Powstanie Styczniowe - uczestnicy

(?), wojskowy wysłany w styczniu e. z Krakowa do oddziału powst.

Syn Jana i Józefy z Kisielnickich, naczelnik cywilny okręgu biebrzańskiego w czasie powstania styczniowego, nosił pseudonim „Jan Skarbek”. Urodził się w listopadzie 1831 roku; do szkół chodził w Rydze i Wilnie, następnie jako wolny słuchacz uczęszczał na uniwersytet w Petersburgu. Gdy jego rodzice przenieśli się do Warszawy zarządzał rodzinnym majątkiem Ławsk, będąc jednocześnie członkiem korespondentem Towarzystwa Rolniczego na Królestwo Polskie i członkiem Rady Powiatowej. Do organizacji narodowej należał już prawdopodobnie przed wybuchem powstania, gdyż został na krótko aresztowany. W czasie powstania zajmował się dostawą broni i zaopatrzeniem tutejszych powstańczych oddziałów. W drugiej połowie 1863 roku został mianowany na stanowisko naczelnikiem cywilnym okręgu. Pod koniec roku wyjechał na emigracje do Drezna, gdzie zawarł związek małżeński z Anna Wilczewska. Po powrocie do kraju w 1866 roku aresztowany i osadzony na okres około 1 roku w cytadelach w Warszawie i Modlinie. Złożył dość obszerne zeznania, w których starał się pomniejszyć swoją rolę w powstaniu. Podkreślić należy, że charakter jego zeznań nie miał charakteru denuncjacji. Wymieniał bowiem tylko nazwiska osób o których wiedział, że są na emigracji. Po zwolnieniu z aresztu osiadł w Grajewie w majątku żony. Zarządzał jej dobrami, a także pracował jako sędzia gminny. Jan Woyczński zmarł 01.11.1905 roku

Brat Jana Stanisława, oficer w partii Wawra. Syn Jana i Józefy z Kisielnickich, kapitan oddziału kosynierów w partii Ramotowskiego. Urodził się w 1839 roku w Ławsku. Po bitwie na Kozim Rynku ukrywał się u Sobolewskiego w Wojtowcach. Zgłosił się dobrowolnie. Majątek Ławsk skonfiskowano, a Woyczyńskiego skazano na zesłanie, gdzie przebywał 14 lat. Żył jeszcze w 1916 roku.

Ur. 1837, zm. 15 stycznia 1916, Powstaniec Styczniowy. Pochowany 18 stycznia 1916, cmentarz staroparafialny na Komandorii Pogrzeb z Zakładu św. Józefa na cm. św. Małgorzaty, grób prawd. nie istnieje.

(ok. 1841 - 1916 Poznań) - weteran Powstania Styczniowego zmarły w Poznaniu, w wieku 79 lat. "Zmarły był z zawodu rolnikiem, a od lat 24 urzędnikiem konsystorskim i ordynariatu arcybiskupstwa w Poznaniu. W roku 1863 przebył całą kampanię, aż w końcu raniony pod Ignacewem zniewolony był złożyć broń. Po ukończeniu wyprawy więziony był przez półtora roku w Poznaniu i Berlinie"

Urzędnik kolejowy, ur. w 1843r. we wsi Zalesie, z. Brzeskiej. W powstaniu walczył w partii Jackiewicza, która była przeznaczona jako rezerwa oddziału Kozieł-Pokiewskiego. Oddział ten został 1 kwietnia 1864r. rozbity pod wsią Ilją. Następnie po zorganizowamu oddziału dla uzupełnienia partii Zaręby (Dybowskiego Pawła) pod dowództwem tegoż Jackiewicza walczył jako dziesiętnik. W bitwie pod Piotrowicami oddział został znów rozbity. Woyno w tej bitwie był ranny. Za udział w powstaniu został skazany przez Murawjewa na 8 lat katorgi. Podczas odbywania kary około jeziora Bajkał wziął po raz drugi udział w słynnym powstaniu t. zw. „Zabajkalskim" w 1866r. W bitwie pod Lichanówką zostali rozbici. Woyno został dodatkowo skazany na 2 lata przebywania w katordze w kajdanach. Ogółem przebył na Syberii 11 lat.

por. (1844), ) Warszawa

Weteran Powstania Styczniowego, 5.8.1921 odznaczony orderem Virtuti Militari V klasy. Odznaczenia dokonał osobiście Józef Piłsudski.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1861 miejsce wysyłki: witebska, miejsce zsyłki: Kronsztadt, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Pochodził z majątku Tęczyn, pow. oszmiańskiego, gminie krewskiej. Za udział w Powstaniu Styczniowym skazany na śmierć. Kara została zamieniona na 25 lat zesłania. Na zesłanie pojechała wraz z nim żona, która zmarła na zesłaniu po paru latach. Wracając Leonard drogę od granicy IRP odbył na kolanach.

żmudzin, oficjalista dóbr hr. Tyzenhauza z Litwy, został zesłany na Sybir.

syn obywatela z gub. Mińskiej, po całorocznej partyzantce emigrował do Francji zaręczywszy się poprzednio podczas pobyytu w Galicji z Konstancyą Skrzyńską z Strzyżowa. Po powrocie do Galicji ziemianin.

ppro (1846) Piotrków

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: wileńska, miejsce zsyłki: katorga, 8 lat, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

duchowny katolicki, zesłaniec miejsce wysyłki: grodzieńska, miejsce zsyłki: nowogrodzka, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

ur. r. 1832 w gub. Mińskiej, organizator w Kijowie i naczel. woj. Mińskiego (oddz. X.). Brał udział w potyczkach pod Waleryanowem, Horkami, Horelcem itp. Po powst. literat. Umarł we Lwowie r. 1904.

ur. 1832, zm. 5I.04.1904, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1865 miejsce wysyłki: kowieńska, miejsce zsyłki: tobolska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

ppro. (1843) Rawa Mazowiecka

Zmarł w wyniku odniesionych ran, po 20 dniach. Powstaniec styczniowy, syn dziedzica Szczelina.

Dróżnik na stacji Białe Błota (ob. Aleksandrów Kujawski), członek konspiracji narodowej w czasie powstania. W oparciu o podejrzenia oficerów rosyjskich został aresztowany i osadzony w więzieniu we Włocławku (W jego pomieszczeniu znaleziono broń).

zmarł 1905, poch. Lublin, cm. przy ul. Lipowej

Był kapelanem biskupa płockiego W. Popiela. Był aresztowany i oskarżony o to, że 30 listopada 1864 r. odprawił nabożeństwo w skasowanym klasztorze i kościele ojców reformatów z modlitwą o ich powrót.

Poległ w bitwie pod Rudą w dniu 14.10.1863 roku

h. Bogorja, zm. 1872, powstaniec styczniowy, poch. Stanisławów

z Warszawy,powstaniec,płatnik w sztabie oddziału kosynierów u Nenckiego

Urodzony w 1839 roku w Zawiszynie. Jak wynika z odpisu akt Archiwum Państwowego w Wilnie p.t Akta Wileńskiego Okręgu Sztabu Wojsk. Ne 44 — rok 1863 na karcie 8-ej, w liczbie osób których, majątki podlegają konfiskacie na rzecz Skarbu rosyjskiego za przestępstwa polityczne jest wymieniony: 1) Gustaw Wołłowicz obywatel ziemski powiatu Oszmiańskiego, 2) Na karcie 58-ej tegoż aktu w liczbie osób zaginionych lub zabitych w powstaniu w powiecie Oszmiańskim, a których majątki podlegają konfiskacie, są wymienieni: Gustaw i Michał Wołłowiczowie, właściciele sekwestrowanego majątku Hermaniszki, 3) W. Ks. Audytorjatu Polowego p.t. Protokóły posiedzeń Audyt. Polowego Nr 240 k. 530—4— jest wymieniony Gustaw Wołłowicz w liczbie osób, należących do powstańczej organizacji litewskiej i przyjmujących w niej udział, a którzy ukrywali miejsce swego zamieszkania.

Zm. 11 listopada 1915, Powstaniec Styczniowy. Pochowany 14 listopada 1915, cmentarz górczyński grób prawd. nie istnieje.

ppro. (1841) Nagłowice

kowal. Urodzony w 1841 roku w Wodzisławiu. Walczył pod rozkazami Kurowskiego, Jasińskiego, Bończy. Chmieleńskiego. Brał udział w bitwach pod Sosnowcem, Miechowem, Ciernem, Górami, Przedborzem, Mełchowem, Lelowem, Oksą, Kunowem, Św. Krzyżem i wielu innemi. Ranny w bitwach pod Kunowem i Ciernem.

Kowal z Wodzisławia Śląskiego, powstaniec styczniowy, brał udział w bitwach o Sosnowiec i Miechów.