Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 13494
Strona z 338 < Poprzednia Następna >
Jan Sawańczuk
Ur. 1845 Lwów, zm. 1941 Lwów. Czterokrotnie przedzierał się do Powstania Styczniowego. Na wieść o wybuchu walk wyrusza z kolegami ze Lwowa w lutym 1863 roku. Celem ich wyprawy jest obóz wojsk powstańczych pod Tomaszowem. W lasach nieopodal granicy żandarmeria austriacka aresztuje całą grupę i odstawia do więzienia lwowskiego "Brygidki", gdzie młodzi "spiskowcy" zostali uwięzieni na okres 6 tygodni. Po odzyskaniu wolności wyrusza z kolegami po raz drugi ale tym razem udaje im się przekroczyć granicę i dotrzeć do obozu partii Czerwińskiego i Zapałowicza. W tym oddziale Sawańczuk bierze udział w bitwach pod Tyszowicami, a nazajutrz pod Tuczapami. Moskale jednak wypierają oddział do Galicji gdzie zostają powstańcy rozbrojeni przez Austriaków. Znów trafia do więzienia lwowskiego "Brygidki". Tym razem mury opuszcza po tygodniu. Z kolegami po raz trzeci wyrusza do ponownej walki. Docierają do partii Wysockiego z którą uczestniczą w bitwie pod Radziwiłłowem. Po klęsce tam odniesionej wycofują się do Galicji gdzie Janek zostaje ponownie aresztowany i uwięziony w Brodach. Udaje mu się uciec i po raz czwarty rusza do walki. Wstępuje do żuawów w zgrupowaniu hr. Komorowskiego z którymi walczy na Wołyniu pod Poryckiem. Oddział jego zostaje wyparty do Galicji gdzie znów zostaje aresztowany ale w drodze do więzienia udaje mu się zbiec. W latach 1881-1915 prowadził fabrykę powozów w Kamieńcu Podolskim. W 1915 internowany przez Rosjan w Hajsynie. Wrócił do Kamieńca Podolskiego, gdzie działał w Polskiej Radzie Narodowej. Do Polski repatriował się w 1922. Osiadł w Lublinie, gdzie był prezesem Komitetu Wsparć Weteranów 1863 r., a od 1934 Koła Weteranów 1863. W okresie międzywojennych udzielał się patriotycznie i społecznie. Był m. in. w delegacji weteranów uczestniczącej w Wilnie przy pochówku serca Piłsudskiego w dniu 12 maja 1936 roku. Był odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami, Krzyżem Walecznych, Krzyżem 70-lecia Powstania Styczniowego i Mieczami Hallerowskimi. Zmarł w Lublinie 21 stycznia 1941 roku i tam został pochowany.
Józef Sawicki
ur. ok. 1825 [4] [5] Wielkie Księstwo Poznańskie [4] zm. 19.11.1863 Stryków [5] lat ok. 38 [4], [5] Pochodził z Wielkiego Księstwa Poznańskiego, gdzie odbył służbę w wojsku pruskim. [4] Kwestarz klasztoru franciszkanów w Łagiewnikach [obecnie na terenie Łodzi], [3] [4] Były powstaniec wielkopolski z 1848 r. Na początku 1863 r zaczął formować oddział powstańców styczniowych w Łodzi [3], ale na polecenie Rządu Narodowego pozbawiono Józefa Sawickiego dowodzenia oddziałem, a funkcję tę powierzono Józefowi Dworzaczkowi [4] Uczestnik bitwy pod Dobrą 24.02.1863 r. [1], po klęsce powstańców w tej bitwie zaczął od nowa organizować oddział powstańczy w łęczyckiem. Wśród powstańców z jego oddziału dochodziło do różnych nadużyć finansowych; znowu pozbawiono Sawickiego dowodzenia oddziałem i misję tę powierzono kapitanowi Robertowi Skowrońskiemu. [4] Sawicki odmówił złożenia rachunków z posiadanych pieniędzy powstańczych i zaczął formować kolejną partię powstańczą, w opozycji do władz narodowych. [4] Po licznych wezwaniach ze strony Rządu Narodowego, Sawicki został postawiony przed sądem wojennym, na który się nie stawił. Wyrok wydano zaocznie: „Wyrokiem sądu wojennego z d. 31 VII b.r., złożonym z rozkazu naczelnika sił zbrojnych woj. kaliskiego i mazowieckiego, Józef Sawicki były organizator pow.łęczyckiego za samowolne oddalenie się od oddziału, do którego należał, za niestawienie się przed sądem wojennym pomimo wielokrotnego wezwania, niezłożenie obrachunków z pobranych sum, za aresztowanie oficera, który przybył poniego do miasta Łodzi, za zbiegostwo po przy aresztowaniu, za zabranie kasy w mieście Brzezinach już po uwolnieniu ze służby i przywłaszczenie jej sobieskazany został na rozstrzelanie, a do czasu wykonania wyroku wyjęty spod prawa” [4] Sawicki schronił się w powiecie lipnowskim i próbował oczyścić się z zarzutów; bezskutecznie. [4] Józef Sawicki w powiecie łęczyckim pojawił się jesienią 1863 r. ; został aresztowany, znaleziono przy nim fałszywe blankiety Rządu Narodowego. [4] Odbył się nowy proces i nowy wyrok. [4] Józef Sawicki został powieszony przez żandarmerię narodową 19.11.1863 r w lesie koło Strykowa [4], a jego zwłoki zostały podrzucone na miejscowy cmentarz. [5]
Strona z 338 < Poprzednia Następna >