Powstanie Styczniowe - uczestnicy

urodzony w Warszawie, kształcił się w szkole technicznej w Petersburgu, a w 1848 r. wyruszył do Węgier, gdzie w legionie polskim odbył całą kampanię, po której ukończeniu wyjechał do Turcji. W 1852 r. wrócił do kraju. W przededniu wojny krymskiej wyjechał z Warszawy, dokąd wrócił dopiero w 1860 r., a w dwa lata później przyjął gorliwy udział w organizacji Rządu Narodowego w Warszawie. Po wybuchu powstania stanął na czele oddziału w sandomierskim. Przyłączył się do Langiewicza, a po upadku dyktatury objął dowództwo jako generał. W marcu przeszedł galicyjską granicę, a w maju wyruszył znowu na pole walki i dowodził w zwycięskiej bitwie pod Kobylanką. Bitwa ta pozostanie na zawsze w historii polskiej świadectwem waleczności Polaków. W niej Jeziorański z wojskiem o niedostatecznej broni i bez armat zwyciężył czterokrotnie silniejszy 6000 oddział generała Chruszczewa, zaopatrzony z działa i w wyborną konnicę. Od 1873 r. przebywał Jeziorański we Lwowie, pracując w Wydziale Krajowym, i tam zmarł w lutym 1882 r. w 58 roku życia. Cały żywot tego człowieka był wierną służbą pod sztandarem ojczyzny, a nad wszystkimi zaletami jego górowała miłość ojczyzny.

uczestnictwo w potyczkach: mazowieckie: ( 25.01.1863), 4.02.1863, (sandomierskie: 4.02.1863), mazowieckie: 6.02.1863, ( 7.02.1863), sandomierskie: 10.02.1863, 15.02.1863, (sandomierskie: 17.02.1863), (krakowskie: 20.02.1863), krakowskie: 24.02.1863, 28.02.1863, 4.03.1863, 5.03.1863, 17.03.1863, 18.03.1863, (lubelskie: 24.04.1863), lubelskie: 1.05.1863, 6.05.1863, 11.05.1863

lat 30, rodem z Lubelskiego, syn urzędnika, ukończył szkoły w Warszawie, był rewizorem tabacznym. Od zawiązania się organizacyi narodowej będąc czynnym jej członkiem, nominowany został w końcu 1863 r. przez rząd narodowy komisarzem komunikacji, a następnie wszedłszy jako członek do rządu narodowego został aresztowany w marcu 1864 roku i powieszony wraz z 3-ma kolegami zasiadającemi w rządzie narodowym: Traugutem, Krajewskim i Źulińskim dnia 5 sierpnia tegoż roku na stoku Cytadeli warszawskiej, zostawił żonę i troje dzieci (Opis egzekucji Dz. Pow.).

(1832/4-1905/6) Szlachcic z pow. ihumeńskiego gub. mińskiej (majątek Wiazowiec) ze znanej i zasłużonej dla kraju rodziny — dziad był wojewodą. Oficer w wojsku rosyjskim (porucznik), po złożeniu dymisji był w powstaniu dowódcą oddziału operującego na lewym brzegu Berezyny. Został skazany na karę śmierci, wyrok złagodzono do 12 lat ciężkich robót w kopalniach. Przebywał m.in. w Siwakowej, gdzie przez jakiś czas pełnił obowiązki starosty, cieszył się autorytetem i zaufaniem kolegów wygnańców. Na osiedleniu mieszkał w Irkucku. W 1876 r. otrzymał zezwolenie na czasowy wyjazd do mińskiej gub., gdzie ożenił się. W 1880 r. wrócił z Syberii do Warszawy, w następnych latach zamieszkał w majątku żony Kiczyn w pow. siańskim. Zmarł we Lwowie.

Aleksander Jeżewski (Leszek) obywatel ziemski, kapitan l kompanji strzelców, początkowo walczył w oddziale Langiewicza, brał udział w walkach pod Chroborzem, Miechowem, Małogoszczem i Suchedniowem. Po wyjściu Langiewicza za granicę, przeszedł do oddziału Jankowskiego, brał udział w walkach pod Chrośliną, Żyżynem i Zastawiem, gdzie był ciężko ranny. Po wyleczeniu się, osiadł na wsi, poczem mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł przed dwoma laty.