Powstanie Styczniowe - uczestnicy

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Gołębie 22.01.1863, Dąbrowa 2.02.1863, mazowieckie: Łódź 18.06.1863, Walewice 8.07.1863, Ktery 9.07.1863, Rogów 10.07.1863, Kołacin 10.07.1863, (Tomaszów 1.09.1863), Wola Cyrusowa 4.09.1863, (Oporów 7.09.1863), Dalików 10.09.1863 [1] Były oficer armii austriackiej, brał udział w walkach pod dowództwem gen. Garibaldiego [2] [3] , a także był słuchaczem polskiej szkoły wojskowej w Genui i Cuneo. [2]

warszawianin, młodzieniec 16-letni, pojmany przez Moskali i rozstrzelany w Płocku dnia 9. lutego 1863 r.

udział w potyczkach: płockie: Nietrzeba 22.04.1863 poległ

syn Walentego, ur. ok. 1825, szlachcic z pow. przasnyskiego gub. płockiej. Za kontakty z „buntownikami" został pozbawiony praw stanu 1 zesłany — prawdopodobnie z Grodna — na zamieszkanie w gub. tomskiej. W grudniu 1864 przybył do Toboiska, skąd wyruszył pieszo z partią zesłańców na miejsce zesłania, do Tomska, dokąd przybył w marcu następnego roku. Wkrótce zapewne uzyskał zgodę na przeniesienie do gub. kazańskiej i przyjechał do Jadrynia 26 marca 1867

udział w potyczkach: płockie: Dębsk 15.02.1863 poległ

Był wikariuszem w Lipnie. Oskarżono go jako politycznie nieprawomyślnego, za podburzanie mieszczan w Lipnie i namawianie by szli do partii. Oddany był pod nadzór policyjny.

ziemianin z powiatu mławskiego gub. płockiej. Towarzyszyła mu żona Zofja i wychowanka Urszulka. Oboje Smoleńscy, ludzie już niemłodzi, byli przysłowiowej, staropolskiej gościnności. Skupiali u siebie wygnańców przeważnie z Korony, nie bez znacznej przymieszki wszakże i z innych prowincyj dawnej Polski. Po przeniesieniu ich do Irkucka wyrabiał pan Maciej krupy perłowe i inne, które uzyskały nagrodę na wystawie irkuckiej. Odbywszy czyściec w Rosji europejskiej, powrócili do kraju, gdzie wydali za mąż wychowankę. Wkrótce oboje pomarli, a Urszulka niedługo przeżyła opiekunów.

Ks. Maciej Zagłoba Smoleński, używający kryptonimu M.S. (ur. 23 lutego 1832 we wsi Grabienice Małe k. Ciechanowa – zm. 8 października 1899 r. w Krakowie). Miał braci Juliana, księdza i tłumacza oraz Władysława, historyka Mazowsza. Syn rodziny szlacheckiej Józefa i Balbiny ze Smosarskich. Nauki pobierał w Mławie, Płocku i Akademii Duchownej w Warszawie, którą ukończył w 1858r. Początkowo pracował jako wikariusz w Lipnie. Po roku pracy przy parafii lipnowskiej otrzymał nominację na profesora Seminarium Duchownego w Płocku. W 1862r. na skutek prośby parafian lipnowskich został mianowany katechetą pięcioklasowej szkoły w Lipnie. Nominację tę Komisja Rządowa WRiOP (Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego) w Warszawie odrzuciła. Od 2 marca 1861 r. był proboszczem w Dulsku w ziemi dobrzyńskiej oraz administrował Dobrzyniem nad Drwęcą. Razem z właścicielem tej wsi, Aleksandrem Wysockim prowadził śmiałą działalność w okolicy przeciwko zaborcy rosyjskiemu, za co otrzymał od władz surowe nagany. Za sprzyjanie Powstaniu Styczniowemu został postawiony przed sądem i zesłany do Rosji. Wkrótce wrócił i 1 sierpnia 1865r. otrzymał parafię w Lipnie. Za patriotyczne kazania został aresztowany rozkazem generała – policmajstra Królestwa Polskiego z dnia 2 lutego 1866r. i 24 lutego zesłany na dwa lata do klasztoru w Oborach, gdzie internowano księży oskarżanych o udział lub popieranie powstania. Zbiegł w dniu 30 października 1866r. za granicę, na wiadomość, że władze carskie zbierają dalsze informacje o jego działalności patriotycznej. Przez kilka lat pracował jako wikariusz w czeskim Hradczynie pod Praga, a następnie przeniósł się do Galicji. Pełnił funkcję kapelana Sióstr Szarytek w Załoźcach (obecnie Ukraina), a następnie wikariusza w Wielopolu. Od 1876r. był proboszczem w Domosławicach koło Brzeska. Zasłużony dla miejscowej szkoły – 4 października 1888r. dokonał poświęcenia murowanego – parterowego budynku szkolnego, określanego jako: …wspaniały i drugi po kościele – świątynią ducha” (będący). Pozostawił po sobie wiele cennych prac: m.in. skończoną 15 sierpnia 1868r. w Załoźcach i wydaną w 1869 we Lwowie pracę p.t. „Cztery kościoły ziemi dobrzyńskiej” (Obory, Ruże, Dulsk, Dobrzyń n. Drwęcą) oparte na materiałach przejrzanych podczas internowania w klasztorze oborskim.” (Cztery Kościoły).

ur. w Warszawie w 1842r. Będąc na służbie w Płocku, jako oficer armii rosyjskiej, należał do organizacji powstańczej pełniąc funkcję setnika. Uczestniczył w napadzie na Płock kierując oddziałkiem. Został schwytany z bronią w ręku przez Moskali. Byłby niewątpliwie rozstrzelany, jednak dzięki interwencji gen. Pożniaka, plac komendanta Płocka, zwolniono go od kary. Został jednak oddany do wojska rosyjskiego jako szeregowiec na czas nieograniczony.

W Usolu między 1866-68 - z Płockiego, właściciel dóbr. Miał ze soba żono i wychowanice. Mial swój dom. Potem w Irkucku miał fabrykę krup i krupek. Żona odjechała do domu.

udział w potyczkach: płockie: Naguszew 3.06.1863 poległ

był żandarmem wieszającym, powieszony 31 lipca 1864 r w Płocku.

udział w potyczkach: patrz w przypisach do Wiśniowa 4.08.1863 płockie

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Borzymin 20.04.1863 dostał się do niewoli

"Sokołowski obywatel z Płockiego umarł w Tobolsku 1864 r." /-/ Prawdopodobnie: Sokołowski Jan, lat 30 (w 1863 r.), szlachcic z płockiej gub. pow. lipnowski, wieś Mysłakowa, sądzony w Warszawskiej Cytadeli. Pozbawiony praw stanu, zesłany na Syberię na 10 lat ciężkich robót w twierdzach. Wysłany 19 IX 1863 r. AGAD, ZGP, 3/226 (3/91).

uczestnictwo w potyczkach: patrz w przypisach do Uniecka 28 1. 1863 płockie

(Słowik), uczestnictwo w potyczkach: płockie: Zagrze 25.06.1863, Wyszków 16.12.1863 ranny

Powstaniec, zesłany wraz z synem Pawłem Sosnowskim na Syberię (gub. Tomska) z gub. Grodzieńskiej (dane z opracowań L. Ostrowskiego). Paweł Sosnowski na zesłaniu ożenił się z córką zesłańca Karola Bona – Łucją.

udział w potyczkach: płockie: Szczutowo-Blizno 9.07.1863 poległ

Zamieszkały w Brodnicy. Poległ w 9.7.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Grójsk].

udział w potyczkach: płockie: Nietrzeba 22.04.1863 poległ

Z Płocka. Zginął 12 lipca. Pochowany 14 lipca w Kuczborgu. Zapewne śmierć w bitwie powstańczej, choć akt zgonu tego nie wskazuje. Pozostałe informacje nie znane.

(Starinkiewicz), udział w potyczkach: grodzieńskie: Królowy Most 11.02.1863, płockie: Małkinia 17.05.1863, grodzieńskie: Mazanówka 26.05.1863, grodzieńskie: Czersk 27.05.1863

Ochrzczony w płockiej gub.

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Naguszew 3.06.1863 poległ

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Naguszew 3.06.1863 poległ

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Podoś 8.02.1863 ranny, dostał się do niewoli

udział w potyczkach: płockie: Dąbrowa 2.02.1863 poległ

ur. r. 1841 w Łosicach, olicer wojsk mos.r pracował jako zastępca naczel. woj. Płockiego. Po powst. inżynier.

udział w potyczkach: (płockie: Borzymin 21.04.1863)

obywatel ziemski. Walczył z bronią w ręku, oraz dostawiał umundurowanych już powstańców do oddziałów walczących i przetrzymywał u siebie żandarmów— . m powstańców. Więziony w Płocku. Dzięki staraniom rodziny został wypuszczony na wolność za łapówką w wysokości 750 rubli sr.

udział w potyczkach: płockie: Kuczbork 12.07.1863

Aresztowana w grudniu 1863 roku za prowadzenie szpitala dla powstańców.

udział w potyczkach: patrz w przypisach do Osówki 14.10.1863 płockie

Artur Józef Gabriel, hrabia z Sumina,Ur. 19.9.1834 Zbójno, zm. 19.11.1886, syn Antoniego Sumińskiego, podprefekta płockiego, radcy stanu i generalnego dyrektora poczt Królestwa Polskiego, i Zofii Piwnickiej. Jako dziedzic Zbójna i sąsiedzkich licznych majątków brał czynny udział w agitacji politycznej przed powstaniem i wystąpił orężnie do walki podczas powstania, formując ze służby folwarcznej własną partię do 100 ludzi dochodzącą i partię z okolicznej szlachty i chłopów, liczącą 300 ludzi. Partie te 4 lutego 1863 r. zajęły Rypin, 6 lutego t. r. Sierpc. Dowódcą partii był Jan Walerian Ostrowski. Po rozbiciu partii pod Sierpcem i wzięciu do niewoli Ostrowskiego, dowództwo objął sam Sumiński. Sumiński najchętniej przebywał z partią w lasach skrwileńskich, gdzie parę razy spotkał się z kolumnami wojsk rosyjskich i stoczył z nimi potyczki, bez większych i realnych skutków. Ostatecznie Sumiński przeszedł ze swą partią w mławskie i tam połączył się z innymi partiami. w bitwie pod Rozwozinem w dniu 3 lipca 1863 r. po rozbiciu partii, powstańczy ratowali się ucieczką w las. Sumiński miał uciekać na pięknym, wierzchowym, siwym koniu. Koń zląkł się czegoś w lesie i nagle zmienił kierunek, zrzucając z siodła nieprzygotowanego na to jeźdźca. Sumiński spadł na ziemię, uderzył się o pień drzewa i stracił przytomność. Nieprzytomnego znalazł uciekający na koniu powstaniec, podwładny Sumińskiego, Feliks Terski, wziął na konia i uciekł z nim do Górzna, do księdza proboszcza. Tu odzyskawszy przytomność i zdrowie, Sumiński do walki orężnej więcej nie wrócił. z wdzięczności ku Feliksowi Terskiemu za uratowanie mu życia i uwolnienie od niewoli moskiewskiej, Sumiński zatrzymał Terskiego na zawsze. Obawiając się konfiskaty majątku i widząc niemożliwość dalszego zamieszkania w Królestwie, Sumiński sprzedał Zbójno, kupił Ryńsk pod Poznaniem i tam zamieszkał. Na Ryńsku zbankrutował, więc przeniósł się do Małopolski, zamieszkał w majątku Słotwina w powiecie Brzeskim i tam umarł 19 listopada 1886 r., w 52. rocznicę swych urodzin, osieracając żonę i liczną rodzinę. Akt sądowych Sumińskiego nie ma. Czy w ogóle był sądzony – nie wiadomo. Miejscowa tradycja mówi, że miał być osądzony zaocznie i skazany na karę śmierci, a potem wyrok ten miał być zamieniony na dożywotnie więzienie w twierdzy z dodatkiem codziennej, czy też periodycznej chłosty. Około postaci Sumińskiego krąży wiele opowieści.

szlachcic prowincji płockiej.