Franciszek Sadowski
Ur. 1843, zm. 1935. Franciszka Sadowskiego s. Jakuba z Sampławy i Małgorzaty Jastrzębskiej
Urodził się na Pomorzu i już przed powstaniem używany był za gońca i łącznika między patriotycznym obywatelstwem obu zaborów.
Z wiosną 1863 r. wraz z partią około 1200 ludzi, którymi dowodził Matuszewski i Brucz, Sadowski przekroczył granicę pruską wśród gradu kul ze strony rosyjskiej i wtedy odbyła się pierwsza jego potyczka.
Z regularnym wojskiem rosyjskim spotkali się powstańcy w marszu swoim na Płock i Modlin, który niebawem znalazł się w ich ręku.
W Warszawie miały się skoncentrować oddziały powstańcze, ale już na Pradze rozwinęła się sroga bitwa, w której Sadowski, osaczony przez czterech kozaków, został ranny w głowę szablą kozacką, która go przyprawiła o utratę oka i muszli usznej. Gdy po dłuższej chwili przyszedł do przytomności, usłyszał, jak kozacy debatowali nad nim, czy mają go dobić, czy nie.
Ostatecznie zabrano go do szpitala i dokonano operacji głowy, poczem wywieziono w głąb Rosji do obozu jeńców, gdzie przebywał przeszło dwa lata.
Jako poddanego niemieckiego odtransportowano go potem do miejsca zamieszkania rodziców w Sampławie, powiat Lubawski, gdzie do dzisiejszego dnia przebywa.