Powstanie Styczniowe - uczestnicy

dr., ur. 1838, um, 17 IV 1914, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1864 miejsce wysyłki: grodzieńska, miejsce zsyłki: kostromska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

ppro.(1842) Drohiczyn

ur. w 1844 roku w Sutrze. W powstaniu walczył pod rozkazami mjr. w bitwach pod Budą, Olitą i Staciszkami. Ukończył wydział historyczny Szkoły Głównej Warszawskiej. Pracował jako profesor gimnazjalny. Jednocześnie w latach 1881–1886 prowadził założoną przez siebie 4-klasową szkołę. Ogłosił szereg artykułów opublikowanych w języku polskim, m.in.: Czary w powiecie sejneńskim („Tygodnik Ilustrowany” 1871), Bóstwa dawnych Litwinów („Wędrowiec” 1900), Dziuki („Wisła” 1900), a także szereg publikacji w języku litewskim. Pisywał korespondencje z guberni suwalskiej i grodzieńskiej, zamieszczane w „Dzienniku dla Wszystkich”. Został zweryfikowany jako podporucznik weteran pod numerem porządkowym 1360/1924. Jest autorem krótkich wspomnień. Zmarł 9 kwietnia 1925 roku w Suwałkach. Miał żonę Józefę (1860–1938)

ppro. (1844) Suwałki

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1865 miejsce wysyłki: augustowska, miejsce zsyłki: tobolska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Zecer z Chełmna, dostał się do niewoli rosyjskiej w bitwie pod Nietrzebą 22 IV 1863r.

łęczyckie, powstaniec z oddziału Rogińskiego

ppro.(1844) Druskieniki

oficer wojsk austr., służył w powstaniu jako oficer.

z Ostrołęki został zesłany na Sybir.

(ur. ok. 1837), por., dca plutonu w 1. Pułku Jazdy Ruskiej

zm. 1887, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: grodzieńska, miejsce zsyłki: nieznane, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Z Pilicy. Był w partyzantce.[1] Moskale schwytali go razem z Rychterem, pędzili ludzi na plac wokół stodół pod klasztorem i sprowadzili księdza. Kozacy utworzyli ścieżkę szpalerową i nili kijami przechodzący powstańców, później ich powieszono. Ciała złożono w dole za ogrodem Otrębskich, dół zasypani a żołnierze rosyjscy przemaszerowali po nim parokrotnie równając teren.[2]

РАЕЦКIЙ Францъ ,ostatnio uczeń przy powiatowym białostockim lekarzu (в последнее время находился лекарским учеником при Белостокском уездном враче),gubernia grodzieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Skudzawy - Spis Powstańców 1863 r

(Rojewski) duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1865 miejsce wysyłki: Królestwo Polskie, miejsce zsyłki: Syberia, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

ur. 1817, zm. 22 I 1903, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

zob. Rayski

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: augustowska, miejsce zsyłki: wołogodzka, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

РАКИЦКIЙ Константинъ,szlachcic (дворянин Себежского уезда) ,gubernia witebska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

reformat duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1865 miejsce wysyłki: Królestwo Polskie, miejsce zsyłki: wołogodzka, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

ppro.(1841) Wieluń

organizator oddziału piechoty w Krystynopolu w maju 1863

powstaniec w oddziale J. Romockiego, odznaczył się pod Szycami 7 V 1863 r., gdzie został ranny

Ur. 6 czerwca 1824, zm. 24 grudnia 1883, Powstaniec roku 1848 oraz Styczniowy. Pochowany, cmentarz staromarciński Przeniesiony na Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: grodzieńska, miejsce zsyłki: nieznane, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

W 1863 - 45 lat, ur. Płock, syn Jakuba i Katarzyny, zam. Sierpc, blacharz, poległ w 16.4.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Ligowo], pozostawił żonę Małgorzatę Szczaplińską,

Poległ w bitwie pod Koziołkiem (koło Skępego) 16 IV 1863r. Pochowany został w Ligowie przez miejscowego proboszcza - ks. Ignacego Małkiewicza.

majster blacharski, zamieszkały w Sierpcu, lat 45

mieszkaniec gminy Kroczyce, wychodźca polityczny, zaangażowany w ruch polityczny

uczestnik powstania 1831,żołnierz Legii Francuskiej w Algierze, dowodził pod pseudonimem "Wawra". Zmarł w Paryżu.

(pseud. Wawer) (1812-1888). uczestnik powst. listopadowego, potem na emigracji. W r. 1863 płk, naczelnik wojsk, woj. augustowskiego i obwodu białostockiego, dca oddziałów w woj. augustowskim, grodzieńskim i płockim. Po powstaniu emigrował

ps. Wawer, 1812-1888, urodził się w Tykocinie, w rodzinie ziemiańskiej. Rodzicami jego byli Józef i Józefa z Hussarzewskich. Po ukończeniu szkoły w Łomży studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Po wybuchu powstania listopadowego zaciągnął się do wojska. W marcu 1831r. odznaczył się w bitwie pod Wawrem (stąd przybrany w 1863r. pseudonim) i odznaczony został Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari. Następnie przebywał na emigracji we Francji, gdzie działał w Towarzystwie Demokratycznym Polskim. Służył w Legii Cudzoziemskiej i francuskiej armii afrykańskiej w Algierii. W 1856r. podpisał oświadczenie odrzucające amnestię carską. Przed powstaniem powrócił do kraju i zamieszkał u brata, właściciela majątku w powiecie rosieńskim. Podczas powstania walczył początkowo w województwie płockim pod komendą W. Cichorskiego i Z. Padlewskiego. W marcu otrzymał od Rządu Narodowego polecenia utworzenia własnego oddziału i ożywienia powstania w Łomżyńskiem. Zebrał swą partię pod Komorowem i operował na granicy województw płockiego i augustowskiego, a następnie przeszedł z pozyskanymi ludźmi na tereny tego ostatniego. Ścigany przez przeważające siły rosyjskie odpierał ataki m.in. na folwarku Białaszewo (31.03.1863r.) i pod Jaświłami (2.04.1863r.), a następnie schronił się w lasach sztabińskich na uroczysku Kozi Rynek, gdzie założył swój obóz. Tu dołączył do niego ze swym oddziałem naczelnik wojskowy województwa augustowskiego, płk A. Andruszkiewicz. Sam Wawer 16.04.1863r. został mianowany pułkownikiem. W Puszczy Augustowskiej prowadził walki z Rosjanami m.in. pod Balinką, Czarnym Brodem. Wraz z oddziałami W. Brandta i W. Hłaski pokonał pod Kadyszem (21.04.1863r.) przeważające siły Rosjan. Po tym sukcesie w skład partii Wawra weszły oddziały Brandta, , W. Hłaski i F. Kołyszki, co dało mu ok. 600 partyzantów. Rosjanie wysłali przeciw niemu znaczne siły z Augustowskiego i Grodzieńszczyzny. Ramotowski 28.06.1863r. pobił silne formacje nieprzyjaciela pod Gruszkami, lecz otoczony sam został pobity 29.06.1863r. na Kozim Rynku, gdzie stracił 1/3 swych sił. Po klęsce udał się w Łomżyńskie, potykając się z Rosjanami w Radziłowie (5.07.1863r.) i pod Sieburczynem (7.07.1863r.). Zebrał silną liczebnie partię (lecz słabo uzbrojoną i niedoświadczoną), z którą walczył w województwie płockim. Pod Rząśnikiem (14.08.1863r.) został rozbity. Po tej klęsce wyznaczył miejsce koncentracji znów w powiecie augustowskim. W końcu lipca przyszły tu z Litwy oddziały A. Lenkiewicza i Michała Laudańskiego. 3.09.1863r. został rozbity przez Rosjan pod Strzelcowizną, rozpuścił swój oddział i udał się na emigrację (bez zezwolenia RN, za co oddano go pod sąd wojenny). Ramotowski tłumaczył się złym stanem zdrowia. Wśród współczesnych i żołnierzy Ramotowski uchodził za jednego z najwybitniejszych dowódców powstania. Był też niewątpliwie najznakomitszym i najdłużej działającym w województwie augustowskim dowódcą 1863r. Po powstaniu wyjechał do Francji, był członkiem Instytucji Czci i Chleba zbierającej fundusze na zapomogi i emerytury. Podczas wojny francusko-pruskiej w latach 1870-1871 dowodził 2. legią ruchomą jako podpułkownik. Zmarł 20.07.1888r. w Saumur.