: Płock 23.01.1863, Myszyniec 9.03.1863, Drążdżew 12.03.1863 poległ

Był na zjeździe w Skierniewicach w początkach stycznia 1863 r. jako komisarz wojewódzki. Potem dzielny partyzant walczący pod dowództwem Padlewskiego. 9 marca 1863 r. bił się mężnie pod Myszyńcem, dając dowody szczególnej odwagi stojąc przy sztandarze, który trzymał Padlewski. Pod Drążewem przeprawiał się oddział przez Narew, przyczym doszło do utarczki, w której Moskali odparto. W utarczce tej jednak poległ waleczny Rolski 12 Marca 1863 r. Organizator i pełnomocny Komitetu Centralnego, komisarz na województwo płockie.

syn Franciszka i Kunegundy z Dembowskich, urodził się w Terespolu, w województwie Podlaskiem, dnia 23 lipca 1825 r. Skończywszy szkoły obwodowe w Siedlcach, za namową stryja swojego, kanonika w Lubotyniu, Józefa Romana, wstąpił do seminaryum, ale przekonawszy się o zupełnym braku powołania kapłańskiego, po czterech latach, nie otrzymawszy jeszcze żadnych święceń, suknię kleryka zrzucił i zaciągnął się do wojska (1847). Zostawał w niem do 1860 r., w którym wziął dymisyą w stopniu kapitana. Powstanie 1863 r. podało mu znowu broń do ręki; pożądanym był dla powstańców jako dawny wojskowy, i razem z kilku współtowarzyszami, jak Brandt, Baranowicz i Miciewicz bił się pod Siemia tyczami, gdzie lekką ranę bagnetem otrzymał. Wyleczywszy się z niej, miał polecenie sformowania oddziału Kurpiów w puszczy Myszynieckiej, dokąd się udał w miesiącu czerwcu, ale dla niedostatku broni, której organizacya powstańcza dostarczyć mu nie mogła, pozostał bezczynnym aż do października, kiedy go ówczesny rząd narodowy mianował naczelnikiem sił zbrojnych województwa Płockiego. — Roman miał pod swem zwierzchnictwem cztery oddziały, tak zwany: Myszyniecki (Rynarzewskiego) Zanarwiański (Lasockiego), Przasnyski (Nowickiego) i jazdy Pułtuskiej (Ziembińskie go), ale sam temu zadaniu podołać nie mógł; wydawszy upoważnienie do działania wymienionym naczelnikom oddziałów, sam udał się do Prus Zachodnich, zkąd już do kraju nie wrócił. Upadek powstania wstrząsnął jego organizm, już w grudniu dały się postrzegać symptomata pomięszania umysłu. W początkach 1864 r. przybył do Belgii, a w lipcu do Paryża; — tu dla utrzymania życia wziął się do ręcznej pracy przechodzącej jego siły; pracował w fabryce wyrobów żelaznych, ale stan umysłowy pogarszał się ciągle; w 186G r. musiano go zamknąć w Bicetre, w domu obłąkanych: wy szedłszy ztamtąd po 14 miesiącach, niebawem znowu do domu zdrowia św. Anny się dostał, gdzie przebył półtora roku. — Wyleczony tam został o tyle, że był spokojny, ale smutny i jakby melancholią cierpiący; życie bardzo ciche i skromne w niedostatku prowadził. Umarł dnia 22 lipca 1872 roku; spoczywa na cmentarzu Cliohy

(Anatazy Roman, Atanazy Roman, Sawa), uczestnictwo w potyczkach: grodzieńskie: Walile 29.04.1863, (płockie: Rydzew 8.09.1863) (Roman) zob. Cichorski Władysław. Romanowicz, płockie: Nietrzeba 22.04.1863 poległ

Był proboszczem w Obrytem, miał 65 lat. Aresztowano go za to, że polecił wikariuszowi ogłosić z ambony o nabożeństwie żałobnym za poległych powstańców pochowanych na miejscowym cmentarzu. Przebywał w więzieniu w Pułtusku.

Właściciel ziemski Płockiej guberni

zm. 1863.02.19, Krzywosącz, zginął w potyczce, z Płocka

wieku lat 23, syn właściciela ziemskiego ze wsi Jonczewa w powiecie Płockim, nauki pubierał w gimnazyum W Płocku, poczem trudnił się przy ojcu gospodarstwem wiejskiem, służył w oddziale Gurkowskiego, poległ w bitwie pod Kozim-rogiem w powiecie Lipnówskim dnia 4go Kwietnia 1863 r.

ppro.(1843) Płock

Ur. 1843 Janiszewo, miejscowość w 1923: Płock, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-120

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Naguszew 3.06.1863

udział w potyczkach: płockie: Radzanów 21.03.1863

udział w potyczkach: płockie: Cierpięty 17.08.1863

Ur. 07.01.1841r., Julków gub. płocka. B. obywatel ziemski, zamieszkały we Lwowie, żonaty, katolik. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż w czasie powstania był oficerem w oddziale rzeszowskim. Służył pod Czarneckim, następnie pod Czechowskim. Był w bitwie pod Potokiem, nad rzeką Tanwią i Hutą Krzeszowską, skąd został wzięty do niewoli rosyjskiej. W Janowie zasądzony na śmierć, po zmianie zesłany do rot aresztanckich w Zamościu, skąd uciekł. W bitwie pod Hutą Krzeszowską został ranny w prawą nogę. Deklarację podpisał 21.07.1893r.

Urodzony w 1840 roku w Płockiem.Junkier strzelców rosyjskich. W powstaniu styczniowym oficer służył w oddziałach Zawadzkiego i Czachowskiego.Następnie jako Naczelnik w randze pułkownika.Walczył w 34 bitwach m.in.pod Chełmem ,Ossą,Boryją. Ranny pod Bucniowem.Zmarł w Galicji.