Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Urodził się jako Mikołaj Derecki. Przyjął imię zakonne Sabinian. Zwany też Sabinian z Lubartowa, Sabinian Łomżyński. Ur. 7.12.1832 Lubartów, zm. 5.5.1895 Łomża.[1][2][4] Syn Wojciech i Katarzyny Zaleskiej.[7] Do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów (prowincji polskiej) wstąpił 31.10.1848 r. w rodzinnym Lubartowie. Śluby zakonne złożył w 1849 również tam. Święcenia kapłańskie otrzymał 26.12.1855 w Warszawie. Pracował w klasztorze kapucynów przy ul. Miodowej w Warszawie. Pełnił tam m.in. funkcje wikarego (od 1860), lektora teologii (1860–1864), prowadził kurs retoryki (1855–1856). W tym okresie klasztor warszawski był jednym z ważniejszych ośrodków kapucyńskich w Królestwie Polskim.[1][2][4] W 1864 o. Sabinian został wyznaczony przez gwardiana klasztoru warszawskiego, o. Alberyka Gerbana, do posługi duszpasterskiej wśród więźniów politycznych przetrzymywanych w Cytadeli Warszawskiej (X Pawilon). W literaturze figuruje błędne imię "o. Serafin". Był spowiednikiem Romualda Traugutta. Udzielił mu ostatniej posługi sakramentalnej 4.8.1864 r. Rankiem 5.8.1864 r. towarzyszył Trauguttowi w drodze na miejsce stracenia (skazańców wieziono na upokarzających wozach do nawozu).[1][2][4] Tuż przed egzekucją podarował Trauguttowi mały krzyżyk, z którym dyktator zginął. Traugutt przekazał mu na pamiątkę fotografię żony i dzieci (z 1862). Po straceniu o. Sabinian przekazał krzyżyk dalej – ostatecznie trafił on do wdowy po Traugutcie, Antoniny. Na polecenie umierającego Traugutta przesłał jego wdowie ostatnie słowa: „błogosławię żonę i dzieci”. Relacje te zostały utrwalone m.in. przez więźnia Mariana Karola Dubieckiego oraz w późniejszych opracowaniach historycznych.[1][2][4] Po kasacie klasztoru warszawskiego (noc z 27 na 28 listopada 1864 r.) o. Sabinian został skierowany do Łomży. Przebywał tam ponad 30 lat. Pełnił tam m.in. funkcję gwardiana. Zajmował się remontem kościoła i klasztoru. Cieszył się opinią świątobliwego zakonnika i gorliwego opiekuna ubogich. Był szanowany przez lokalną społeczność.[1][2][4] Zmarł w klasztorze kapucynów w Łomży. Został pochowany w krypcie pod kościołem (wśród innych wybitnych kapucynów prowincji polskiej.[3]

Marcelli Drogomir Dobronoki, ur. 27.5.1830 Międzyrzecz Podlaski, zm. 27.1.1902 Petersburg. syn Antoniego (lekarza) i Karoliny Muller. Rodzina pochodzenia węgierskiego Dobro-Nagy. Ojciec Antoniego - Leopold brał udział w Konfederacji Barskiej i tu poznał Ewę Fink, córkę dygnitarza na dworze króla Stanisława Augusta. Ożenił się i miał dwóch synów - Antoniego i Józefa (przyjaciela Chopina). Urzędnik Wydziału Administracji Ogólnej Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych w Warszawie. Miał siostrę Felicję, żonę Alojzego Smólskiego (adiutanta Krysińskiego) W 1854 ożenił się z 17-latką, córką Jana Edwarda (posesora wsi Rusiec) i Zofii Psarskiej h. Jastrzębiec. Żona, wraz siostrą i przyjaciółką, udała się do Powstania, zginęła jednak przeszyta kulami moskiewskimi w bitwie pod Małogoszczem. W 1864 był oskarżony o bycie w czasie Powstania redaktorem gazety rewolucyjnej. nie zostało to jednak dowiedzione. Skazany jednak został za inne wykroczenia. Utrzymywał stosunki z członkami rządu narodowego - np. Adolfem Pawłowskim, którego nie zadenuncjował pomimo wiedzy o tym jakie stanowisko zajmuje. Nocował także u siebie członków Rządu Narodowego i przekazywał informacje o planach rządu co do kontrybucji. Za te czyny został 10.12.1864 skazany na 6 miesięcy więzienia w kazamatach i wydalenie ze służby. Dw dni później wyrok zmniejszono do 3 miesięcy. Marceli powtórnie ożenił się dopiero w 1870 z Michaliną Rutkowską. Do 1870 pracował z hr. Sołtykiem. Został sędzią gminnym w pow. Częstochowskim i właścicielem dóbr Lusławice tamże. Był to majątek położony obok miejsca urodzenia pierwszej żony. Rozwinął kancelarię adwokacką przeniósłszy się do Petersburga. Od 1856 pracował nad monumentalnym zbiorem wszystkich ustaw i rozporządzeń od XVII wieku - czego jednak nie wydał. W 1882 w czasopiśmie Tydzień napisał jednak "Rys zbiorowy o reformie sądowej w Królestwie Polskim a w szczególności o nowych sądach pokoju i gminnych". W Petersburgu był notowany jeszcze w 1902 roku w Towarzystwie Dobroczynności, gdzie opłacał włościanom w Żurawiu pod Częstochową (sąsiedztwo Lusławic) prenumeratę pism katolickich. Jest pochowany na cmentarzu Wyborskim w Petersburgu, jego zachował się.