Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 13494

Strona z 338 < Poprzednia Następna >

August Szadurski

ШАДУРСКIЙ Августъ,szlachcic (дворянин Дриссенского уезда),jego rodzice posiadali trzy majątki - Ignalin ? Pelecz ? Sycewicze ? (Родители его имеют три имения: в Дриссненском уезде "Игналинъ", в Динабургском "Пелечъ" и в Минской губернии Сыцевичи.),gubernia witebska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

urodzony w 1815 r. w Tarnowie, syn kolonistów austriackich. Uczęszczał do gimnazjum w Cieszynie. W wieku 16 lat uciekł z bursy gimnazjalnej i walczył w powstaniu listopadowym w 1831 r. w pułku konnych strzelców im. S. Małachowskiego korpusu gen. Antonio Girolamo Ramorino. Został ranny pod Iłżą i dostał się do niewoli rosyjskiej, ale uciekł ze szpitala i powrócił do Tarnowa. W latach 1833-1845 służył w armii austriackiej jako oficer pułku huzarów pod dowództwem hr. Ledóchowskiego na Węgrzech. W 1845 r. powrócił do Tarnowa, wziął w dzierżawę majątek Górki nad Wisłą. W porozumieniu z Franciszkiem Wiesiołowskim z Wojsławia uczestniczył w przygotowaniach do powstania narodowego, ale przed jego wybuchem został aresztowany i osadzony w tarnowskim więzieniu. Został skazany na śmierć, ale po ogłoszeniu amnestii w 1848 r. został uwolniony. W 1852 r. wziął w dzierżawę majątek w Trzcianie. W czasie powstania styczniowego 1863 r. pomagał w przygotowaniach oddziałów powstańczych z terenu Galicji, które następnie przerzucano do walk w zaborze rosyjskim. Od 1876 r. pracował w Radzie Powiatowej w Mielcu i m.in. wizytował szkoły ludowe na terenie powiatu mieleckiego, a w latach 80. był członkiem c.k. Powiatowej Komisji Szacunkowej w Mielcu. Zmarł w 1885 r.

Jan Szafer (Schaffer), ur. 1815, zm. 28.12.1885. Powstaniec 1831 roku. Syn Jakuba, kolonisty z okolic Nowego Sącza i Marianny Weinbrener, Niemki z tej samej kolonii. Skończył szkołę w Tarnowie, następnie w gimnazjum ewangelickim w Cieszynie. Stód wyrwał się do powstania. W 1831 walczył pod Iłżą, ranny, wzięty do niewoli uciekł z rosyjskiego szpitala. Od 1833 służył w armii austriackiej jako oficer huzarów, skąd uwolnił się po 8 latach. Dzierżawił majątek Górka, pow. brzeski. W 1845 ożenił się z Barbarą Woll. W 1848 aresztowany za udział w przygotowaniach do powstania. Od 1852 dzierżawił majątek w Trzcianie pod Mielcem. W czasie Powstania Styczniowego prowadził we dworze punkt organizacji i przerzutu broni. Przyjmował także powstańców i uciekinierów z Królestwa - np. Adama Piernikarskiego po bitwie pod Komorowem 20.6.1863. Wielokrotnie rewidowany unikał konsekwencji dzięki zaprzyjaźnionym oficerom węgierskim, którzy go ostrzegali wcześniej, a którym odpłacał się trunkami. Podczas jednej z rewizji stróż wydał gdzie jest schowana broń, jednak udało się nią wcześniej przenieść. Mimo to, z powodu worka rękawic został zaaresztowany na 6 tygodni w Mielcu. Po powstaniu był pracownikiem Rady Powiatowej w Mielcu, oraz wizytatorem szkół ludowych. W 1884 przeniósł się do Szczurowej i tam zmarł i został pochowany. Rodzina posiadał album zdjęć powstańczych, który jednak w czasie wojny zaginął.

rolnik. Urodzony w 1847 roku we wsi Żodzie. powiatu Białostockiego. Walczył w oddziale Wawra (Ramotowskiego). Brał udział w potyczkach pod: Białaszewem i Mikaszówką. Ranny w nogę. Długi czas ukrywał się przed moskalami — a po ogłoszeniu mamiestu musiał złożyć przysięgę wiernopoddańczą, i to uratowało go od odpowiedzialności karnej.

Franciszek Szafir

Do powstania wyruszył z miasteczka Dębowiec na Podkarpaciu.

Wojciech Szafraniec

Ur. 1846 W dokumencie z 7.1.1925 zanotowany jako Weteran Powstania Styczniowego, zamieszkały na terenie PKU Kielce i pobierający zaopatrzenie. Mieszkał: Psary

Wojciech Szafraniec

ppro. (1846) w. Psary

Julian Szafranko

Z przedmieść miasta Goniądza, syn Jana, zmarł na zesłaniu 14.01.1865r.

Stanisław Szafranko

Z miasta Goniądza, należał do partii Warwa i został zesłany na Sybir z powiatu sokólskiego.

Aleksander Szafrański

ur. w Krakowie r. 1844, służył jako szereg, w oddz. Jeziorańskiego, Langiewicza, Mossakowskiego, Miniewskiego i Rębajły. Pod St. Krzyżem ranny, wzięty do niewoli, został zesłany do rot. areszt, do Permy na lat dwa, następnie na posilenie do gub. Jenisiejskiej. Po powst. właśc. realności.

Waleryan Józef Szafrański

ur. w Wiszence r. 1834, oficjal. pry w., służył jako szereg, w oddz. Kurowskiego, pod Miechowem i Czachowskiego, pod Rybnicami. Po powst. dzierżawca dóbr.

Aleksander Szafrański

( - 1909) - weteran Powstania Styczniowego, właściciel zakładu pogrzebowego zmarł w wieku 64 lat. [1]

ppro. (1840) wieś Bojno

Weteran powstania styczniowego, zdjęcie wykonane w 1916 po pochodzie 3-majowym.

Walenty Szajner

Włościanin lat 32 - znajdował się w oddziale i uczestniczył w bitwach.Skazany 2 listopada 1866 roku na cztery lata rot aresztanckich i zaspokojenie z jego majątku poszkodowanych włościan

Kacper Szajnóg

ppro. (1837) Żółkiewka

Felicjan Szaken

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: grodzieńska, miejsce zsyłki: nieznane, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

ur. roku 1855, przewoził jako siedmioletni chłopak na kucyku rozkazy i pocztę powstańczą, którą ukrywano mu na piersiach pod sukniami. Po powst. adwokat kraj.

Władysław Szalay

ur. w Szpanowie na Wołyniu r. 1829r schwytany z bronią w ręku, siedział przeszło trzy lata w cytadeli w Kijowie, gdzie chcąc wymusić na nim wydanie członków Rządu naród, osadzono go w lochu podziemnym bez światła, sprzętu, wilgotnym i tak ciasnym, że mógł tylko stać, lub siedzieć skurczony. (Taki loch zwie się po rosyj. "miszok"). Tam przebywał kilka miesięcy, a gdy wyszedł, ciało na nim gniło w skutek wilgoci i nieczystości, skóra była czarna i wydawała odór tak straszny, że najbliżsi znieść go nie mogli. Nie mogąc złamać oporu więźnia, rząd mosk. skazał go na śmierć, potem w drodze łaski do rot areszt. Zona jego tymczasem wytężyła wszystkie siły, by wyrwać męża z niedoli. Zbita nahaj kami przez kozaków, gdy raz udało się jej zamienić z nim słów parę, nie straciła odwagi i póty poruszała wszelkie instancye, aż mąż jej jako poddany węgierski uwolnionym został z tym warunkiem, że wydalonym zostaje z granic państwa rosyjs. a gdyby wrócił, wykonają na nim wyrok.

Ludwik Szalilikowski

ppro. (1839) Września

Maksymilian Szaliński

ur. w Jędrzejowie r. 1843, czeladn.. kowal., służył w oddziale Kurowskiego pod Miechowem. Ranny kulą w lewą nogę, leczony w Krzeszowicach, był. później internowany.

Władysław Szamait

ur. r. 1844 w Niedomicach, uczeń szkoły roln. w Dublanach, służył w oddz. Jeziorańskiego pod Kobylanką. Zmarł jako rotmistrz ułanów austr. w pensyi w Krakowie r. 1886.

Józef Szamecki

ur. 1843, zm. 30 I 1904, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

Mieczysław Szameit

Urodził się około roku 1832. Już jako 16-letni chłopiec wziął udział w powstaniu węgierskim w roku1849. Ujęty w bitwie został wcielony do armii austriackiej. W jej szeregach walczył w wojnie włoskiej w 1859 roku, tam awansował do stopnia oficera kawalerii. Gdy wybuchło powstanie styczniowe, wziął udział w nieudanej wyprawie płk. Taniewskiego-Tetery, został uwięziony przez Austriaków. Uwolniony przy wydatnej pomocy Kality-Rębajły, ponownie przystąpił do powstania. Generał Hanke-Bosak mianował go majorem i Mieczysław Szameit przystąpił do formowania oddziału jazdy w okolicach Wojnicza. Oddział został doskonale wyposażony, głównie dzięki pomocy jego ojca Maksymiliana. Kawalerzyści wywodzili się głównie z wojska austriackiego. Było w nim nawet 20 Węgrów. Szwadron uzbrojony był w szable, pistolety, rewolwery i sztucery kawaleryjskie. Jeźdźcy nosili jednolite umundurowanie. Po koncentracji we dworach w Szczurowej i w Dołędze przekroczono Wisłę w okolicach Przemykowa w nocy z 26/27 października 1863 r. Już 29 października szwadron wziął udział w bitwie pod Jeziorkiem (gmina Nowa Słupia). Wojsko powstańcze liczyło około 300 piechurów i 100 kawalerzystów majora Szameita naprzeciw 1200 żołnierzy piechoty rosyjskiej i 400 konnych.

lekarz krakowski. u którego zrobiono rewizję

Hipolit Szanecki

ur. r. 1842 w Pożogu, aplik. biura naczel. pow. łubek, służył jako szereg., sierżant, podpor., porucz.. w oddz. Topora, Łapińskiego, (walczył w okolicy Huty dunin.) Grekowicza (pod ), Zaborowskiego (pod Przedborzem), Chmielińskiego (pod Ciernem, Warzy nem, Czarną, Mełchowem, Oksą i Kwilinem). Ranny w trzech bitwach. Po powst. sekretarz Rady powiatowej.

Hipolit Szanecki

urodził się w 1842 r. Był urzędnikiem Rządu Gubernialnego w Lublinie. Uczestniczył w powstaniu styczniowym 1863 r. jako oficer w oddziale Ignacego Chmielińskiego i otrzymał awans na stopień kapitana. Dostał się do niewoli rosyjskiej i został zesłany do Kaługi (1865-1870). Po staraniach ks. L Ruczki w Wiedniu został uwolniony w 1871 r. Zamieszkał w Krakowie i podjął pracę w zakładzie fotograficznym Rzewuskiego W 1873 r. przeniósł się do Mielca i został zatrudniony na stanowisku sekretarza Wydziału Powiatowego w Mielcu. Był też członkiem pierwszego zarządu i kasjerem Towarzystwa Zaliczkowego w Mielcu od 1874 r. Zmarł 28 III 1900 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

Ludwik Szanecki

(pseud. Kocipiński) służył w oddz. Chmielińskiego i był dezygnowany do odbioru broni na austr. i pruskiej granicy. Pojmany przez moskali został wysłanym do rot aresztackich w Kałudze.

Aleksandra Szaniawska

Wraz z Anną Pawłowską opiekowała się rannymi powstańcami z oddziału Krysińskiego. Została aresztowana przez Rosjan pod zarzutem agitacji politycznej prowadzonej wśród ułanów rosyjskich. Sąd wojskowy skazał ją na syberyjską katorgę

Laura Szaniawska

W miesiącach marzec, kwiecień i maj 1863r. była kurierem w oddziale powstańczym księdza Stasiukiewicza z Janowa Podlaskiego. Miała 40 lat. Oddział ks. Stasiukiewicza liczył ok. 250 powstańców. Został rozbity przez wojska rosyjskie pod Mazanówką dnia 25 maja 1863r. (por. S. Góra, Partyzantka na Podlasiu 1863-1864).

Aleksander Szaniawski

(ur. ok. 1813, zm. 21.02.1863). Właściciel wsi Krasówka pod Łomazami. Przed powstaniem styczniowym był członkiem organizacji konspiracyjnej. W powstaniu pełnił fnkcję naczelnika wojskowego powiatu bialskiego (po Rogińskim). Walczył w oddziale Rogińskiego, a później Lewandowskiego, przez którego został mianowany dowódcą oddziału kosynierów, a następnie jazdy. W skład partii powstańczej Szaniawskiego wchodzili pracownicy rolni z jego rodzinnego majątku ziemskiego, a także jego żona Laura Szaniawska (z domu Grabowska). Poległ w bitwie pod Sycyną

Aleksander Szaniawski

obywatel z Krasówki spod Łomaz, dowódca kompanii strzelców Janów,kierował uderzeniam na Łomazy-2 szwadron Smoleńskiego pułku ułanów.

Józefat Szaniawski

kolejarz. Urodzony w 1843 roku w Kostomłotach. Walczył pod dowództwem Stasiukiewicza. Brał udział w bitwie pod Czerskiem.

Władysław Szaramowicz

syn Konstantego właściciela ziemskiego powiatu radomyskiego, mieszkaniec tego powiatu, wieś Lachowa. Uczestnik powstania styczniowego.

wymieniony jak współuczestnik w partii Taczanowskiego pod Ignacewem, Zagórowem i Kruszynów przez Tomasza Adama Kowalskiego

Edward Szarewicz

dziedzic dóbr Kaczorowy, lat 19

Edward Szarewicz

W 1863 19 lat, syn Teodora i Franciszki, kawaler. Poległ w 16.4.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Ligowo].

Edward Szarewicz

Poległ w bitwie pod Koziołkiem (koło Skępego) 16 IV 1863r. Pochowany został w Ligowie przez miejscowego proboszcza - ks. Ignacego Małkiewicza.

Benedykt Szariawski

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: wileńska, miejsce zsyłki: permska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Placyd Szarkowski

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: kowieńska, miejsce zsyłki: tomska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Strona z 338 < Poprzednia Następna >