Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 42981

Strona z 1075 < Poprzednia Następna >

z powiatu nowosądeckiego, poległ

Stiepan Koszuba

mężcz. 19 lat na 1868 r., warunki zesłania nieznane, z 1864 r. przebywał w marińskim okręgu, wziął zasiłek na kupienie domu, rodziny nie posiadał, kawaler

Rolnik, syn. Karola

Wojciech Koszuba

Wojciechow, mężcz. pruski poddany, zesłany na osadzenie, przebywał w iszymskim okręgu

Wojciech Wojciechow Koszuba

obywatel pruski

Antoni Koszubski

z Warszawy, terminator czy też czeladnik piekarski, w czasie proskrypcyi wzięty w rekruty i odstawiony do cytadeli, po trzech dniach zdołał uciec przebrany za deńszczyka wskoczywszy za powóz wyjeżdżający z cytadeli, tego samego dnia przeszedłszy Wolskie rogatki pospieszył do obozu Jankowskiego a ztamtąd do oddziału Zameczka w Pułtuskie, służąc tu brał udział w kilku bitwach, w jednej z nich lekko ranny po rozwiązaniu swego oddziału, dostał się pod dowództwo Parczewskiego, zginął w bitwie pod Rudnikami dnia 22 Kwietnia 1863 roku. (Imionospis Stup).

vel Koszula Teofil Koszulski

Ur. 1843 wieś Irena, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-218

Wojciech Koszuta

Antonow, mężcz. mieszkaniec Radomskiej gub., zesłany na osadzenie, z 1866 r. przebywał w omskim okręgu, wziął zasiłek na kupienie domu, rodziny nie posiadał, wdowiec

Wojciech Antonow Koszuta

mieszkaniec radomskiej gub.

z hrabiów Węgierskich, przed powstaniem zamieszkiwała w powiecie Pleszewskim, mąż jej zastawił majatek na pomoc powstaniu, dostarczała broń i konie powstańcom. Wykupila swojego męża z rąk Prusaków, zamieniając wyrok śmierci na wieloletnie więzienie w fortecy Glata na Śląsku. Cały majatek poświęciła powstaniu.

z hr. Węgierskich Koszutska

majątek w dzierżawie, wspaniałe srebra zastawione aby uzyskać fundusze dla powstania, dwor zamieniony w fabrykę wyposażenia dla powstańców, wykonywano tu mundury, siodła itp, rewidujących żandarów goszczono hojnie, aby przymknęli oczy na zakazaną działalność, po uwięzieniu męża wzięła na siebie obowiązek dostarczania broni i amunicji powstańcom, wykazując bohaterską odwagę dokonywała niezwykłych czynów, dzięki staraniom udało się jej zamienić karę śmierci, jaką przeznaczo jej mężowi, na 10 lat więzienia, po kilku latach twierdzy został zwolniony, jednak w złym stanie zdrowia, w krótkim czasie zmarł, do czego przyczyniła się bieda, gdyż wszystko zostało sprzedane, aby go ratować

mąż Koszutskiej z hrabiów Węgierskich, wspólnie z żoną pomagał powstańcom. Brał udział i został ciężko ranny w bitwie pod Ignacewem. Poszukiwany przez Prusaków. Schwytany i przewieziony do Gniezna a później do Poznania do tzw. Kernwerku. Rzem z 280 więźniami przewieziony do Berlina. Skazany na karę śmierci. Dzięki swej żonie wykupiony i wyrok śmierci zamieniono na 10 lat w domu poprawy, później na kilka lat Fortecy Glata na Śląsku.

z Poznańskiego, zginął 29 Kwietnia 1863 r. pod Brdowem.

Syn właściciela dóbr Dezyderego i Justyny z Ka czyńskich, urodził się w czerwcu 1841 roku w Mąkownicy pod Witko wem. Jako porucznik strzelców w oddziale Younga brał udział w bitwach pod Nowąwsią i pod Brdowem, gdzie śmiertelnie ranny kartaczem i uwieziony do Księstwa, umarł w Konarach pod Inowrocławiem w domu przyjaciela z ławy szkolnej, Franciszka Dąmbskiego, dnia 10 maja 1863 r., pochowany w Pieraniu. Ś. P. Jan odznaczał się wielką sumiennością w wypełnianiu podjętych obowiązków i niepospolitą od wagą. Jakby w przeczuciu śmierci nie chciał pójść razem z bratem swym starszym, dr. Józefem i braćmi stryjecznymi Kaźmierzem, dzisiejszym redaktorem „Ziemianina" i Maksymilianem, gdy ci udawali się do oddziałów Garczyńskiego i generała Taczanowskiego, obawiając się, by obecnością swą nie przynieść im nieszczęścia. Nie omyliło go to smutne przeczucie i padł w obozie Younga," w ktorym sam jeden był przedstawicielem swej starożytnej i zasłużonej krajowi rodziny. * .

Józef Koszutski

Zm. 1896, Powstaniec Styczniowy. Pochowany, cmentarz starofarny Obecnie: Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan, grób prawd. nie istnieje.

Kazimierz Koszutski

Kazimierz Koszutski h. Leszczyc. Ur. 1839 Tczyca. Syn. Hipolita i Marianny Mayzel. W 1863 naczelnik powstańczej policji w Krakowie. Właściciel dóbr Imbramowice. W 1868 ożenił się z Bronisławą Mazaraki. Miał kilkoro dzieci. Jego syn - również Kazimierz był burmistrzem kilku miast m.in Kalisza, Siedlec, Mławy. Dzieci: Stanisław Hipolit, Bronisław Romualda, Kazimierz Karol (wspomniany wyżej), Helena TeodoraMarianna Klara, Stefan, Jadwiga

Kazimierz Wojciech Józef Koszutski

Ur. 14.4.1836 Ryczywół, zm. 29.9.1903 Poznań. Syn Franciszka, dziedzica dóbr Ryczywolskich, radcy ziemstwa kredytowego i Michalin Milskiej, córki Maksymiliana, pułkownika wojsk polskich i Marii hr. Moszczeńskiej. Szkoły ukończył w Trzemesznie. Na uniwersytecie słuchał nauk przyrodzonych, później poświęcił się zawodowi rolniczemu. Rok 1863 powołał go na pole wojny, gdzie się odznaczał męstwem i niezwykłą odwagą. Następnie osiedlił się w Królestwie Polskim, ale wkrótce został przez rząd rosyjski wydalony. Wrócił potem do Poznania i tu aż do swej śmierci przez lat trzydzieści kilka był redaktorem „Ziemianina". Był sekretarzem zarządu Centralnego Towarzystwa Gospodarczego w W.Ks. Poznańskim, członkiem Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół". Kazimierz wchodził dwa razy w związki małżeńskie: najpierw poślubił ś.p. Wincentynę hrabinę Bnińską, następnie Otolię Karpińską, córkę zaszczytnie znanego mecenasa Leopolda ze Śremu i Otolii Jarochowskiej. Z pierwszego małżeństwa umarł w kwiecie wieku syn Jan, z drugiego zgasła przedwcześnie córeczka Teresa. Boleść tę serca, jaką mu utrata dwojga drogich dzieci sprawiła, osładzała ukochana żona jego, była ona też dla niego, gdy mu zdrowie zaczęło niedopisywać, prawdziwym aniołem opiekuńczym, niewyczerpaną w troskliwości około pieczy jego, tak że dopiero w ostatnich 10 latach pożycia z nią mógł powiedzieć: jestem szczęśliwy! Prawość i szlachetność charakteru jego, sumienność w wypełnianiu obowiązków, uprzejmość i takt w obejściu, rzadkie ciepło dla sprawy narodowej zjednały mu ogólny szacunek, miłość i przyjaźń. Zmarł na chorobę serca. Pochowany w Poznaniu na cmentarzu św. Marcina. Żona Otolia wyszła po raz drugi za mąż za Bronisława Uderskiego.

Wacław Koszutski

uczestnictwo w potyczkach: kaliskie: Pyzdry 17.04.1863

Wacław Koszutski

Ur. Modliszewo, zm. przed 1919, żona: Wanda, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: W-217

Stanisław Koszyk

Weteran powstania. Zmarł 1924/1925 w Krakowie. 17.1.1925 u oo. Reformatów odbyła się uroczysta Msza Św. pamięci grupy ostatnio zmarłych weteranów w tym Stanisława Koszyka.

Stanisław Koszyk

Ur. 1843, miejscowość w 1923: Kraków, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: B-12

Nikodem Erazm (używane imię Erazm) Koszłakowski

powstaniec styczniowy [1], [2] Ur. 1837 [4], [5] Warszawa [5] Jego rodzicami byli Paweł Koszałkowski (nauczyciel prywatny, lat 32, zam. w Warszawie) [5] i Krystyna Kisswaretyn [5] Był drukarzem w Warszawie [6] Ślub - żona Marianna Michalewska [6]. Dzieci: Feliks Koszałkowski ur. 1860 Warszawa [6] Szlachcic z Guberni Warszawskiej, skazany przez Sąd Polowy Wojenny został w 1864 r skazany na konfiskatę majątku [1] Jako powstaniec został pojmany przez Rosjan i uwięziony w Kijowie. [4] W 1863 r [pomiędzy lipcem a 01 września] w kijowskim okręgu wojskowym Erazm Koszłąkowski, lat 26, z Warszawy, został skazany na 12 lat do katorżniczej roboty na Syberii [3], [4] Mieszkał w Krasnoufimsku w gub. permskiej [2] Do kraju powrócił w 1877 r. . Był zarządcą drukarni Dębskiego przy ul. Świętojerskiej, korektorem oraz współpracownikiem pism min. "Nowin" , gdzie zamieścił dłuższą rzecz "O ziemstwach w Rosji" [2] Zmarł w wieku 77 lat [2] [zapewne w 1911 r w Warszawie]

Ur. 1843, miejscowość w 1923: Konkolownica, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-294

Więzień cytadeli warszawskiej. chłop ze wsi Jabłonna, pow. siedlecki lat 24. Katolik, kawaler. Majątku nie posiada. Aresztowany w Grodziszczu 7 lutego 1864 r. "za przynależność do bandy". W więzieniu od 27 lutego, skazany na zesłanie do Rosji. 13 marca odesłany do Warszawy. (K-16).

Włościanin był w partii, uczestniczył w bitwie z wojskami, grabieżach i okrucieństwach nad mieszkańcami, 21 lipca 1864 r po-wieszony w Konkolewnicy Rad/.ińskiego powiatu.

Wincenty Kotaiski

Lat 22, krawiec z Wolbromia. W lutym/marcu 1863 żołnierz I Dywizjonu Kosynierów, pod dowództwem Teodora Cieszkowskiego - I oddział, II-go plutonu.

Franciszek Kotarba

ur. r. 1847, w Świątnikach, subjekt, służył w oddz. Bębajły. Ranny ciężko w nogę leczył się 10 miesięcy, następnie przepędził 10 miesięcy w więzieniu w Kielcach.

Franciszek Kotarba

(1847-1917), pochodził ze Świątnik Górnych pod Krakowem. Uczeń Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Był w oddziale mjr. Rębajły. Ranny kulą w prawą nogę w bitwie pod Jeziorkiem. Z pola bitwy przewieziony do nowopowstałego lazaretu w Bodzentynie. Zabieg usunięcia kuli przeprowadził dr Łuszczkiewicz z Kielc. Kolejny lekarz Wł. Stankiewicz* z Warszawy poddał go operacji amputowania prawej nogi. Jako inwalida pozostawał w Bodzentynie do momentu zlikwidowania lazaretu i ewakuowania jego pacjentów do szpitala w Kielcach (czasowo do Buska). W Bodzentynie mimo, iż był poddanym austriackim złożył w obecności płk. Jabłońskiego przysięgę lojalności (22.05.1864). Po krótkim pobycie w kieleckim więzieniu został uwolniony i wydalony do Galicji. W latach 1902 –1906 pracował jako kasjer w prywatnej firmie we Lwowie. W rodzinnej miejscowości znany był pod przezwiskiem "Opita." Zapraszano go na obchody rocznicowe powstania 1863 r. Jako starzec znalazł schronienie w krakowskim Przytulisku Weteranów 1863 r

Franciszek Kotarba

(1847-1917) Pochodził ze Świątnik Górnych pod Krakowem.[1] Uczeń Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Był w oddziale mjr. Rębajły. Ranny kulą w prawą nogę w bitwie pod Jeziorkiem (29.10.1863). Z pola bitwy przewieziony do nowopowstałego lazaretu w Bodzentynie. Zabieg usunięcia kuli przeprowadził dr Stefan Łuszczkiewicz z Kielc. Kolejny lekarz Władysław Stankiewicz (1838-1926) z Warszawy poddał go operacji amputowania prawej nogi. Jako inwalida pozostawał w Bodzentynie do momentu zlikwidowania lazaretu i ewakuowania jego pacjentów do szpitala w Kielcach (czasowo do Buska).W Bodzentynie mimo, iż był poddanym austriackim złożył w obecności płk. Jabłońskiego przysięgę lojalności carowi (22.05.1864). Po krótkim pobycie w kieleckim więzieniu został uwolniony i wydalony do Galicji. W latach 1902 –1906 pracował jako kasjer w prywatnej firmie we Lwowie. W rodzinnej miejscowości znany był pod przezwiskiem „Opita.” Zapraszano go na obchody rocznicowe powstania 1863 r. Jako starzec znalazł schronienie w krakowskim Przytulisku Weteranów 1863 r. [2]

Józef Kotarski

Ur. 1845 Kotarczyn, zm. przed 1919, żona: Stanisława, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: IX-46

Józef Kotarski

były oficer wojsk Polskich rodem z Litwy. Pó 32 latach tułactwa w czasie powstania przybył do kraju w interesie sprawy narodowej, zachorował w Krakowie i wkrótce zmarł w szpitalu św. Łazarza 20 Stycznia 1863 r. mając lat 58.

Przemysław Kotarski

1901 członek Towarzystwa wzajemnej pomocy uczestników powstania polskiego r 1863 i 1864 w Krakowie

Przemysław Kotarski

Przemysław Kotarski h. Pniejnia[17]. Ur. 30.10.1835 Płock, zm. 29.11.1902 Wiedeń. Syn Bonawentury Jana[17] (syna Stanisława, naczelnika Sekcji Skarbowej w Rządzie Gubernialnym Płockim[14] a następnie Augustowskim) i Małgorzaty Antoniny Lesickiej. Miał starszego brata Bonawenturę Henryka (zm. 1910) i dwie siostry: Pankrację Salomeę Józefę, zam. Jagielską, oraz Aleksandrę Józefę zam. Weyher. Przed Powstaniem był urzędnikiem Spraw Wewnętrznych w Królestwie Polskim. Dietariusz Wydziału Dóbr i Lasów w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Od 30.1.1863 pełnił Obowiązki młodszego adiunkta ekonomicznego przy Delegacjach Czynszowych do Okręgu Piotrkowskiego.[15] W czasie Powstania pełnił z ramienia Rządu Narodowego rolę prawd. wywiadowczą do czego wykorzystywał zajmowane stanowisko. Mianowany naczelnikiem powiatu kaliskiego z siedzibą w Piotrkowie, gdzie był zarówno pomocnikiem wojewody jak i pełnił rolę naczelnika miasta.[8] Od 1884 Dyrektor Towarzystwa Zaliczkowego[1][15] Przyjaźnił się z Adamem Asnykiem. z którym zakładał Towarzystwo Szkoły Ludowej. Należał niemal do wszystkich towarzystw kulturalnych Krakowa, które wspierał.[8 ] Zmarł w Wiedniu[2] w czasie powrotu z Abazji (Opatija), gdzie przebywał na urlopie i dla poprawy zdrowia wraz z przyjaciółmi Mieczysławem Pawlikowskim i jego rodziną. Pochowany w Krakowie na Rakowicach, kwatera Ra koło Pomnika Powstańców, we wspólnych grobie z przyjacielem i powstańcem ks. .[9] Kondukt prowadził ks. - przyjaciel zmarłego.[7] W przemowie podczas pogrzebu powiedział m.in. [7] Po jego śmierci Muzeum Narodowe otrzymało przekazane 44 obrazy olejne, rysunki i akwarele, wśród których były prace Kossaka, Tetmajera, Malczewskie go, Chlebowskiego i innych.[6]

Przemysław Kotarski

1892 Skarbnik krakowskiego Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego r. 1863 i 1864

Przemysław Kotarski

ur. r. 1836, urzędn. skarbu w Warszawie, pracował jako komisarz w organiz. wojsk w pow. Piotrkowskim, Wieluńskim i Sieradzkim.

Walenty Kotarski

umarł 1863.07.04, lat 18, Żołnierz Wojsk Polskich z Krakowa, , zmarł z ran odniesionych w potyczce w szpitalu polowym w Kurozwękach. Tam pochowany.

Wawrzyniec Kotecki

Ludwik (10.08.1835-?), syn Salomei Koteckiej z domu Adamska.. Spiskowiec i uczestnik nocnego ataku z 22/23.01.1863. W sierpniu 1863 r. był nieobecny podczas chrztu swojej córki Ludwiki, ponieważ - jak określił kancelista parafialny – pozostawał "przy powstaniu rewolucyjnym." W maju 1864 r. władze Bodzentyna nie znały miejsca jego pobytu. Poległ lub wyemigrował.

Osip Kotielewski

rolnik Grodno woj.

Osip Kotielewski

mężcz. 22 lata w 1870 r., chrześcijanin grodzieńskiej guberni, warunki zesłania nieznane, z 1864 r. przebywał w tomskim okręgu, kriesćjańskiie raboty, rodziny nie posiadał, kawaler

Strona z 1075 < Poprzednia Następna >