Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Rolnik. Ur. w 1841r. w Sosnowicy z. Siedleckiej. Walczył w partii Wierzbickiego w bitwie pod Kaniowolą, gdzie został ciężko ranny w nogę. Pod dowództwem Mareckiego został powtórnie ranny w głowę. Zesłany do rot aresztanckich.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1867 miejsce wysyłki: warszawska, miejsce zsyłki: irkucka, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

(1789-1870), w 1831 r. płk, dca jazdy na Wołyniu, emigrował. Jeden z czołowych towiańczyków. W 1863 r. przybył do Lwowa

ur. r. 1839 w Sierczy, oficer austr., służył jako kapitan w oddz. Kurowskiego, Wysockiego i Kruka, Walczył pod Miechowem, następnie pracował w organizacji oddz. Wysockiego i brata Edmunda. Uwięziony, został skazany na 5-cio letnie więzienie i wypuszczony dopiero r. 1867. Po post, urzędnik sądowy.

Kapitan. Ur. w 1839r. w Sierczy, pow. Wieliczka. W powstaniu walczył z bronią w ręku i brał czynny udział w organizacji. Więziony i internowany w Ołomuńcu.

Uczestniczył w Zjeździe delegatów Stowarzyszeń Weteranów roku 1863. Zjazd odbył się 26 grudnia 1919 roku, w Zamku Królewskim w Warszawie. Został zorganizowany przez „pana Ministra do Spraw Wojskowych Jenerała-porucznika Józefa Leśniewskiego, specjalnie dla delegatów Stowarzyszeń Weteranów r. 1863 ze wszystkich dzielnic Polski i zaproszonych gości ze sfer wojskowych”.

Rola-Różycki, kapitan, weteran Powstania Styczniowego, 5.8.1921 pośmiertnie odznaczony Krzyżem Walecznych. Odznaczenia dokonał osobiście Józef Piłsudski.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1864 miejsce wysyłki: kaliska, miejsce zsyłki: kostromska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

ur. 1838, zm. 7 IX 1908, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

Ur. 1842 W dokumencie z 7.1.1925 zanotowany jako Weteran Powstania Styczniowego, zamieszkały na terenie PKU Kielce i pobierający zaopatrzenie. Mieszkał: Huta Szklana Skreślony - adnotacja ręczna: Zmarł 3.1925

ppro. (1846) Rajcza

ppro. (1842) Huta Szklana

ppro. (1845) Rozprza

inicjał nie rozszyfrowany osoby powołanej we wrześniu 1863 r. do służby granicznej w Lubelskiem

inicjały członka tajnego Bractwa Rzemieślniczego w Krakowie

kozak sułtański Sadyka Baszy, uczestnik partyzantki r. 1863/64, gorzelnik, żołnierz austr. w wojnie z Prusami r. 1866, żołnierz francuski w wojnie r. 1870, w oddz. wolnych strzelców jenerała Lipowskiego, ozdobiony pod Chateaudum krzyżem waleczności, szewc w Ameryce. w r. 1872 uczeń szkoły medycznej w Paryżu, doktor medyc., w r. 1SS2 wychodźca do Australii, odebrał sobie w parę lat później życie z niewiadomych powodów.

zm. 1869, powstaniec styczniowy, poch. Dźwinaczka pow. Borszczów

Urodzony około 1820 r. Zmarły w 1908 r. we Włodzimierzu Wołyńskim. Według wspomnień rodzinnych – wnuka Bronisława Sabbo – Jan Sabbo ukończył Uniwersytet Wileński gdzie studiował języki obce; francuski i łacinę, później nauczyciel w gimnazjum. Rodzina mieszkała w woj. Grodzieńskim, pow. Wołkowysk, wieś i gmina Świsłocz, tu posiadali majątek ziemski (600 mórg), nadany przez króla. Przdkowie rodziny pochodzili z Węgier. Przybyli do Polski w końcu XVI wieku, jako asysta z dworem królowej Jadwigi, zostali osiedleni na Białorusi w pow. Wołkowysk najbliższym w sąsiedztwíe Litwy. Wywodzili się ze szlacheckiej rodziny węgierskiej, posiadali swój herb, dziś nieznany. Jan Sabbo – uczestnik powstania styczniowego w1863-64 r. został skazany na długą katorgę i wywieziony na Sybir w Góry Ural. Wówczas następuje konfiskata jego majątku , a żonę z dziećmi (dwoma synami; Paweł starszy i młodszy o nieznanym imieniu) wywożą do Równego. Jan Sabbo – przykuty do taczki pracował 20 lat pod ziemią w kopalni złota. Kiedy na wskutek zimna i wilgoci dostał paraliżu nóg, został zwolniony z katorgi, ale nie został przywrócony w prawach stanu. Otrzymał pozwolenie na zamieszkanie we Włodzimierzu Wołyńskim, dokąd przybywa około1890 r. Zamieszkuje u p-wa Kopczyńskich. Zandarmeria carska nie spuszcza go z oczu, 2-3 razy w tygodniu kontroluje czy nie wyjechał do Wołkowyska. Utrzymuje się z nauczania dzieci, za odpłatą udziela korepetycji z języka francuskiego i łaciny dzieciom zamożnej szlachty polskiej, także uczy dzieci Moskali. Natomiast, potajemnie przed żandarmerią, naucza bez odpłatności, biedne dzieci polskie języka polskiego. Jednocześnie wychowuje swego wnuka w/wsp. Bronisława Sabbo – syna Pawła – który został okrągłą sierotą. Zmarł w wieku 90 kilku lat.

(1838-1869) Uczeń gimnazjum w Bergamo, garibaldczyk, uczestnik wyprawy "Tysiąca", kapitan. Brał udziałw wyprawie Nullo do Polski.l Aresztowany w Krakowie przez policję austriacką, uciekł ze strzeżonego pociągu podczas transportu do Wiednia. Powrócił do Krakowa i zaciągnął się do oddziału Rochebruna.

ur. r. 1842 w Przestaniu, pisarz prowiantowy, służył jako szereg, pod Zapałowiczem i Horodyńskim. Pod Radziwiłłowem ciężko ranny z odstrzeloną szczęką i obojczykiem, dostał się do niewoli. Zasądzony na 8 lat do guber. Jenisiejskiej, wrócił po amnestyi do kraju. Po powst. prywatny oficjalista.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: chersońska, miejsce zsyłki: kostromska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

ks.. ur. r. 1840 w Tarnogrodzie, kleryk 00. Dominikanów w Lublinie, służył jako szereg, i podof. pod Lelewelem i walczył pod Józefowem. Po powst. ksiądz.

Członek "białego" tajnego komitetu utworzonego w połowie 1862r. w Kamieńcu Podolskim.

ur. r. 1826 w Miedzianowie, pracował w organizacji jako sędzia trybunału rewolucyjnego. Po powstaniu właściciel dóbr.

(Nałęcz), por., dca powst. walczący w woj. krakowskim, sandomierskim i mazowieckim

Uczeń rzeszowskiego gimnazjum (kl. II), uczestnik powstania styczniowego, sybirak

z Rzeszowa, służył w oddz. Lelewela. Wzięty do niewoli w bitwie pod Batorzem. został wysłany na Sybir.

Ur. 1843, zm. 1935. Franciszka Sadowskiego s. Jakuba z Sampławy i Małgorzaty Jastrzębskiej Urodził się na Pomorzu i już przed powstaniem używany był za gońca i łącznika między patriotycznym obywatelstwem obu zaborów. Z wiosną 1863 r. wraz z partią około 1200 ludzi, którymi dowodził Matuszewski i Brucz, Sadowski przekroczył granicę pruską wśród gradu kul ze strony rosyjskiej i wtedy odbyła się pierwsza jego potyczka. Z regularnym wojskiem rosyjskim spotkali się powstańcy w marszu swoim na Płock i Modlin, który niebawem znalazł się w ich ręku. W Warszawie miały się skoncentrować oddziały powstańcze, ale już na Pradze rozwinęła się sroga bitwa, w której Sadowski, osaczony przez czterech kozaków, został ranny w głowę szablą kozacką, która go przyprawiła o utratę oka i muszli usznej. Gdy po dłuższej chwili przyszedł do przytomności, usłyszał, jak kozacy debatowali nad nim, czy mają go dobić, czy nie. Ostatecznie zabrano go do szpitala i dokonano operacji głowy, poczem wywieziono w głąb Rosji do obozu jeńców, gdzie przebywał przeszło dwa lata. Jako poddanego niemieckiego odtransportowano go potem do miejsca zamieszkania rodziców w Sampławie, powiat Lubawski, gdzie do dzisiejszego dnia przebywa.

ppro. (1844) Sampołowo

z Biały,oficer strzelców w Janowie, oddział Rogińskiego

ppro. (1843) Żuromin

ur. r. 1821 w Miedzianowie, pracował w organizacji.

ppro. (1844) Łopuchowo

Chłop z Wielgiego, żandarm, był w partii Tłuchowskiego. Wyrokiem sądowym, zatwierdzonym przez namiestnika 4 czerwca 1864 r. pozbawiony praw i zesłany do ciężkich robót w twierdzach syberyjskich na 8 lat.

Poległ w 9.7.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Grójsk].

Mieszkaniec Harnówka. Poległ 9 lipca 1863 roku w bitwie pod Szczutowem - Bliznem