Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Sierakowska żona Zygmunta, zaangażowanie w sprawy powstańcze

Sierakowska żona Zygmunta, zaangażowanie w sprawy powstańcze

wdowa po Zygmuncie Sierakowskim, za starania o męża przed Cesarzową, zesłana do Guberni Nowogrodzkiej 17.09.1863

Weteran powstania styczniowego, zdjęcie wykonane w 1916 po pochodzie 3-majowym.

zam. Barkmann, zaangażowanie w sprawy powstańcze

powstaniec 1863, poch. Warszawa - Powązki Wojskowe

Syn Dominika i Dominiki z Narkiewiczów, starszy brat wymienionego w pamiętnikach Aleksandra (ob.), Konstantego (ob.) i Tytusa (ob.) Dalewskich, oraz szwagier (przez siostrę Apolonię) Zygmunta Sierakowskiego, urodzony w r. 1825; za udział w sprzysiężeniach młodzieży litewskiej (r. 1848) został uwięziony, skazany na śmierć, lecz później, dzięki staraniom rodziny, wraz z bratem Aleksandrem osądzony na lat 15 robót ciężkich, na Syberji (które odbywał w Akatui. Po powrocie, na mocy manifestu, do kraju (r. 1860), był jednym z członków Komitetu „białych" i otwarcie walczył z kierunkiem, dążącym do rychłego wybuchu, gdy ten wszakże nastąpił, dał się porwać ogólnemu prądowi i został członkiem „Wydziału zarządzającego prowincjami Litwy". Jako taki został aresztowany 10/7 1853 r. n. st. i skazany ponownie na lat 20 do katorgi, którą odbywał w Siewakowie. Następnie, na mocy manifestu, uwolniony z katorgi był na Syberji na osiedleniu (w Irkucku), w r. 1875 otrzymał urlop na trzymiesięczny pobyt z rodziną w Warszawie, wrócił wreszcie do kraju na mocy ogólnej amnestii z r. 1883. Zmarł w Warszawie w r. 1904

ur. r. 1825, brał w r. 1848 udział w tajemnych sprzysiężeniach litewskiej młodzieży i został wraz z swym bratem Aleksandrem skazanym do ciężkich robót w Syberyi. Po powrocie do kraju pracował w roku 1863/64 w-powstańczej organizacji wydziału Litwy, a po upadku powstania, dostał się ponownie do syberyjskiej katorgi. Ogólna amnestya r. 1883 powróciła go do kraju. Zmarł w Warszawie r. 1904.

szlachcic m. Wilno

syn Dominika i Dominiki z Narkiewiczów, ur. w Kunkułce w pow. lidzkim (gub. wileńskiej), w r. 1837, zginął rozstrzelany w Paryżu 27 maja 1872 r.,rodzony brat wymienionych w „Pamiętnikach" Franciszka, Aleksandra i Tytusa, szwagier Sierakowskiego. Po ukończeniu nauk gimnazjalnych, wstąpił na uniwersytet do Moskwy, lecz, w skutek, podniesionej kwestji włościańskiej, przechodzi na miernictwo, w tem przekonaniu, że na tem polu lepiej potrafi służyć krajowi. Po ukończeniu studjów mierniczych objął posadę w gub. kowieńskiej, lecz w krótce później, po wybuchu powstania, gdy Sierakowski objął dowództwo nad siłą zbrojną w gub. kowieńskiej, Konstanty D. staje przy nim z garstką młodzieży (w śród której między innem i byli ze wzmiankowanych w pamiętnikach trzej synowie Stefana Gieysztora: Bolesław, Józef i Bronisław, dwaj Stengelmejerowie i inni). Zrazu walczy jako szeregowiec, później, po bitwie pod Birżami, pozostaje pod dowództwem Laskowskiego, a w reszcie kieruje własnym oddziałkiem. Odważny, zawsze spokojny, nawet wówczas, gdy z placu boju pod gradem kul unosi rannych lub broń po poległych, ciężko ranny zdaje dowództw o nad swym oddziałkiem Rutkowskiemu, uchodzi za granicę, wraca atoli kilkakrotnie dla ratowania resztek swojego oddziałku. Za granicą wynalazł zajęcie dla siebie i dla kilku Żmudzinów, którzy z nim przyjechali, w St.-Gallen, gdzie pracuje w fabryce wyrobów żelaznych, później, gdy byt towarzyszy był już zabezpieczony, — jedzie do Paryża i otrzymuje pracę w księ­garni Wł. Mickiewicza. W czasie oblężenia Paryża, K. D. zaciągnął się do 6-go bataljonu gwardii narodowej i zyskał wielkie swej zwierzchności uznanie. Po zawarciu rozejm u K. D. podał się do dymisji, w wojnie cywilnej udziału nie brał i wró­cił do swej pracy w księgarni, 27 maja 1872 r., w skutek fał­szywego doniesienia, że z domu, w którym znajdowała się księgarnia, padł strzał — stawiony przed trybunałem wojskowym, został rozstrzelany w ogrodzie Luksemburskim. Według charakterystyki, którą posiadamy, „był to człowiek prawy, nieustraszony, sumienny pracownik wszędzie, gdzie go nieubłagany los rzucał. Cichy, zamknięty w sobie, skory w niesieniu pomocy potrzebującym"

syn Dominika i Dominiki z Narkiewiczów, ur. w Kunkułce w pow. lidzkim (gub. wileńskiej), w r. 1837, zginął rozstrzelany w Paryżu 27 maja 1872 r., rodzony brat wymienionych w „Pamiętnikach" Franciszka, Aleksandra i Tytusa, szwagier Sierakowskiego. Po ukończeniu nauk gimnazjalnych, wstąpi! na uniwersytet do Moskwy, lecz, wskutek, podniesionej kwestji włościańskiej, przechodzi na miernictwo, w tem przekonaniu, że na tem polu lepiej potrafi służyć krajowi. Po ukończeniu studjów mierniczych objął posadę w gub. kowieńskiej, lecz wkrótce później, po wybuchu powstania, gdy Sierakowski objął dowództwo nad siłą zbrojną w gub. kowieńskiej, Konstanty D. staje przy nim z garstką młodzieży (wśród której między innem i byli ze wzmiankowanych w pamiętnikach trzej synowie Stefana Gieysztora: Bolesław, Józef i Bronisław, dwaj Stengelmejerowie i inni). Zrazu walczy jako szeregowiec, później, po bitwie pod Birżami, pozostaje pod .dowództwem Laskowskiego, a wreszcie kieruje własnym oddziałkiem. Odważny, zawsze spokojny, nawet wówczas, gdy z placu boju pod gradem- kul unosi rannych lub broń po poległych, ciężko ranny zdaje dowództwo nad swym oddziałkiem Rutkowskiemu, uchodzi za granicę, wraca atoli kilkakrotnie dla ratowania resztek swojego oddziałku. Za granicą wynalazł zajęcie dla siebie i dla kilku Żmudzinów, którzy z ni.m przyjechali, w St.-Gallen, gdzie pracuje w fabryce wyrobów żelaznych, później, gdy byt towarzyszy był już zabezpieczony, — jedzie do Paryża i otrzymuje pracę w księgarni Wł. Mickiewicza. W czasie oblężenia Paryża, K. D. zaciągnął się do 6-go bataljonu gwardii narodowej i zyskał wielkie swej zwierzchności uznanie. Po zawarciu rozejmu K. D. podał się do dymisji, w wojnie cywilnej udziału nie brał i wrócił do swej pracy wi księgarni, 27 maja 1872 r., wskutek fałszywego doniesienia, że z domu, w którym znajdowała się księgarnia, padł strzał — stawiony przed trybunałem wojskowym, został rozstrzelany w ogrodzie Luksemburskim. Według charakterystyki, którą posiadamy, „był to człowiek prawy, nieustraszony, sumienny pracownik wszędzie, gdzie go nieubłagany los rzucał. Cichy, zamknięty w sobie, skory w niesieniu pomocy potrzebującym

Ur. 1841 s. Dominika i Dominiki Narkiewicz. Brat Franciszka. W r. 1863, po wybuchu powstania, jeździł do Petersburga dla porozumienia się co do udziału młodzieży tamtejszej w ruchu zbrojnym i wogóle odtąd miał pośredniczyć między Wydziałem zarządzającym prowincjami Litwy w Wilnie, a Petersburgiem. Przemieszkiwał z cudzym paszportem, wydany wreszcie — został aresztowany i, jako sekretarz Rządu powstańczego, rozstrzelany.