Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Syn Marcina pochodził z wsi Mieczki Czarne. Zesłany(?), jego majątek uległ konfiskacie.

ur. r. 1844 w Nowym Sączu, agronom i handlowiec, służył jako kawalerzysta w oddz. Kurowskiego, Jeziorańskiego. Śląskiego i Waligórskiego. Walczył pod Miechowem, Kobylanką i Borowem. Po powst. urzędnik kolei państwowej.

ur. r. 1812, partyzant. Umarł r. 1880 w Stanisławowie.

zm. 1880, powstaniec styczniowy, poch. Stanisławów

ppro. (1846) Skórkowice

pracował w organizacji w Galicji.

Władysław Rapacki, to postać niezwykle zagadkowa. Już w 1848 jako 19-latek próbował się przedostać na Węgry biorąc udział w Legionie Akademickim, przy czym został schwytany i osądzony.[3] W swoich działaniach był radykalny. W 1852 ponownie schwytany i osadzony w więzieniu. Wiele lat znajdował się pod obserwacją policji.[3] Urodzony prawd. w 1829. W 1863 był czynny w organizacji, współpracując ze Schmittem[14], a także na łamach prasy. Dwa razy skazany przez Sądy Wojenne.[6][7][16][17][18] Jednak wyszło na jaw, że wysyłał informacje do Warszawy, jako korespondent promoskiewskiej gazety, obelżywie opisując i wręcz denuncjując wielu powstańców (którzy na tej podstawie byli aresztowani).[4] Wydał broszurę "Milczenie czy jawność", zakazaną przez policję narodową[2]. Zaczął głosić idee panslawizmu pod prymatem Rosji, twierdząc, że pod skrzydłem rosyjskim Polska odzyska należne miejsce.[5] Wreszcie oskarżany[8][9][10][11] na podstawie znalezionych dokumentów[8] zaczął histerycznie wręcz bronić się na łamach prasy, a nawet założył ... sprawę sądową o pomówienie [19](którą przegrał).[4] Problem polega na tym, że jego losy giną z oczu, a także że znany jest inny Władysław Rapacki, ur. w Warszawie w 1829r (a także kolejny, nieco młodszy żyjący w Nowym Targu sekretarz magistratu[13] , wreszcie jakiś także z rodziny stanisławowskiej). Ten ze Lwowa, na jakiś czas przenosi się do Warszawy, gdzie zakłada rosyjskofilne czasopismo z Moskalem Pawliszczewem. Wiadomo, że w 1861 był stanu wolnego[12], dalej w 1864 także [15] lecz później był żonaty, że jeździł do Petersburga. Ostatnie informacje o nim pochodzą z lat 70-tych gdy wydał wartościowe dzieło "Ludność Galicji" (był wykształcenia prawniczego i zawsze interesował się statystyką), i gdy brał udział w redakcji Kuryera Lwowskiego. Potem słuch o nim ginie.[2]

(ur. 1829), dziennikarz lwowski, autor broszury Milczenie czy jawność

(1842–1880) – weteran Powstania Styczniowego zmarły w Stanisławowie [obecnie Ivano-Frankowsk na Ukrainie], "był w kierownictwie powstania, za co został aresztowany i skazany na śmierć, udało mu się jednak zbiec do Norwegii. U schyłku życia osiadł w Stanisławowie i stał się tam wziętym fotografem" [1] Pochowany na Cmentarzu Sapieżyńskim w Stanisławowie [1] Do sprawdzenia czy jego grób się zachował - po zniszczeniu cmentarza w 1980 r przez władze ZSSR i zamienienia go na park.

(1842–1880) – weteran Powstania Styczniowego zmarły w Stanisławowie [obecnie Ivano-Frankowsk na Ukrainie], "był w kierownictwie powstania, za co został aresztowany i skazany na śmierć, udało mu się jednak zbiec do Norwegii. U schyłku życia osiadł w Stanisławowie i stał się tam wziętym fotografem" [1] Pochowany na Cmentarzu Sapieżyńskim w Stanisławowie [1] Do sprawdzenia czy jego grób się zachował - po zniszczeniu cmentarza w 1980 r przez władze ZSSR i zamienienia go na park.

rzemieśnik. Urodzony w 1850 roku. Walczył w partit Lipińskiego i Dobrowolskiego. Brał udział w bitwie pod Kunkami. Jako małoletni został oddany pod nadzór policyjny po uprzednim więzieniu go w Gombinie i Sieradzu. Wymieniony przez Archiwum Akt Dawnych w Warszawie: Miesięczne raporty komendanta więzienia w Sieradzu z miesięcy. maja, czerwca, lipca i sierpnia 1864 roku, składane Naczelnikowi Okręgu Wojennego Kaliskiego 1 vol. 5201 akt do tegoż naczelnika, obejmujący wykazy małoletnich powstańców.

1845-1914, poch. Lublin, cm. przy ul. Lipowej

ur. r. 1845 w Racichowicach, subjekt kupiecki, odbył całą kampanię pod Langiewiczem.

ur. r. 1838 w Kielcach, agronom, służył jako sierżant w oddz. Kurowskiego (pod Szycami. Sosnowcem i Miechowem) i Langiewicza, (pod Małogoszczą i Grochowiskami). Ranny pod Grochowiskami. Po powst, oficjalista pryw

ppro.(1841) Mszczonów

ppro.(1834) Poznań

adresat listu swego brata Z. w Paryżu

., organizował obiad ku czci Pope Hennessy'ego w Krakowie

Za podejrzenie o sprzyjanie powstańcom Polowy Wojskowy Sąd nałożył na niego sekwestr lub skonfiskował majątek.

ppro. (1838) Wieśœ Kotuń

ppro.(1842) Niemiery

ppro. (1839) Żebry

powstaniec styczniowy, poch. Bircza

żona Tomasza adwokata we Lwowie, pracowała w organizacji jako naczelniczka jednego z miejskich okręgów, w dziale ściągania podatków narodowych.

zm. 1921, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

ziemianin, dca oddziału w Sandomierskiem, w pierwszych dniach powst. zbiegł do Galicji

ppro. (1845) Ropczyce

dr., ur. 1811 zm. 1885, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

ślusarz. Urodzony w 1838 roku w Czernichowie. Czynny w organizacji powstańczej. Walczył pod dowództwem Krukowieckiego i Rębajły. Uczestniczył w bitwie pod Imbramowicami, gdzie został ranny. Więziony w twierdzy Wiśnicz przez rok.

ur. r. 1838 w Czernichowie, ślusarz, przerabiał broń dla oddz. w warstatach na Prądniku czerwonym. Następnie służył w oddz. Krukowieckiego i Rębajły. Ranny pod Imbramowicami.

ur. r. 1886 w Sorokotiarzyńcach, właściciel ziemski, pracował jako organizator w Bracławskiem. (naczeln. jNiemirowa), później w Bumunii jako administrator i zast. gener. komisarza. Po powstaniu dyrektor muzeum miejskiego we Lwowie.

ur. 1836, zm. 1912, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

(1848-1931), emerytowany drogomistrz pełniący swe obowiązki na c.k.gościńcu państwowym w okręgu budowniczym jarosławskim. Weteran Powstania Narodowego 1863 roku. Pochowany na Starym Cmentarzu w Jarosławiu.

Redzyńskie, ur. 23.2.1831r., syn Dionizego i Łucji z Kowalskich , aresztowany w Oleksiance

Powstaniec Styczniowy. Pochowany, cmentarz nie ustalono grób prawd. nie istnieje.

Weteran powstania. Po powstaniu mieszkał w Bochni (na Czerwieńcu)