Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Spędził siedem lat na Syberii za udział w powstaniu styczniowym.

em. radca sądowy. Urodzony w 1847 roku w Czernichówce, powiatu Zbarażskiego. Walczył pod dowództwem Czachowskiego, Gołuchowskiego (w kompanii kapitana Modzelewskiego), W 1864 roku -- został aresztowany i uwięziony w Samborze.

Kasjer na stacji kolejowej w Maczkach, brał udział w walkach powstańczych.

ПИЛИШЕВИЧЪ Янъ,mieszczanin powiatu, obwodu białostockiego (мещанин Белостокского уезда),miasto Choroszcz (м.Хорощи),gubernia grodzieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

(kryptonim ?), ktoś z kręgu S. Koźmiana, wybierający się z Krakowa do Włoch, w końcu 1863 r.

marszałek powiatu telszewskiego na Żmudzi, został zesłany do Penzy.

lat 24 z Radomyśla Wielkiego, powstaniec

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1864 miejsce wysyłki: radomska, miejsce zsyłki: Syberia, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

ppro. (1847) Warszawa

Żyd, brał udział w powstaniu styczniowym za co został zesłany na Sybir. Po powrocie pracował jako aptekarz w Tarnopolu.

ur. 1825, zm. 1898, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

Z Warszawy. Matka trzech synów Witolda, Władysława i najmł. Felicjana. Siostra cioteczna Karoliny Rokossowskiej, zam. Stamirowskiej. Gdy przyszła wiadomość o tragicznej bitwie miechowskiej w której Witold brał udział, przyjechała do Krakowa szukać o nim wiadomości. Cytat z pamiętnika: Dziwna a niezwykła kobieta! Bardzo serdecznie przywitała tych panów [m.in. Rochebrune] jak gdyby to byli jej synowie i zaczęły się pytania. Oni nie chcieli jej prawdy powiedzieć, mówili że może ranny, że się jeszcze w Krakowie znajdzie (...) P. Władysław R[udzki] słuchał, ale był tak okropnie smutny, że ja sobie zaraz pomyślałam: - No ten pewnie wie, że Witold zginął. A ciotka była spokojna, ani jednej łzy nie uroniła - rzekła tylko: - gdybym go choć nieżywego dostać mogła Nie znalazła ani śladu Witolda - nie płakała nic, wyjeżdżając mówiła, że spieszy wyprawić drugiego młodszego syna do powstania. - Spełniłam obowiązek matki-Polki powiedziała i uśmiechnęła się przy tem, choć serce musiało jej pękać z bólu. Drugi syn Władysław również zginął w bitwie pod Szklarami. Trzeci był zbyt młody na udział w Powstaniu. Był dopiero w V klasie.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: kowieńska, miejsce zsyłki: nowogrodzka, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

ppro. (1845) Kalisz

Z Rogolińskich (1839 - 1863)uczestniczka Powstania Styczniowego była córką Zygmunta Rogolińskiego, właściciela dóbr w okolicach Łęczycy, powstańca 1831 r.Wraz z mężem Konstantym Piotrowiczem dołączyli do partii Józefa Sawickiego, dowodzonej nastepnie przez Józefa Dworzaczka. Oddział ten został rozbity 24 II 1863 r pod Dobrą. Zginęła pod ciosami bagnetów i pik kozackich.

ur. r. 1840 w Pogwizdowie, mydlarz, służył jako szeregowiec w oddz. Dunajewskiego. Pod Komorowem ranny, wzięty do niewoli, osądzony w Włodzimierzu perejesławskim, skazany do robót w Kurskiej gub. na lat cztery, wrócił następnie do kraju.

( - ) - Powstaniec Styczniowy, bernardyn z Litwy [1], za udział w Powstaniu Styczniowym zesłany na Syberię do miejscowości Tunka. Zmarł w Irkucku. [1]

zob. Laskowska Teofila

z Laskowskich, kurjerka, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

adnotacja w korespondencji płk. Strusia

oficer powst., odznaczył się pod Szycami 7 V 1863 r.

( - 1893 Poznań) - weteran Powstania Styczniowego i Wiosny Ludów w 1848 r. Zmarł w Poznaniu, "w 90 r. życia. W r. 1848 brał czynny udział w organizacji powstania. W r. 1863 gościnny i serdecznym dom śp. Karola odznaczył się jako prawdziwe przytulisko i ognisko patriotów Bydgoszczy i okolicy. Za zasługi w organizacji wojskowej otrzymał Karol od rządu narodowego rangę kapitana. - Za przestępstwa polityczne w roku 1863 przesiedział czas dłuższy, rozłączony od rodziny w więzieniu śledczem w Bydgoszczy i miał być już wysłany wraz z drugimi i tylko przez wpływy famijli , a mianowiecie usilnemu wstawiennictwu małżonki swej - został w końcu uwolniony" [1]

urzędnik. Ur. 1844r. w Kamanie. Wzięty do niewoli w powiecie Rawskim. Za udział w powstaniu aresztowany i osądzony we Włodzimierzu n. Klaźmą na pozbawienie wszystkich praw stanu i zesłanie „w otdalonnyja miesta Sibiri".

ppro. (1842) Warszawa

Lat 28, podoficer 2 ułku Jazdy Ruskiej, w szeregach powstańczych mianowany podporucznikiem przez gen. Różyckiego, w 8.1863 mianowany do potwierdzenia w tymże stopniu, oficer zarotowy 2 szwadronu, "użyteczny"

(ur. ok. 1836), ppof. w 2. szwadronie w 2. Pułku Jazdy Ruskiej

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1864 miejsce wysyłki: płocka, miejsce zsyłki: kostromska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Lat 21 z Pilicy. Służył w 1 plutonie pierwszego dywizjonu kosynierów w Ojcowie.

Mieszkaniec Chełmna. Poległ w bitwie pod Nietrzebą 22 IV 1863r.

Płocczanin. Był wikariuszem w katedrze płockiej, miał 27 lat. Aresztowany został 29 czerwca 1863 r. w Płocku, w uroczystość św. Apostołów Piotra i Pawła, za udział w powstaniu i niewskazaniu władzom wojenno-policyjnym znanych sobie osób należących do miejscowej formacji powstańczej. Biskup płocki W. Popiel wstawiał się do władz wojskowych, prosząc o uwolnienie więzionego kapłana, jednak jego zabiegi były bezskuteczne. Sąd wojenny wyrokiem z 3 października 1863 r. skazał ks. Jana na karę pozbawienia godności duchownej, wszelkich praw stanu i zesłania na Syberię. Głównym zarzutem był udział w powstaniu oraz to, że wiedząc o osobach należących do rewolucyjnej organizacji nie wydał nikogo, pomimo że był o to pytany. Prawdą jest, że ks. Piotrowski należał do partii powstańczej i jako zaufany organizacji podjął na jej wydatki z kasy powstańczej sumę 1000 rubli pozostawiając formalne pokwitowanie. Po wywiezieniu z Płocka przebywał w twierdzy modlińskiej. Tu dowiedział się o śmierci brata z warszawskiej cytadeli. Na początku lutego więźniów pognano do Warszawy. Stąd 10 lutego ks. Jan oraz 2500 kapłanów zesłańców przewieziony został koleją przez Dynaburg i Psków do Moskwy. Dalszy etap podróży to Jarosław nad Wołgą, gdzie znalazł się 31 marca, następny zaś to Kostroma – pierwsze miejsce zesłania. Następnie przeniesiony był do Czuchłomy i Kołogrywu. W marcu 1871 r., po 8 latach wygnania otrzymał od cara pozwolenie na powrót do kraju. W Płocku zjawił się w Wielkim Tygodniu 1871 r. Zmarł 4 stycznia 1917 r. w Płocku. Pozostawił w rękopisie Wspomnienia ks. Jana Piotrowskiego, opublikowane w 12 tomie Studiów Płockich.

ur. w 1844r. w Kurdwanowie. Walczył w oddziale Kurowskiego pod Cyrusową Wolą, gdzie został ranny w szczękę i w bok. Jako ranny ukrył się u Kączkowskiego Rafała w maj. Cyrusowa Wola. Wykazany, jako więziony w Sieradzkim więzieniu zamkowem. Był pod śledztwem za należenie do oddziału powstańczego. Orzeczenie Komisji brzmi: Podlega wysłaniu do Pskowa.

Urodził się w Sejnach 22 kwietnia 1843 roku w rodzinie Jana Wiktora i Karoliny z Kaufmanów.Karol Piotrowski przed wybuchem powstania styczniowego pracował jako ekspedytor na poczcie w Szypliszkach. walczył w oddziale i brał udział w bitwach pod Rygolem i Kadyszem. Później przeszedł do oddziału żandarmerii narodowej dowodzonego przez Jaskołda.Został skazany za to, że był konnym powstańczym strzelcem, czyli tak zwanym polskim żandarmem, którego obowiązkiem było bezwzględne spełnianie rozkazów Komitetu Rewolucyjnego.Straceny przez powieszenie 2 grudnia 1863 roku