Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Z Piotrowa, 41 lat, rz-kat, stanu wolnego, robotnik fabryczny. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Stanisławowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (powtórne udanie się do powstania w Królestwie Polskim i prowadzenie innych tamże), skazany na 8 miesięcy więzienia.

Ur. 1847 r. w Małych Sokolnikach pod Szamotułami z ojca Lucyana Pławińskiego, więźnia stanu w Sonnenburgu i Berlinie w r. 1846—48, i Antoniny z Nowackich, wyruszył jako kwartaner gimnazyum trzemeszeńskiego na powstanie i zginął w po tyczce pod Mieczownicą dnia 2 marca 1863 r. Ciała jego nie zdołano odszukać. Uroczyste nabożeństwo żałobne za spokój jego duszy odbyło się 20 kwietnia 1863 r. w Żydowie pod Gnieznem.

Płodowski - były nauczyciel w mieście Strykowie w powiecie Rawskim, od początku zawiązanej organizacyi był czynnem jej członkiem, Bremsen podczas powstania naczelnik wojenny, podejrzywając Płodowskiego o wpływ na młodzież szkolną, usunął go z posady nauczyciela, mianując go burmistrzem, urzędowania tego jak podanie niesie przyjąć nie chciał, lecz na rozkaz władz narodowych takowe przyjął i zostawał na niem do końca Grudnia 1866 r. W obec ucisku i prześladowania swoich braci, nie będąc w stanie zawładnąć boleścią, wystrzałem z dubeltówki życie sobie odebrał. [1] Urodził się ok. 1828 r [9], [10] Ślub - 1851 r Radzymin (powiat wołomiński) [5]. Żona Józefa Noławska. [3], [5] W 1854 r nauczyciel szkoły elementarnej w Strykowie [8] W 1855 r nauczyciel szkoły elementarnej w Strykowie lat 27 [9] W 1857 r nauczyciel szkoły elementarnej w Strykowie lat 29 [10] W 1858 r nauczyciel w Strykowie i jego żona również. [2] W 1859 r nauczyciel szkoły elementarnej w Strykowie lat 30 [11] W 1861 r nauczyciel szkoły elementarnej w Strykowie lat 31 [12] W 1863 r nauczyciel szkoły elementarnej w Strykowie [13] W 1864 r ekspedytor poczty w Strykowie. [7] W 1865 r burmistrz miasta Stryków. [14] W 1866 r burmistrz miasta Stryków. [6] Dzieci: 1___Natalia Antonina Płodowska - ur 1854 r Stryków [8] 2___Olimpia Płodowska - ur 1855 r Stryków [9] 3___Julia Płodowska - ur. 1857 r Stryków [10] - zm. 1858 r Stryków [2] 4___Ludwika Płodowska - ur 1859 r Stryków [11] 5___Helena Płodowska - ur 1861 r Stryków [12] 6___Jan Adam Płodowski - ur 1863 r Stryków [13] 7___Karol Płodowski - ur 1865 r Stryków [14] 8___Mieczysław Sabba Płodowski - ślub żona Natalia [4] - zm. 1905 Konstantynów Łódzki [4] 9___Marianna Płodowska - ur 1866 r Stryków [6]

Terminator szewski, 17 1. ob. łac. staną wolnego, z Mikowa, w Prusach, na 8 dni aresztu w sztokhauzie, skazany za przekroczenie obwieszczenia z 28. lutego 1864 przez nieprawne posiadanie broni. Zapewne w związku z aktywnością powstańczą.

Dr., prymariusz w Zakładzie Krajowym dla Obłąkanych w Kulparkowie, Zamieszkały – Kulparków, Zakład dla Obłąkanych, poczta Lwów. Urodzony 3 marca 1841 r. w Krynkach na Rusi, pow. Brzesko Litewskie. Wyznania rzymskokatolickiego, stanu wolnego. Ojciec Teodor pochodził z Wlk. Księstwa Poznańskiego ze wsi Gorzewo, pow. wągrowiecki. Po stratach majątkowych, osierocony przeszedł do Kongresówki, następnie w Grodzieńskie, a ostatnie 40 lat przebywał w Białocerkwi (gubernia kijowska) jako kontroler generalny dóbr hr. Branickich. Ojciec nie żyje od 15 lat. Matka – Maria z Wiesiołkowskich, Litwinka, „mieszka przy nim”. Przed powstaniem uczęszczał na wydział fizyczno-matematyczny w Uniwersytecie Kijowskim. W 1861 i 1862 r. należał do gminy litewskiej i do organizacji na Rusi. W powstaniu brał udział jako szeregowiec w formujących się oddziałach w okolicach Białocerkwi (na Ukrainie). Walczył w oddziale tzw. Rozalowieckim. Brał udział „w potyczce a raczej obławie urządzonej przez włościan wiosek okolicznych na stepach Rozalówki (pow. wasilkowski, gub. Kijowska). Oddział około 100 ludzi liczący otoczony był kilkutysięcznym tłumem wieśniaczym, uzbrojonym w spisy, kosy, widły i cepy. W myśl rozkazu Centralnego Komitetu zachowali się biernie wobec ludu, walcząc tylko przemowami i „złotemi hromotami”. Następnie zmasakrowani i powiązani przez tenże lud, oddani w ręce wojska, odstawieni do fortecy kijowskiej via Jankówka, Wasilk. W fortecy kijowskiej przebywał 15 miesięcy (w prazorawskiej baszcie, w Reducie nr 1, w Siewiernej baszcie, w Kopanjerze nr II i znów w prazorawskiej baszcie). Na Syberyi był około 5 lat jako posieleniec w gubernyi Jenisiejskiej, kańskiego okręgu we wsi Mikołajewskoje, Migrini itd. W r. 1869 powrócił za amnestiją jako pruski poddany”. Nie posiadał żadnych dokumentów. Powołał się na świadectwo pana Władysława Kozłowskiego (z Żytomierza), publicystę i literata, zamieszkałego w tym czasie we Lwowie, oraz na Marcina Szulc de Szulec (Berdyczowianina), obecnie aptekarza w Łańcucie, z którym wracał z Syberii i z którym przez dłuższy czas przebywał w tej samej miejscowości (moja uwaga: w Łańcucie?). Zobowiązał się do wpłacenia wpisowego w wysokości 1 złotego i składki rocznej – 4 złotych. Oświadczenie podpisał w Kulparkowie 28 kwietnia 1888 r. Przyjęty na członka czynnego 8 maja 1888r.

udział w potyczkach: podlaskie: Stanin 14.03.1863, Międzyrzecz 6.05.1863 poległ

piekarz zamieszkały - Lwów ul. Rybia, urodzony 1830.02.08, Bochnia, wyznania rzymsko-katolickiego, stanu bezżennego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64 r. podał, iż walczył w oddziałach majora Rozembecka II korpus pułkownika Rembajło. Walczył w Ocieszynkach i pod Opatówkiem. Pod Ociszenkami został ranny w nogę.

Z Brodów, l. 17, stanu wolnego, czeladnik szewski. Sądzony przez Sąd Wojenny w Złoczowie za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej.

Z Brodów, stanu wolnego, pisarz prywatny. Skazany przez Sąd Wojenny w Złoczowie za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej - obciążony zbrodnią nieprawnego werbunku - za pierwszą zbrodnię na 3 miesiące więzienia, a drugą - uwolniony z braku dowodów.

Ze Lwowa, lat 24, stanu wolnego, słuchacz praw. W kwietniu 1864 sądzony przez lwowski sąd wojenny, pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z udziałem w działaniach powstańczych). Uwolniony z braku dowodów.

włościanin gub. Mińskiej, pow. ihumeńskiego. Skazany na mocy konfirmacji Mińskiego gubernatora. Powieszony w pow. Ihumeńskim 16-go listopada 1863 roku za przebywanie w oddziale powstańczym, działania w bitwach z wojskiem i udział przy powieszeniu w maj. Bohuszewiczach, popa Konopasiewicza.

urodzony 10 VI 1845 r. w Mielcu, syn Jakuba i Wiktorii z Mulowskich. Kształcił się u ojca w zawodzie bednarskim. Na wieść o powstaniu w październiku 1863 r. zgłosił się na zbiórkę oddziału powstańczego w lasach baranowskich i tam przeszedł podstawowe szkolenie żołnierskie. Walczył w oddziale Dionizego Czachowskiego w bitwie pod Rybnicą, a po jego rozbiciu pod Jurkowicami – w grupie Karola Kality „Rębajły” – w bitwach pod Jeziorkiem (29 XI), Mierzwinem (4 XII), Hutą szczecińską (9 XII), Iłżą (17 I 1864 r.) i Rodkowicami (21 I). Po połączeniu się oddziału „Rębajły” z oddziałem J. Hauke–Bossaka brał udział w ataku na Opatów i został ranny w nogę. Przebywał w lazarecie w Siennie i w kwietniu przyłączył się do oddziału Denisiewicza, który pod Wierzbnikiem został otoczony przez Rosjan i rozbity. W czasie powrotu do Galicji dostał się do niewoli rosyjskiej. Po śledztwie w więzieniu w Opatowie został przekazany żandarmerii austriackiej, ale udało mu się uciec z transportu i powrócić do Mielca. Przez pewien czas, prawdopodobnie do austriackiej amnestii w 1869 r., ukrywał się w lasach tuszowskich koło Mielca i pomagał w pracach bednarskich. W 1869 r. powrócił do Mielca, ożenił się i pomagał teściowi (Janowi Gołuchowskiemu) w prowadzeniu firmy masarskiej. Po bankructwie firmy przeniósł się do Szczucina i tam założył zakład masarski. Później prowadził też restaurację i sklep z towarami mieszanymi w wydzierżawionej kamienicy nr 6 w Rynku, a w 1900 r. zakupił ją. Był jednym z członków - założycieli Ochotniczej Straży Pożarnej w Szczucinie (1885). Zdobył sobie autorytet w mieście, stąd powierzano mu odpowiedzialne funkcje: radnego, wiceburmistrza, członka zarządu kasy Reiffeisena, cechmistrza i od 1913 r. – burmistrza. W 1920 r. został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami. Jego powstańcze przeżycia pt. Moje wspomnienia z 1863 r., spisane przez syna (Ignacego Podolskiego), stały się cennym źródłem wiedzy o powstaniu styczniowym. Zmarł w 1932 r. Spoczywa na cmentarzu w Szczucinie, obok mogił powstańców z oddziału Dunajewskiego.

Z Krakowa, lat 24, obrz. łac. stanu wolnego, czeladnik kominiarski, członek straży narodowej. W 1864/5 sądzony przez Sąd Wojenny w Krakowie, za zbrodnię zdrady głównej, zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi. Od zbrodni zdrady głównej uwolniony, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej 2 miesięczny areszt policzony za karę.

Z Baranowa. Terminator ślusarski, 15 lat, stanu wolnego. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Tarnowie za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z powstaniem).

(1817 - 29.03.1898 Lwów) - udział w Powstaniu Styczniowym, wdowa po notariuszu w Przemyślu, rodzona siostra Wincentego Pola, matka trzech Powstańców Styczniowych [1] "jako Polka, żona, matka i obywatelka brała zawsze czynny udział w życiu publicznym. (...) niosła pomoc cierpiącym i ubogim, a kto zwrócił się do nie z prośbą, nigdy nie odchodził z pustyni rękami. (...) W r. 1863 gdy ojczyzna zarządała ofiar, wyprawiła trzech synów swoich w szeregi walczących - a dom jej przez cały przeciąg czasu stał otworem dla powstańców. " [1] "Należąc jako czynny członek do Towarzystawa św. Wincentego a Paulo zbudowała w Przemyślu ochronkę dla dzieci - z publicznych składek - zgromadzanych przez lat kilka niemałymi trudami, poświęceniem i energią godną - i oddała dom ten i kaplicę przy niej zbudowaną Siostrom Felicjankom." [1] Urodziła się w 1817 r [3] Zmarła 29.03.1898 we Lwowie [1] pogrzeb na Cmentarzu Łyczakowskim. [1] Pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie, kwatera nr 69, nr obiektu 121 [3], w jednym grobie razem z: - synem Bogusławem Longchamps de Berier [3] - synem Wincentym Longchamps de Berier [3] - córką Kazimierą Longchamps de Berier 1-co Gross [3] - Marią de Gross [3] - Michałem Brochowiczem (12.02.1842 - 10.11.1925) [3] Ślub mąż - jej brat cioteczny - Wincenty Napoleon Longchamps de Berier - Powstaniec Listopadowy i Powstaniec 1846 i Styczniowy, więzień stanu roku 1846 i 1863, C.K. notariusz, [4] rodzice: Aleksander Longchamps de Berier (doktor medycyny) [2] i Eleonora Rudnicka [2] brat Bogusław Longchamps de Berier - również Powstaniec Listopadowy ur 30.03.1808 Lwów [2] [4] zm. 18.01.1881 Przemyśl - pochowany na cmentarzu głównym w Przemyślu [4] dzieci 1___Bogusław Longchamps de Berier - Powstaniec Styczniowy [1[, prokurzysta Banku Krajowego [3] ur 1841 [3] zm. 1897 Lwów [3] pochowany razem z matką na Cmentarzu Łyczwkoskim we Lwowie [3] 2___Wincenty Longchamps de Berier - Powstaniec Styczniowy [1] C.K. rotmistrz [3] ur 1841 [3] zm. 1894 Lwów [3] pochowany razem z matką na Cmentarzu Łyczwkoskim we Lwowie [3] 3___syn - zm. przed matką, tj, przed 1898 [1] - Zygmunt Longchamps de Berier - Powstaniec Styczniowy, generał, nobilitacja szlachecka za zasługi w bitwie pod Custozą 4___Kazimiera Longchamps de Berier 1-co Gross [3], zona notariusza [3] ur 1851 [3] zm. 1898 Lwów pochowana razem z matką na Cmentarzu Łyczwkoskim we Lwowie [3]

lat 29, na liście korespondenta z Kijowa, wśród wcielonych do wojska z utratą praw stanu

Był proboszczem w Dobrzejewicach, miał 45 lat. Kiedy wybuchło powstanie czynnie zaangażował się w pracę narodową. Aresztowany 19 kwietnia 1863 r. z nakazu wojennego naczelnika oddziału płockiego oskarżony został o namawianie do zbrojnego powstania, udziału w powstaniu i usiłowanie obalenia prywatnego monarchy. Przez jakiś czas przebywał w więzieniu w Płocku. Na mocy wyroku z 12 czerwca 1863 r. ks. Pomiechowski został pozbawiony godności duchownej, wszelkich praw stanu i skazany na pięć lat robót katorżniczych, które spędził w różnych fabrykach Syberii. Początkowo przebywał w Aktani, potem został przeniesiony do Tunki za Bajkałem. W 1875 r. car zwolnił go z katorgi i przeniósł do Spaska w guberni tambowskiej. W 1881 r. zwolniono go z zesłania i po 18 latach powrócił do diecezji płockiej.

Był wikariuszem w Płoniawach, miał 28 lat. Czynnie włączył się do akcji popierając moralnie i materialnie działania powstańców. Działalność swoją – podobnie jak wielu innych duchownych i świeckich Polaków – okupił cierpieniem i poniewierką. Ks. Pomirski po wybuchu postania w styczniu 1863 r. współpracował z generałem Zygmuntem Padlewskim, uczestniczył w organizowaniu oddziałów powstańczych, towarzyszył oddziałom w bitwach jako kapelan. Aresztowany został 21 maja 1863 r. w Pułtusku, potem przebywał w kazamatach modlińskich. Głównym zarzutem jaki mu przedstawiono to wygłoszenie kazania rewolucyjnej treści podczas pogrzebu 21 zamordowanych powstańców we wsi Podlas w parafii Płoniawy, w lutym 1863 r. wyrokiem sądu ks. Pomirskiego początkowo skazany został na karę śmierci, potem wyrok zamieniono na 12 lat, wreszcie 8 lat ciężkich robót na Syberii i pozbawienie wszelkich praw stanu. W listopadzie 1863 r. przeniesiony został z innymi skazańcami do Tobolska. Z Tobolska odbywał podróż etapami do Irkucka. Miejscem katorgi była Siwakowa koło miasta Czyty. Zakuty w kajdany dźwigał je bez przerwy kilka lat. Dwa lata pracował przy budowie barek na Amurze, a dwa i pół roku odbywał karę w kopalni srebra w Aktani. Dekret carski z 1870 r. zmienił los skazańca wysyłając go do Tunki na tzw. posielenie. Była tam spora grupa księży skazanych za podobne czyny. W 1875 r. rząd pozwolił ks. Pomirskiemu na zamieszkanie w europejskiej części cesarstwa i od 1876 r. mieszkał w Sławianoserbsku w guberni ekoterynosławskiej. W kwietniu 1890 r. władze rządowe zgodziły się, aby ks. Pomirski zamieszkał w Kijowie, bez prawa przebywania na terenie dawnego Królestwa Polskiego. W Kijowie przeżył prawie 30 lat. Dopiero w 1920 r. powrócił w rodzinne strony na Mazowsze. W 1923 r. obchodził 65-lecie swojego kapłaństwa. Prezydent Polski, Stanisław Wojciechowski odznaczył go orderem Polonia Restituta. Zmarł w 1929 r. Pochowany został na cmentarzu w Dąbrowie koło Mławy.

Z Drohobycza, lat 19, stanu wolnego, aktor. W kwietniu 1864 sądzony przez lwowski sąd wojenny, pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej. " (zapewne w związku z udziałem w działaniach powstańczych). Skazany na 3 miesiące więzienia.

Z Wiejna, 22 lata, stanu wolnego, córka właściciela dóbr. W kwietniu 1865 sądzona przez Sąd Wojenny w Tarnopolu pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z działalnością powstańczą). Uwolniona z braku dowodów.

Ur. 1832 r. ojca Kaźmierza i matki Julii z Niedzielskich w Powidzu, miasteczku w Gnieźnieńskiem, którego mieszkańcy już w XIII wieku w wojnie z Krzyżakami zasłynęli, jak to przekonać się można z przywileju Bolesława V Wstydliwego nadanego w r. 1243 Powidzanom. Jako 15-letni młodzieniaszek, będąc uczniem gimnazyum w Trzemesznie, stanął w r. 1848 w szeregach bratnich i w po tyczce pod Trzemesznem otrzymał ranę w lewe podbarcze. Wyleczywszy się, wrócił do szkół, które aż do wyższej sekundy odwiedzał, które jednakże, stawając w obronie honoru towarzyszów, opuścić mu siał. Oddał się potem zawodowi gospodarczemu, z skończonym przecież rokiem 20-tym ściągniętym został, skoro spostrzeżono jego ranę, do trzyletniej służby wojskowej za karę, posiadał bowiem prawo do służby jednorocznej. Obowiązkowość jego zjednała mu przełożonych i wyszedł z gwardyi ułanów w Berlinie w stopniu podoficera. W r. 1863 na pierwszą wieść o powstaniu udał się w okolicę Lędu, gdzie dość znaczna liczba zebrała się ochotników; ci jednakże, nie mając broni, na wieść o zbliżaniu się Moskwy zmuszeni byli się rozpierzchnąć. Wrócił zatem do domu, a .wkrótce potem wyjechał do Krakowa, w zamiarze wstąpienia do oddziału Langiewicza. Wszakże i tu już napotkał tylko rozbitki. Po raz wtóry zawitał do rodzicielskiego domu, by niebawem go opuścić na—zawsze. Z pod Miłosławia przeprowadził znaczny oddział ochotników przez granicę i oddał się pod rozkazy Younga de Blankenheim, który go mianował porucznikiem. Prowadził pierwszy pluton_kompanii strzelców. Zawsze wesół, dodawał zachęty towarzy1863 r. Tu ranny i przewieziony do Księstwa, przeleżał 6 tygodni w Grzybowie u pp. Trąmpczyńskich. Jakkolwiek nie całkiem wyleczony, pospieszył do tworzącego się oddziału Younga i bił się pod Nowąwsią i Brdowem, gdzie obok niego padł dzielny kapitan Maryański. Gdy rany wciąż sie odnawiały, uznany za niezdatnego do boju.

Dymisjonowany wojskowy rosyjskiej armii i zamożny właściciel ziemski na Białej Rusi. Towarzyszyła mu żona, oboje zacni ludzie. W Usolu posiadali w rynku dość obszerny dom własny i prowadzili handel. Przeniesiony na zaludnienie do gub. jenisiejskiej mieszkał w Krasnojarsku i tam również handlował; co się zaś z niemi później stało, nie wiem.

"Prądzyński z Lubelskiego zbity p. kozaków umarł w Tobolsku w lutym 1864", 56 lat (w 1863 r.), szlachcic z gub. lubelskiej, oskarżony o udział w powstaniu. Sądzony w Cytadeli Warszawskiej przez Audytoriat Polowy. Skazany na osiedlenie, z utratą praw stanu. Wyrok 20 - 25 VI 1863 r. Wysłany 8 IX 1863 r. AGAD, ZGP, 3/210 (3/85) /-/ zmarł 24 I 1864 w szpitalu więziennym w Tobolsku. GARF (Moskwa), zesp. 109, I eksp., 1864, vol. 266, k. 4.

Jadwiga z Wojciechowskich Prendowska urodziła się w Łomnie 22 grudnia 1832r. Ojciec - Kajetan Wojciechowski (1786-1848) służył w pierwszym pułku ułanów Legii Nadwiślańskiej (później 7 szwoleżerów) walczył w Hiszpanii m.in. pod Saragossą, Ponte-Almaras, Talavera. Mąż Jadwigi – Józef Prendowski był naddzierżawcą majątku Mirzec. 10 stycznia 1863r. w Mircu pojawił się przygotowujący powstanie M.Langiewicz i od tego też czasu Jadwiga została kurierem powstańczym. Dostarczała rozkazy, ulotki, medykamenty, meldunki i polecenia kursując po całej Guberni Radomskiej. w 1863 r aresztowana skazana na zesłanie do Kunguru w Guberni Permskiej. Do kraju wróciła w marcu 1866r. W 1872r. zmarł jej mąż. Mieszkała w Radomiu, Ostrowcu Świętokrzyskim i Czyżowie Szlacheckim. Zmarła 16 marca 1915r. w Czyżowie Szlacheckim koło Zawichostu.

włościanin gromady Leczeckiej, pow. Szawelskiego. Skazany na mocy konfirmacji Dowódcy Wojsk II-go Oddziału z gub. Kowieńskiej. Powieszony w Szawlach 20-go lutego 1864 roku, za przebywanie w kilku oddziałach powstańczych, zbrojne działanie w bitwach przeciw wojskom i udział w powieszeniu w okolicy Leplunach, gub. Kowieńskiej, 2-ch braci szlachty Jakszowych

syn Kazimierza, szlachcic gub. i powiatu Kowieńskiego. Skazany na mocy konfirmacji Dowódcy Wojsk Wileńskiego Okręgu Wojennego. Powieszony 5-go czerwca 1864 roku w byłej okolicy Izbiany, pow. Kowieńskiego, za przebywanie w oddziale powstańczym w szarży tak zwanych żandarmów-wiesza-cieli i osobisty czynny udział w powieszeniu w 1863 roku w różnych miejscach powiatu Kowieńskiego ogółem 17 osób bezbronnych obywateli, z których niektórzy byli poddani przed zabiciem ciężkim męczarniom i torturowaniu

Powstaniec 1863 r. Zesłany na Sybir, powrócił prawdopodobnie w latach 80-tych XIX w. Pracował jako oficjalista w Józefowie pod Warszawą (Józefów k. Płochocina), gdzie ożenił się w wieku 49 lat i założył rodzinę.

podporucznik w stanie spoczynku

(1848 - 1917?)Ksiądz, zesłaniec, sybirak.Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej hrabiego Paprzyca. Był synem Jana Wincentego i Marianny z domu Piwoni.

z Gałęzowa, stała na czele Komitetu Niewiast w województwie lubelskim

Z Przecławia, stanu wolnego, ślusarz. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Tarnowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku działaniami powstańczymi), skazany na 4 miesiące więzienia.

Z Kryga w pow. bieckim. 25 lat, stanu wolnego, oficjalista prywatny. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Tarnowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku działaniami powstańczymi), skazany na 4 miesiące.więzienia.

( - 1899 Gorlice) - weteran Powstania Styczniowego [1] "Artysta-malarz, uczeń krakowskiej szkoły sztuk pięknych", a jako artysta zajmował się "przeważnie wykonywaniem robót kościelnych, pozostawił prace swoje w wielu miejscowościach: Kobylance, Moszczenicy, Nowej Wsi, Bieczu i innych." [1] "Zmarły brał czynny udział w walce o niepodległość w r. 1863, był synem Jakóba, żołnierza z r. 1830 i więźnia stanu z r. 1846, a bratem p. Stanisława Przybylskiego , właściciela magazynu przyborów kościelnych w Krakowie.' [1] Zmarł w Golicach, w 1899 r. [1] Pochowany na cmentarzu w Gorlicach- grób nadal (styczeń 2024 r) istnieje [2]