Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 3126

Strona z 79 < Poprzednia Następna >

Romuald Makowski

Ur. 07.03.1834r., wieś Rataje pow. stopnicki. [1] zm. 20.03.1894 Kraków [2] [4] Jego rodzicami byli Michał Makowski i Marianna Rybicka, którzy związek małżeński zawarli 1833 r w Nowym Korczynie. [7] [8] Poborca akcyzy miejskiej, zamieszkały w Krakowie przy ul. Floriańskiej 19, żonaty, 8 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był urzędnikiem zakładów górniczych nadsztygarem w kopalni w Guzdku pod Warszawą – organizator udziału górników, natomiast w czasie powstania podporucznik. Służył w oddziałach Łapińskiego, Jeziorańskiego, Langiewicza, Dunajewskiego i Czachowskiego – był we wszystkich bitwach, następnie jako kurier przy Bosaku. Został wzięty do niewoli pod Przepiórowem. Uwolniony po 7 miesiącach. Deklarację podpisał w 1890r. [1] Związek małżeński zawarł 26.09.1868 r w m. Sokolina (obecnie woj. świętokrzyskie). Jego żoną została Aleksandra Jarzębska vel Jastrzębska (jej rodzice: Jan Jarzębski i Elżbieta Rzewuska) [4] Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, kwatera XIII B, rząd płd, miejsce po prawej Ćwikłowej. [3] Razem z nim w jednym grobie są pochowani min.: - Aleksandra Makowska (1845 - 27.11.1928) [3] - żona - Edmund Makowski (1870 - 01.04.1931) [3] - Ludwik Fortuna (25.08.1867 - 12.12.1939) [3] R o d z i n a dzieci: * Anna Helena Wanda Makowska - ur. 1869 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Edmund Makowski - ur. 1870 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Stanisław Wincenty Makowski - ur. 1872 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Marianna Kazimiera Makowska - ur 1873 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Józefa Wanda Makowska - ur 1875 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Kazimierz Makowski - ur 1876 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Romualnd Antoni Makowski - ur 1878 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Bolesław Makowski - ur 1880 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Helena Makowska - ur 1880 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Józef Władysław Makowski - ur. 1883 Wesoła par. Kraków [5] * Anna Makowska - zm. 1886 Kraków [6]

Romuald Makowski

Żołnierz w Pierwszej Kompanii (prawd. kosynierów). Pluton trzeci. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

Josif Maksymowicz

МАКСИМОВИЧЪ Iосифъ,szlachcic ( дворянин Лепельского уезда),pracował w sądzie rejonowym (был в Лепельском уездном суде канцелярским служителем.),gubernia witebska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Alojzy Malawski

Malawski Alojzy Stanisław, ur. 29.4.1841, Stara Wieś[1], zm. 14.6.1912 Tarnów,[2] syn Józefa (zm. 1847)[3] i Marii Bednaczewskiej. Absolwent rzeszowskiego gimnazjum[2] (matura 6.8.1862 [3]) W czasie studiów opiekował się nim Konstanty Będaszewski, proboszcza zamieszkały w Haracie[3]. Członek organizacji powstańczej gimnazjalistów, na której czele stał Stanisław Spiess, Powstaniec 1863 r. – walczył w oddziale żuawów śmierci i oddziale Antoniego Jeziorańskiego[1] 18767 ukończył prawo na UJ i 17.2.1872 obronił doktorat[3][6]. Adwokat Sądu Obwodowego w Tarnowie.[1] Pochowany w Tarnowie na starym cmentarzu[2] Żona: Malwina Piątkowska (1846-1889) Dzieci: Tadeusz Bronisław (ur. 1875, prawnik, żonaty w Przemyślu 1905 z Jadwigą Heleną Hubrich), Zygmunt Ignacy Alojzy (ur. 1879), Maria.

Zesłaniec. Prawd powstaniec styczniowy. 1866 została mu przesłana kwota 5 rubli

Adam Malenczyński

Malenczyński v. Maleńczyński, МАЛЕНЧИНСКIЙ Адамъ,szlachcic (дворянин Невельского уезда),właściciel posiadłości Laszkowo (в этом же уезде имеет имение Лашково.),gubernia witebska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Anna Malewiczewa

zesłana bez pozbawienia praw, z 1866 r. znajdowała się w Tobolskiej gub.

Kazimirow, mężcz. 55 lat na 1867 r., ziemianin grodzieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw pr. na zamieszkanie, przebywał w Iszymie, w 1868 r. wyjechał w Woronieżskuju gub.

Dominik Maliiewski

Michajłow, mężcz. 63 lata w 1870 r., ksiądzgrodzieńskiej guberni, zesłany pr. bez pozbawienia praw na zamieszkanie, z 1866 r. przebywał w tobolskimj

Grasylda Malinowska

Ur. prawd. 16.12.1833, gub. witebska, córka Ignacego (rejenta powiatu dziśnieńskiego) i Konkordii Hanyż. Wnuczka Ludwika (nauczyciela religii i historii), siostra Aleksandra, Leokadii, Rudolfa, Edwarda, Zofii, Antoni, Kamila, Włodzimierza, Herusia, Michaliny i Marii. Czynnie wspierała powstanie wraz z rodziną i oficjalistami w swoim majątku w Czerepowszczyźnie. Woziła broń, zaopatrzenie, szyła odzież itp. Zmarła 1921 Zielonka pod Warszawą. Autorka pamiętnika. Wielokrotnie więziona w Dziśnie, Lepelu i Uszaczu za pomaganie weteranom, uciekinierom, dostarczanie fałszywych paszportów, uczenie języka polskiego i historii polskiej, leczenie rannych. Jeździła pod dworach ucząc historii i języka. Przepisywała też historię Polski do wielu zeszytów aby ją rozdawać dzieciom.

Anton Malinowski

Ignaćiew, mężcz. 36 lat na 1867 r., ziemianin grodzieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na osadzenie, potem na zamieszkanie, przebywał w Iszymie, w 1868 r. wyjechał w Woronieżskuju gub.

Józef Malinowski

Szlachcic z gub. mińskiej, uczeń Instytutu Agronomicznego w Hory-Horkach (kursy taksatorskie). Za udział w powstaniu został skazany na osiedlenie z utratą praw stanu. Od 1865 r. przebywał w gub. irkuckiej, w 1888 r. również.

Kazimierz Malinowski

МАЛИНОВСКIЙ Казимиръ,szlachcic (дворянин) ,gubernia mińska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Stanisław Malinowski

Zesłaniec, prawd. uczestnik Powstania 1863

Teofil Malinowski

Ur. 23.4.1837 Jasło, zm. 6.2.1892 Złoczów. Syn Józefa i Joanny Laskowskiej. Gimnazjum w Przemyślu, 1859 matura, Seminarium duchowne w Przemyślu i Tarnowie. 1862-69 student UJ - Wydział Filozoficzny (z przerwą 1865-68). Brał udział w bitwie miechowskiej. 6.11.1869 uzyskał uprawnienia do nauczania języka łacińskiego i greckiego w gimnazjum niższym z językiem wykładowym polskim. 31.5.1876 - podobne prawo w gimnazjum wyższym. 1870 - 79 dyrektor gimnazjum w Wadowicach. Dodatkowo uczył kaligrafii. Kurator Fundacji Mikołaja Kopernika. Profesor IV Wyższego Gimnazjum we Lwowie. Od 1882 dyrektor gimnazjum w Złoczowie. Uważany za ojca i przyjaciela uczącej się młodzieży. Członek Rady Okręgowej Szkolnej. Żona: Amelia Moese (c- Jana i Amalii Rosner), Syn: Tadeusz Marian ur. 28.9.1879 Lwów, studen prawa UJ.

Wacław Maliński

Zm. 19 marca 1928, Powstaniec Styczniowy. Pochowany 22 marca 1928, cmentarz nie ustalono Pogrzeb z domu żałoby: ul. Ratajczaka 11a, grób prawd. nie istnieje.

Tomasz Malkiewicz

prawd. powstaniec, zesłaniec

Józef Małkowski

Ur. 28 czerwca 1838, zm. 21 września 1918, Powstaniec Styczniowy. Pochowany 25 września 1918, cmentarz górczyński grób prawd. nie istnieje.

Zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, przebywał w tobolskiej guberni w miejscowości Tiumień, rodziny nie posiadał.

Maksymilian Malukiewicz

Dymisyonowany oficer rosyjski, jako należący do organizacyi, dowodził pod Lubartowem oddziałem, złożonym z młodzieży lubelskiej, zdobył armatę z „jaszczykiem", którą następnie zdołano mu odebrać5). Pozatem brał czynny udział w powstaniu, w oddziale Żychlińskiego i był ranny w nogę w bitwie pod Ossą. Jako oficer kawaleryi powstańczej miał sposobność wykonania polecenia ujęcia znanego szpiega, pułkownika żandarmskiego Leichtego, którego dom otoczył. Wziąwszy go do niewoli, dostawił go sądowi wojennemu, który, na podstawie dowodów szpiegostwa, ciążących na pułkowniku, skazał go na karę śmierci przez powieszenie. Malukiewicz przed samem powstaniem zajmował się gospodarstwem na roli. Tą drogą udało mu się charakter oficera rosyjskiego zatrzeć. Gdy dostał się do niewoli, skazany był na osiedleniu w guberni Jenisiejskiej, z pozbawieniem praw stanu. Spokojnemu swojem zachowaniem się i niezależnością materyalną także zwrócił uwagę gorliwych policyantów i, zapisany na listę niebezpiecznych, był następnie deportowany do Jakucka. Dzięki staraniom brata Seweryna, kasyera biura Namiestnika, powrócił do kraju, pracował jakiś czas w administracyi „Słowa", poczem utrzymywał się z własnych funduszów.

Piotr Mamiński

Żołnierz Drugiego Dywizjonu (prawd. kosynierów). Pluton Trzeci, sekcja czwarta. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

Alfons Manczuński

mężcz. szlachcic , zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, przebywał w Turińsku, kopista (pismowodstwo)

Walenty Manelski

Był proboszczem w Lubowidzu. Liczył wówczas 57 lat. Aresztowany został 31 maja 1863 r. Oskarżony został o to, że otrzymawszy proklamację narodowego rządu, która przyznawała włościanom grunta, jakie dotąd dzierżawili od ziemian, a to nadanie miało pociągnąć mieszkańców wsi do powstania, ks. Manelski ogłosił ją w kościele z ambony, za co na przedstawienie Wojennego Audytoriatu z dnia 25 czerwca 1863 r., które potwierdził namiestnik Królestwa został skazany do katorgi w Syberii na lat 8. Został też pozbawiony wszystkich praw stanu. Wysłany tam został 25 sierpnia 1863 r. W 1883 r. biskup K. Borowski wstawiał się u gubernatora o uwolnienie z wygnania ks. Manelskiego. 2 lutego 1884 r. cesarz pozwolił ks. Manelskiemu powrócić do kraju, pod warunkiem, że nie będzie spełniał jakichkolwiek posług religijnych. Dopiero 16 października 1886 r. przywrócił mu godności kapłańskie. Podczas zesłania przebywał w guberni tambowskiej

Aleksader Mańkowski

Zesłaniec. Prawd powstaniec styczniowy. 1866 została mu przesłana kwota 7 rubli

Antoni Mańkowski

Powstaniec, zecer ze Lwowa. W 1879 zetknął się z limanowskim któremu udostępnił czasopismo "Prawda" w którym pracował.

Ryszard Manteufel von Ziege

Jakowlew, mężcz. ziemianin kurlandzikiej gub., zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1863 r. przebywał w Omsku, przy nim dzieci i żona, wyjechał w Kostromskuju gub.

Daniel Marcinkiewicz

Syn Jana, (Marcinkowicz), mężcz. 20 lat na 1868 r., ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, w 1866 r. wyjechał w Siemipałatinsk, kopista (pismowodstwo), rodziny nie posiadał, kawaler

Iwan Marcinkiewicz

mężcz. 33 lata w 1868 r., ziemianin Mińskiej gub., zesłany z pozbawieniem praw, z 1864 r. przebywał w Kaińsku, rabotnik, rodziny nie posiadał

Otton Marcinkiewicz

МАРЦИНКЕВИЧЪ Оттонъ,szlachcic (дворянин),mieszkał w parafii podberżańskiej ? w powiecie poniewieskim (проживал в Подбержанской парафии Поневежского уезда.),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Anton Marcynkiewicz

mężcz. 22 lata w 1868 r., mieszkaniec kowieńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw, z 1864 r. przebywał w Mariińskie, usłużeniie, rodziny nie posiadał

Ignacy Marczewicz

Józefow, mężcz. 40 lat, priwilegirowannogo zwanija, zesłany z pozbawieniem praw, z 1864 r. przebywał w Omsku, potem w Tobolsku, rodziny nie posiadał, kawaler

Bronisław Marczewski

mężcz. 35 lat na 1863 (67) r., ziemianin warszawskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, potem w Tobolsku, posiadał mastierskuju, rodziny nie posiadał, kawaler

Witold Marczewski

Artykuł | Ur. 1832 w Wierzbicy, płockie, zm. 13.04.1903. Syn Floriana. Członek Zarządu Dróg Żelaznych, powstaniec styczniowy, zesłaniec, kawaler orderu św. Stanisława II kl. 1861 - obiecał Mierosławskiemu dostarczenie 800 tys. na broń czego nie wykonał. Zważywszy jednak na aresztowanie brata - Bronisława w 1863/4 właśnie za przemyt broni, można przypuszczać, że dostawa nie dotarła na miejsce pomimo jej zorganizowania za ową sumę. 23.1.1863 - należał do najczynniejszych współpracowników S. Bobrowskiego, prawd. autor raportu sytuacyjnego dla Mierosławskiego z 10.2. 18.2.1863 - aresztowany na skutek denuncjacji przez F. Fischera (w nocy). Przy aresztowaniu znaleziono przy nim broszury i list W. Milowicza na temat transportu broni i stosunków z M. Bakuninem.

Antoni Marczyński

Podleśny, leśnictwa rządowego Iłża., straż: Koszary W okresie powstania aresztowany przez władze carskie, co prawd. miało związek ze wspieraniem działań powstańczych.

Doktor praw UJ, uczestnik powstania 1863, ur. 19.2.1837 Myślenice, zm. 22.12.1906 Wadowice Inskrypcja na nagrobku Warszawa - cm. Powązkowski kw. 36

Ur. 19.11.1837 Myślenice, wyzn. rzymsko-katolickie, narod. polska, obyw. austriackie. Ojciec: Wojciech (zm. 1859), matka: Regina - zamieszkała w Myślenicach. Gimnazjum w Bochni, Gimnazjum św, Anny w Krakowie, matura 12.7.1859. Student UJ - Wydział Prawa 1858-21. Absolutorium 6.9.1862. Doktor praw 7.4.1864. Państwowy egzamin prawniczy z nauk politycznych zdawał w 1863.

Aleksander Mariański

Nauczyciel prywatny, wyruszył z Warszawy do oddziału maiora wojsk pułk. Śmiechowskiego atakującego Rawę, gdzie przestraszeni Moskale, zamknąwszy się w koszarach, walczyli zawzięcie. Po podpaleniu bramy zmuszeni do ucieczki, podczas której z obu stron padło kilkunastu zabitych. Wachmistrz żandarmów wzięty do niewoli, wyraził chęć wstąpienia do naszych szeregów, a jako wyrobiony dawny żołnierz, został dowódzcą plutonu kawaleryi, dowodzonej przez Bajera. Oddział we wsi Ratki, połączył się z Langiewiczem w przeddzień bitwy pod Małogoszczą, w której Marjański został ranny. Przewieziony na kuracyę do Krakowa, po wyleczeniu brał udział d. 6 i 11 Maja w bitwach pod Kobylanką w oddziale Jeziorańskiego. Internowany w Krakowie, wydany został do Olkusza, gdzie skazany został na Syberyę do guberni Jenisiejskiej. Powrócił 1873 r. do kraju, zajmował się guwernerką a następnie pracował na drodze Warszawsko-Wiedeńskiej aż do wysłużenia emerytury

Józef Marjanowski

Zesłaniec. Prawd powstaniec styczniowy. 1866 została mu przesłana kwota 5 rubli

Marceli Markiewicz

z Rawy, były wachmistrz żandarmeryi Rossyjskiej, później żołnierz szeregów powstańczych internowany w jednej z twierdz Austryackich wstąpił w roku 1864 w szeregi armii meksykańskiej, zginął bez wieści, posłuchy dochodzą że sam sobie życie odebrał pod miastem Tlapacoją przez powieszenie.

Ludwik Markowski

ur. ok. 1827, z Podola, sekretarz kolegialny, kawaler. Jako podejrzany o „dowodzenie buntowniczymi posterunkami" w czasie powstania, został postawiony przed sądem woj. i w końcu 1866 zesłany do gub. ołonieckiej na zamieszkanie pod dozorem policji (konfirmacja d—cy wojsk kijowskiego okręgu woj.). Mieszkał w Pudozu, wedle raportu policji: „prowadzi się przyzwoicie". Na podstawie manifestu z maja 1871 został zwolniony z dozoru 1 uzyskał prawo wyjazdu z guberni, z którego do listopada 1871 nie skorzystał z braku środków.

Strona z 79 < Poprzednia Następna >