Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Z Warszawy. Matka trzech synów Witolda, Władysława i najmł. Felicjana. Siostra cioteczna Karoliny Rokossowskiej, zam. Stamirowskiej. Gdy przyszła wiadomość o tragicznej bitwie miechowskiej w której Witold brał udział, przyjechała do Krakowa szukać o nim wiadomości. Cytat z pamiętnika: Dziwna a niezwykła kobieta! Bardzo serdecznie przywitała tych panów [m.in. Rochebrune] jak gdyby to byli jej synowie i zaczęły się pytania. Oni nie chcieli jej prawdy powiedzieć, mówili że może ranny, że się jeszcze w Krakowie znajdzie (...) P. Władysław R[udzki] słuchał, ale był tak okropnie smutny, że ja sobie zaraz pomyślałam: - No ten pewnie wie, że Witold zginął. A ciotka była spokojna, ani jednej łzy nie uroniła - rzekła tylko: - gdybym go choć nieżywego dostać mogła Nie znalazła ani śladu Witolda - nie płakała nic, wyjeżdżając mówiła, że spieszy wyprawić drugiego młodszego syna do powstania. - Spełniłam obowiązek matki-Polki powiedziała i uśmiechnęła się przy tem, choć serce musiało jej pękać z bólu. Drugi syn Władysław również zginął w bitwie pod Szklarami. Trzeci był zbyt młody na udział w Powstaniu. Był dopiero w V klasie.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: kowieńska, miejsce zsyłki: nowogrodzka, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

ppro. (1845) Kalisz

Z Rogolińskich (1839 - 1863)uczestniczka Powstania Styczniowego była córką Zygmunta Rogolińskiego, właściciela dóbr w okolicach Łęczycy, powstańca 1831 r.Wraz z mężem Konstantym Piotrowiczem dołączyli do partii Józefa Sawickiego, dowodzonej nastepnie przez Józefa Dworzaczka. Oddział ten został rozbity 24 II 1863 r pod Dobrą. Zginęła pod ciosami bagnetów i pik kozackich.

ur. r. 1840 w Pogwizdowie, mydlarz, służył jako szeregowiec w oddz. Dunajewskiego. Pod Komorowem ranny, wzięty do niewoli, osądzony w Włodzimierzu perejesławskim, skazany do robót w Kurskiej gub. na lat cztery, wrócił następnie do kraju.

( - ) - Powstaniec Styczniowy, bernardyn z Litwy [1], za udział w Powstaniu Styczniowym zesłany na Syberię do miejscowości Tunka. Zmarł w Irkucku. [1]

z Laskowskich, kurjerka, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

zob. Laskowska Teofila

oficer powst., odznaczył się pod Szycami 7 V 1863 r.

adnotacja w korespondencji płk. Strusia

( - 1893 Poznań) - weteran Powstania Styczniowego i Wiosny Ludów w 1848 r. Zmarł w Poznaniu, "w 90 r. życia. W r. 1848 brał czynny udział w organizacji powstania. W r. 1863 gościnny i serdecznym dom śp. Karola odznaczył się jako prawdziwe przytulisko i ognisko patriotów Bydgoszczy i okolicy. Za zasługi w organizacji wojskowej otrzymał Karol od rządu narodowego rangę kapitana. - Za przestępstwa polityczne w roku 1863 przesiedział czas dłuższy, rozłączony od rodziny w więzieniu śledczem w Bydgoszczy i miał być już wysłany wraz z drugimi i tylko przez wpływy famijli , a mianowiecie usilnemu wstawiennictwu małżonki swej - został w końcu uwolniony" [1]

urzędnik. Ur. 1844r. w Kamanie. Wzięty do niewoli w powiecie Rawskim. Za udział w powstaniu aresztowany i osądzony we Włodzimierzu n. Klaźmą na pozbawienie wszystkich praw stanu i zesłanie „w otdalonnyja miesta Sibiri".

ppro. (1842) Warszawa

Lat 28, podoficer 2 ułku Jazdy Ruskiej, w szeregach powstańczych mianowany podporucznikiem przez gen. Różyckiego, w 8.1863 mianowany do potwierdzenia w tymże stopniu, oficer zarotowy 2 szwadronu, "użyteczny"

(ur. ok. 1836), ppof. w 2. szwadronie w 2. Pułku Jazdy Ruskiej

Mieszkaniec Chełmna. Poległ w bitwie pod Nietrzebą 22 IV 1863r.

Lat 21 z Pilicy. Służył w 1 plutonie pierwszego dywizjonu kosynierów w Ojcowie.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1864 miejsce wysyłki: płocka, miejsce zsyłki: kostromska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Płocczanin. Był wikariuszem w katedrze płockiej, miał 27 lat. Aresztowany został 29 czerwca 1863 r. w Płocku, w uroczystość św. Apostołów Piotra i Pawła, za udział w powstaniu i niewskazaniu władzom wojenno-policyjnym znanych sobie osób należących do miejscowej formacji powstańczej. Biskup płocki W. Popiel wstawiał się do władz wojskowych, prosząc o uwolnienie więzionego kapłana, jednak jego zabiegi były bezskuteczne. Sąd wojenny wyrokiem z 3 października 1863 r. skazał ks. Jana na karę pozbawienia godności duchownej, wszelkich praw stanu i zesłania na Syberię. Głównym zarzutem był udział w powstaniu oraz to, że wiedząc o osobach należących do rewolucyjnej organizacji nie wydał nikogo, pomimo że był o to pytany. Prawdą jest, że ks. Piotrowski należał do partii powstańczej i jako zaufany organizacji podjął na jej wydatki z kasy powstańczej sumę 1000 rubli pozostawiając formalne pokwitowanie. Po wywiezieniu z Płocka przebywał w twierdzy modlińskiej. Tu dowiedział się o śmierci brata z warszawskiej cytadeli. Na początku lutego więźniów pognano do Warszawy. Stąd 10 lutego ks. Jan oraz 2500 kapłanów zesłańców przewieziony został koleją przez Dynaburg i Psków do Moskwy. Dalszy etap podróży to Jarosław nad Wołgą, gdzie znalazł się 31 marca, następny zaś to Kostroma – pierwsze miejsce zesłania. Następnie przeniesiony był do Czuchłomy i Kołogrywu. W marcu 1871 r., po 8 latach wygnania otrzymał od cara pozwolenie na powrót do kraju. W Płocku zjawił się w Wielkim Tygodniu 1871 r. Zmarł 4 stycznia 1917 r. w Płocku. Pozostawił w rękopisie Wspomnienia ks. Jana Piotrowskiego, opublikowane w 12 tomie Studiów Płockich.

ur. w 1844r. w Kurdwanowie. Walczył w oddziale Kurowskiego pod Cyrusową Wolą, gdzie został ranny w szczękę i w bok. Jako ranny ukrył się u Kączkowskiego Rafała w maj. Cyrusowa Wola. Wykazany, jako więziony w Sieradzkim więzieniu zamkowem. Był pod śledztwem za należenie do oddziału powstańczego. Orzeczenie Komisji brzmi: Podlega wysłaniu do Pskowa.

Urodził się w Sejnach 22 kwietnia 1843 roku w rodzinie Jana Wiktora i Karoliny z Kaufmanów.Karol Piotrowski przed wybuchem powstania styczniowego pracował jako ekspedytor na poczcie w Szypliszkach. walczył w oddziale i brał udział w bitwach pod Rygolem i Kadyszem. Później przeszedł do oddziału żandarmerii narodowej dowodzonego przez Jaskołda.Został skazany za to, że był konnym powstańczym strzelcem, czyli tak zwanym polskim żandarmem, którego obowiązkiem było bezwzględne spełnianie rozkazów Komitetu Rewolucyjnego.Straceny przez powieszenie 2 grudnia 1863 roku

Zm. 5 sierpnia 1919, Powstaniec Styczniowy. Pochowany 8 sierpnia 1919, cmentarz nie ustalono Pogrzeb z domu żałoby: ul. Cesarza Wilhelma 1, grób prawd. nie istnieje.

ur. w 1831 roku, wyrobnik z Siedlisk (w obwodzie tarnowskim). W grudniu 1864 roku został skazany przez sąd wojskowy w Tarnowie na cztery miesiące więzienia za udział w powstaniu styczniowym.

w lutym 1864 r. wysłany w jakiejś misji z 2. Pułku Jazdy Ruskiej

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1864 miejsce wysyłki: grodzieńska, miejsce zsyłki: katorga. 8 lat, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Romuald Piotrowski (82 lata) * 5.02.1844r. † 28.01.1926r. Urodził się 5 lutego 1844r. we wsi Skarboszewo w ówczesnym powiecie Strzelno, jako syn Michała i Agnieszki z domu Derdowskiej. Brał czynny udział w powstaniu styczniowym. Studiował medycynę na Pomorzu. Po ukończeniu Studiów medycznych z tytułem doktora w 1874r. podjął pracę w Łobżenicy. W 1875r. osiedlił się w Gołańczy, gdzie mieszkał i pracował do swojej śmierci w 1926r. Był cenionym lekarzem, szanowanym obywatelem, gorącym patriotą. Przez wiele lat zasiadał w radzie miejskiej. W czasie niewoli występował otwarcie i taktownie w obronie praw polskich. Cieszył się szacunkiem obywateli polskich i niemieckich. Przez 39 lat czynnie uczestniczył we władzach Gołanieckiego Banku Ludowego. Jego filantropijność, lekarska działalność, niespotykana bezinteresowność i skromność, jego wciąż uśmiechnięta twarz zyskały mu powszechną miłość i szacunek wszystkich. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, rada miejska nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Gołańczy. Romuald Piotrowski był żonaty z Kazimierą z Graffów. Ich syn Wacław (1876 – 1958) urodzony w Gołańczy, był doktorem muzykologii, skrzypkiem, nauczycielem i krytykiem muzycznym. Dr Romuald Piotrowski zmarł w Gołańczy 28 stycznia 1926r. w wieku 82 lat. Jego zwłoki złożone zostały na miejscowym cmentarzu, gdzie dziś znajduje się jego nagrobek. Ulica, przy której stoi dom z jego dawnym mieszkaniem nosi imię dr Romualda Piotrowskiego. Na podstawie życiorysu z sali sesyjnej Urzędu Miasta i Gminy w Gołańczy.

kapitan w oddz. Ćwieka, emigrował w kwietniu 1864 do Paryża.

ur. 9 XI l8iS, atn. 6 Xl 1897, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

Ur. 1808. Dziedzic dóbr Strzyże w okręgu pułtuskim. Otrzymał wykształcenie czysto wojskowe i ukończył szkołę podchorążych w Warszawie. Następnie służył pod Wielkim Księciem Konstantym w batalionie saperów, po czym przeniósł się do kawalerii i służył przy ułanach. Brał czynny udział w nocy listopadowej, a następnie jako oficer wojsk polskich w powstaniu listopadowym. Został ranny w bitwie pod Grochowem. Po upadku powstania podał się do dymisji i osiadł w majątku Strzyże, w guberni płockiej. Od tego czasu oddał się pracy ziemiańskiej. Brał czynny udział w pracach Towarzystwa Rolniczego w Warszawie. 30 września 1842 ożeniła się z Elżbietą Delfiną Bedlińską. Około 1845 roku zakupił dobra Czerwona w guberni radomskiej. W dobrach tych przeżył powstanie styczniowe biorąc w nim udział pod względem duchowym i materialnym, co w znacznej mierze przyczyniło się do ruiny majątku Piotrowskich. W powstaniu w randze kapitana w oddziale Dionizego Czachowskiego brał udział najstarszy syn Stanisława i Elżbiety - Konrad. Piotrowscy dostarczali powstańcom żywności oraz udzielali gościny. Gdy wiadomość o tym doszła do władz rosyjskich Stanisław został aresztowany i pieszo poprowadzony do Radomia. Po drodze bito go kolbami. W Radomiu postanowiono zesłać go na Sybir. Uratować go mogło wpłacenie okupu w wysokości 3.000 rubli. Piotrowski nie posiadał jednak tak dużej sumy. Z pomocą dziedzicowi przyszli chłopi. Za dobrodziejstwo uwłaszczenia złożyli wyznaczoną kwotę, umożliwiając Piotrowskiemu powrót do Czerwonej. Stanisław Piotrowski zmarł w swym majątku 30 maja 1873 roku. Elżbieta zmarła 2 października 1908 roku w Chryplinie, w domu swego syna - Stanisława. Pochowana została na cmentarzu w Stanisławowie.

Uczeń gimnazjum radomskiego, syn właściciela majątku Potworów, walczył u Langiewicza a następnie u Czachowskiego.

lat 16, uczeń, z Przecławia, prawdopodobnie brał udział w Powstaniu

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1864 miejsce wysyłki: grodzieńska, miejsce zsyłki: tomska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1864 miejsce wysyłki: mińska, miejsce zsyłki: irkucka, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi