Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Walerian Salezy Franciszek Sariusz Wolski, h. Jelita, ur. 14.10.1842 Strykowice Błotne[1] (sandomierskie), zm. 25.4.1911 Lwów. Syn Kajetana (syn Adama, pochodzącego ze Sławna w woj. łódzkim i Elżbiety Grabkowskiej) i Eleonory Widerakiewicz (c. Błażeja i Antoniny Jarzembiewicz)[2] (rodzeństwo: Julia Rozalia, - powstaniec i Rajmund Błażej). Jego ojciec był właścicielem Strykowic Błotnych (Dolnych), zaś chrzestnym bł m.in Błażej Widerakiewicz dziedzic Odechowa. Uczył się w gimnazjum w Kielcach. Stamtąd wsyszedł do Powstania walcząc w kawalerii w oddziale Czachowskiego. Awansowany do wachmistrza szwadronu, a po bitwie pod Zwoleniem porucznikiem. Walczył pod Grabowcem, Siennem i Stefankowem. Następnie był w oddziale Rudowskiego, a potem Eminowicza, po którego zdegradowaniu przez Bosaka, wraz z kawalerią pod dowództwem Antoniego Wielobyckiego i Denisiewicza przybył do oddziału Chmielińskiego. W bitwie pod Bodzechowem został ranny. Po wyleczeniu się, mianowany został naczelnikiem żandarmerii powiatu opoczyńskiego. Będąc ścigany przez Moskali wyjechał do Galicji w końcu roku 1864 r., gdzie jakiś czas ukrywał się w szpitalu oo. Bonifratrów jako chory. Po powstaniu przez lat pięć uczył się ceglarstwa w Krzanowie, a następnie pracował jako rządca w dobrach Helclów, około Tarnowa. Przeniósł się do Lwowa gdzie pracował w Wydziale Krajowym. Pochowany we Lwowie, na Łyczakowie w kwaterze powstańczej. Żona: Honorata Kuchanowicz (córka powstańca 1831) Dzieci: Jan, Zofia, Jadwiga

Jan Worotyński, ur. 1829, par. , pow. połocki, obw. witebski, zm. 18.06.1908 Tobolsk. Syn Tomasza. Pochodził najpewniej z miejscowej szlachty h. {{Prus}}, choć w dokumentach określany bywał zarówno włościaninem, mieszczaninem, jak i szlachcicem (w spisie ludności 1897 r. „dworianin”[1]). Przed wybuchem powstania styczniowego pracował jako pisarz urzędowy w Obytokach powiatu połockiego. W czasie powstania został zaaresztowany pod zarzutem kontaktów z powstańcami i . Sprawą zajęła się Wojenna Komisja Śledcza, która 13 listopada 1863 r. przekazała materiały śledztwa gubernatorowi guberni witebskiej. Na początku 1864 r. J. Worotyński został skazany na osiedlenie na Syberii oraz konfiskatę majątku.[2] Jan Worotyński przybył do guberni tobolskiej 13.04.1864 r. Na początku został skierowany na osiedlenie do wsi Kugajewskoje, okręgu tobolskiego. Za mężem, po jakimś czasie, na zesłanie podążyła żona Emiliaz trzema córkami i najprawdopodobniej najstarszym synem.[3] Na Syberii rodzina powiększyła się, łącznie Worotyńscy mieli co najmniej jedenaścioro dzieci, Rodzina znajdowała się na zesłaniu w trudnej sytuacji materialnej. W latach 1866-1873 Jan próbował bezskutecznie drogą administracyjną dokonać windykacji długu od kupców połockich. W korespondencji urzędowej wspominał wówczas, że w celu utrzymania rodziny jest zmuszony nieomal do żebractwa.[5] Po wielu latach starań Worotyńskim udało się uzyskać zgodę na przeniesienie do miasta Tobolska, gdzie Jan zatrudnił się jako kancelarzysta w jednym z urzędów państwowych w Tobolsku,[6] wg niektórych źródeł w komendzie policji miejskiej.[7]. Worotyńscy nie doczekali wolnej Polski, w roku 1905 r. zmarła Emilia Worotyńska,[8] zaś trzy lata później w Tobolsku odszedł Jan Worotyński, który spoczął obok żony na miejscowym .[9] W międzywojennej Polsce pamięć o Janie kultywowała wnuczka Eleonora Głębska. Kiedy w 1933 r. Towarzystwo Przyjaciół Powstańców 1863 r. zainicjowało utworzenie kwatery Powstańców Styczniowych na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie, zadbała ona, by na murze pamięci znalazły się tabliczki upamiętniające dziadka Jana Worotyńskiego oraz jej ojca Józefa Zieniewicza (również powstańca). Emilia Iwanowska (Janowska) [listn] [*] Malwina, zam. - powstaniec 1863, zm. 1933, poch. Warszawa, Powązki Wojskowe kw. B19-1-26 – wróciła do kraju, wraz z córką Eleonorą, zam. Głębską [*] Olga – jej potomkowie mieszkają dziś na Syberii [*] Bronisława [*] Leontyna [*] Dominika [*] Helena [*] Maria Elżbieta [*] Zofia Anna, 1937 aresztowana przez NKW, oskarżona o współpracę z Polską Organizacją Wojskową za co otrzymała wyrok śmierci wykonany w 1938 w Tobolsku [*] Julia + Apolinary Tupolew, daleki krewny konstruktora lotniczego [*] Adela (zmarła w wieku 18 lat)[4] [*] Jan (zmarł w dzieciństwie) [*] Bronisław, zm. 1924 Symferopol, Krym, znany rosyjski psychiatra, założył i kierował Katedrą Psychologii na Uniwersytecie Taurydzkim (Tawrijski Uniwersytet Narodowy im. Władimira Wiernadskiego).[9] [/listn]