Powstanie Styczniowe - uczestnicy

ur. 1843 Warszawa. [2] Zm. 1920 Warszawa [4] Jego rodzicami byli Teofil Rybicki (ur. 1805 Pułtusk, potem zam. w Płocku, prof. gimnazjum realnego w Warszawie, zm. 1859 Warszawa) i Józefa Szymańska (zm. 1864 Warszawa), którzy zwarli związek małżeński 1839 r w Warszawie [2] [3] [4] [5] Jego dziadkami byli: Wiktoryn vel Wiktor Rybicki (doktor medycyny) i Wiktoria Kopytowska po mężu Rybińska oraz Wawrzyniec Szymański i Marianna Ziemińska po mężu Szymańska. [3] D-r. Stanisław Teofil Rybicki, urodzony w Warszawie w roku 1843. W roku 1862 należał do organizacji narodowej, będąc studentem Warszawskiej Szkoły Głównej. [1] Na kilka dni przed wybuchem powstania, wspólnie z paru kolegami wyjechał w Łęczyckie i tu zapisał się jako ochotnik do oddziału, formującego się w Zgierzu pod kierunkiem d-ra J. Dworzaczka. Po rozbiciu tego oddziału w dniu 23 lutego 1863 roku pod Dobrą, przyczem polegli dwaj jego najlepsi koledzy i przyjaciele, przeniósł się w Płockie, gdzie do końca powstania był na usługach czynnych tam władz narodowych. [1] W roku 1864 po zupełnym wygaśnięciu powstania powrócił do Warszawy. Tu powtórnie zapisał się na kursy lekarskie, które ukończył w roku1865, dyplom zaś lekarski otrzymał w. roku 1866. W roku 1867 przeniósł się do Skierniewic, gdzię był lekarzem powiatowym następnie szpitalnym i kolejowym, ostatnio zaś lekarzem Zarządu Księstwa Łowickiego w Skierniewicach. [1] Był budowniczym szpitala w Skierniewicach i założycielem straży ogniowej w Skierniewicach. [4] Ogółem przemieszkał tam lat 44 i pół. W roku 1911 przeniósł się do Warszawy. [1] Opublikował: * "Drgawki właściwe ciężarnym, rodzącym i położnicom = Eclampsia gravidarum, parturientium et puerperarum, eclampsia puerperalis" wyd. 1870 * Historja szpitala i domu starców Ś-go Stanisława w m. Skierniewicach wyd. 1908 * Zygmunt Chmieleński i działalność jego w powstaniu 1863 roku, wyd. 1916 * Jan Gadomski nieznany poeta - powstaniec poległy w 1863 r, wyd. 1917 Zmarł 23.04.1920 Warszawa [4] [7] Pochowany na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie, kwatera 156, rząd 6, miejsce 14.15 [4]. Wraz z nim w jednym grobie są pochowani min.: - Teofil Rybicki (profesor zm. 1856) [4] jego ojciec - Józefa z Szymańskich Rybicka (zm. 1864) [4] jego matka W 2004 r został mu pośmiertnie nadany tytuł honorowego obywatela miasta Skierniewice. [4]

Powstaniec styczniowy [1] lekarz [2] Ur 1843 Warszawa, na terenie parafii św. Krzyż [10] Zmarł 1920 r w Warszawie [2], w wieku 77 lat , lekarz [2] . Pochowany na Powązkach. [2] Grób chyba się nie zachował. Autor publikacji : 1__"Teofil Jan Gadomski nieznany poeta - powstaniec poległy w 1863 r " wyd. 1917 https://polona.pl/item-view/ 2__Zygmunt Chmieleński i działalność jego w powstaniu 1863 roku , wyd. 1916 r 3__Dwa przypadki drgawek porodowych (eclampsia) , wyd 1873 Rodzice: 1__Teofil [10] Klemens [12] Rybicki [10], [11], [12] - ur. 1805 [12] Pułtusk [11], [12] - w 1843 r lat 38, profesor gimnazjum, zam. przy ul. zyskiej nr 1339 w Warszawie [10] - rodzeństwo: Oktawiusz Rybicki zm. 1852 Sieradz [13] lat 32 [13], ur. w Płocku [13] 2__Józefa Szymańska [10], [11] - ur 1821 Warszawa [15] - w 1843 r. lat 27 [10] ___ślub 1839 r Warszawa św. Krzyż [11] Dziadkowie: 1.1___Wiktor vel Wiktoryn Rybicki [11], [12] - doktor medycyny [12] 1.2___Wiktoria Kopytkowska po mężu Rybicka [11], [12] __ślub 10.02.1805 r Pułtusk [14] 2.1__Wawrzyniec Szymański [11] - ur. ok. 1789 [15] - w 1821 r kupiec lat 32 zam. w Warszawie przy ul. Krakowskie Przedmieście [15] 2.2__Marianna Ziemińska [11]

dowodził oddziałem w guberni płockiej i poległ 22 maja 1863 r. w bitwie pod Osuchą na granicy ostrołęckiego i pułtuskiego powiatu. Oddział napastowany przez Rosjan podzielił na dwa. Nad jednym objął dowództwo Dembowski, a nad drugim Jasiński. Gdy się przyłączył do nich Lutyński ze swym oddziałkiem mieli razem około 2700 ludzi i parę pomyślnych utarczek stoczyli. Wieku lat 30, rodem z Warszawy, gdzie po ukończeniu szkół kształcił się w Paryżu w szkole inżynierii. Powróciwszy do kraju pracował przy nowo budującej się kolei warszawsko-petersburskiej jako inżynier. Z chwilą wybuchu powstania połączył się z oddziałem Zameczka, z którym stoczył 28 bitew, później był wspólnie z oddziałem majora Mystkowskiego, sam zaś miał rangę pułkownika. Po śmierci Mystkowskiego sam objął dowództwo. Był śmiałym, nieustraszonym w boju i w każdej bitwie na przedzie go widziano.

Konstanty Sękowski, urodził się w roku 1843, po ukończeniu gimnazjum w Piotrkowie wstąpił w r. 1862 do b. Szkoły Głównej Warszawskiej, na wydział fizyko-matematyczny. W r. 1863 dnia 15 Stycznia wyszedł z Warszawy, jako zagorzały spiskowiec i brał udział w z wojskami rosyjskimi jaka odbyła się 21-go stycznia 1863 roku, w lesie pomiędzy wsiami Ciółkowem a Staroźrebcami, w odległości kilkunastu wiorst od Płocka. (Bitwę tę opisał w „Kurjerze Warszawskim“ z dnia 6.2.1916). - " - powiada Sękowski - ". W tem położeniu znalazł się i uczestnik tej szalonej wyprawy Sękowski, który odstawiony został do Modlina i tam trzymany 6 miesięcy, (których część w ciemnych kazamatach), został skazany przez sąd polowo-wojenny „w proste sołdaty“ z pozbawieniem praw, za podejrzenie w napadach powstańczych; po konfirmacji W. Ks. Konstantego wcielony został do pułku Butyrskiego, 17-ej liniowej dywizji, kwaterującej wówczas w gub. Niżegorodzkiej. W r. 1869 za przykładną i gorliwą służbę, Sękowski na skutek przedstawienia, został zwolniony z wojska z prawem powrotu do kraju, lecz bez prawa tytułu wojskowego, jak głosił rozkaz ministra wojny Milutina. Dziś, mimo lat, jakie dźwiga na swoich barkach, pracuje z pożytkiem na polu pedagogicznem, jako rutynowany nauczyciel buchalterji w Warszawie.