Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Udział w bitwach: płockie: Stok 5.05.1863 poległ

(Dobrowolski), uczestnictwo w potyczkach: płockie: Szygi 16.07.1863, Cierpięty 17 8. 1863, Oborzyska 18.08.1863

W 1863 - 18 lat, uczeń gimnazjum płockiego. Poległ w 16.4.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Ligowo].

uczeń płockich szkół gimnazjalnych, lat 18

(1830 Suchympum k. Gabina - 1896) - powstaniec styczniowy [1], [2], redaktor naczelny Dziennika Poznańskiego [1], [2] Urodził się 1830 r. Suchympum k. Gabina, na Kujawach, w Królestwie Polskim. [1] "Gimnazjum skończył w Płocku, poczem udał się na uniwersytet w Moskwie, gdzie słuchał prawa. Do służby rządowej wstąpił w roku 1850 i był pewien czas w Warszawie sekretarzem 10-go oddziału rządzącego Senatu. [1] W Moskwie "kolegował się ze znanym petersburskim prawnikiem i krytykiem Włodzimierzem Spasowiczem."[2] "Po uzyskaniu patentu prawniczego wstąpił do służby rządowej w Królestwie Polskim w r. 1850, a odbywszy aplikację sądową, urzędował naprzód w sądzie powiatowym w Kowalu, a następnie w Brzezinach, a później w Warszawie, jako sekretarz dziesiątego rządzącego senatu" [2] "W r. 1863 brał gorący udział w ruchu narodowym: był naczelnikiem powiatu rawskiego, dwakroć członkiem rządu narodowego, a wreszcie ministrem spraw wewnętrznych. Wywieziony do Rosji w r. 1864 , powrócił w r. 1865, poczem schronił się zagranicą, z powodu iż wykryto na podstawie zeznań więźniów w cytadeli wybitną rolę, jaką w organizacji odbywał. [1] "Aresztowany 1 marca 1864 r wywieziony został na wygnanie do gubernii wproneskiej, do miasta Nowochopiórska, skąd pozwolono mu wrócić we wrześniu 1865 r. Wskutek zeznań aresztowanych w cytadeli warszawskiej, wykryto jego wybitne działanie podczas powstania. Zagrożony ponownym aresztowaniem i prawdopodobnie daleko surowszą karą, aniżeli niąbyła pierwsza, emigrował za granicę Królestwa Polskiego i osiadł w Dreźnie, gdzie zajmował się lekcjami języka i literatury polskiej. W r. 1870 uzyskał w Dreźnie obywatelstwo saskie. W kolonji polskiej w stolicy Królestwa saskiego wkrótce zajął wybitne stanowisko i zawiązał ścisłe stosunki przyjacielskie z Józefem Kraszewskim. Tutaj rozpoczął także swoją działalność publicystyczną. Z pod jego pióra wychodziły w tym czasie znakomite korespondencje Dziennika Poznańskiego o stosunkach rosyjskich, których wybornym był znawcą. "[2] W r. 1870 otrzymał obywatelstwo saskie w Dreźnie i zawiązał stosunek przyjacielski z Kraszewskim. Za tegoż tadą powierzono mu w r. 1871 redakcję "Dziennika Poznańskiego" i na tem stanowisku śmierć go zaskoczyła".[1] "Człowiek niezmiernie czynny i pracowity był do końca życia sekretarzem Centralnego komitetu wyborczego za W. Ks. Poznańskie, do niedawnego czasu był prezesem komitetu wyborczego na miasto Poznań, był współzałożycielem i członkiem dyrekcji Tow. Pomocy Naukowej dla dziewcząt polskich, należał przez lat 25 do najstarszego towarzystwa polskiego w Poznaniu, Towarzystwa Przemysłowego, był członkiem "Stelli" i "Koła śpiewackiego polskiego", które go w uznaniu zasług odznaczyły godnością członka honorowego , od lat trzynastu bezinteresownie zarządzał Teatrem polskim w Poznaniu, od lat kilkunastu urządzał "Gwiazdkę" dla biednych dzieci i był inicjatorem polskich kolonij wakacyjnych w Poznaniu i zajmował się wysyłką dzieci poznańskich na kolonie wakacyjne przez lat 13." [1] Zmarł 11.07.1896 r w Poznaniu [2] Pochowany na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu. [3]

Właściciel ziemski Płockiej guberni

( - 1911 ) - weteran Powstania Styczniowego "Zmarły przed kilku dniami Ludwik Dobrzański, ziemianin z gubernji płockiej, i weteran z 1863 r., zapisał 80.000 rubli na za-ożenie niższych szkól rolniczych wpowlałach cie­chanowskim, mławskim i przasnyckim."

Właściciel ziemski Płockiej guberni

W płockim w 1863 obwarował się z Nowickim na Płaskiej Górze (blisko Drądziewa). Wytrzymał napad, potem z Jasińskim udał się do powiatu łomżyńskiego.

szlachcic prowincji płockiej.

Ksiądz. Był profesorem seminarium duchownego, miał 30 lat. Aresztowany został w lutym 1863 r. Oskarżono go o to, że należał do organizacji rewolucyjnej i miał pseudonim Rewolwer, był komisarzem komitetu centralnego, zbierał składki w Warszawie na cele powstania. Wyrokiem sądu skazany został na wywiezienie na Syberię, gdzie zakończył życie

( - ) - Powstaniec Styczniowy, misjonarz z Płocka [1], za udział w Powstaniu Styczniowym zesłany na Syberię do miejscowości Tunka. Był tam na pewno 31.01.1869 r. Po zakończeniu zesłania mieszkał na Syberii. [1]

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Łączka 23.05.1863 ranny, dostał się do niewoli

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Szczutowo-Blizno 9.07.1863

Ksiądz reformat z Poznania czy też z Płockiego. Miał zginąć w bitwie pod Kleczewem.

ksiądz Reformat, podług jednych z Poznania, podług innych z Płockiego, miał zginąć według Nadwiślanina w bitwie pod Kienczewem.

ksiądz Reformat,, uczestnictwo w potyczkach: płockie: Gnojno 31.03.1864 poległ

Wybrali się od Gdańska, a idąc wybrzeżem Bałtyku do województwa płockiego nie przyjęli ni złamanego szeląga na drogę, żądają tylko broni. Szli piechotą, własnym kosztem a po upadku powstania, również własnym kosztem powlekli się z łzą w oku do domu.

Ur. Płock, zm. przed 1919, żona: Aleksandra, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: W-158

ppor. (1637) Płock

Ur. 1837 Koźle, miejscowość w 1923: Płock, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: V-16

Był proboszczem w Nasielsku, kanonikiem pułtuskim i wizytatorem klasztorów. Zarzucono mu, że w początkach powstania pozwalał w swoim kościele śpiewać pieśni patriotyczne i przechowywał sztandary powstańcze. Należał do powstania, namawiał tutejszych mieszkańców aby wstępowali w szeregi powstańcze, wygłaszał podburzające kazania.

herbu Sokola, ur. w 1844 roku Wiłkowyszkach, syn Piotra i Weroniki z Milanowskich. Pochodził z rodziny o tatarskich korzeniach. W wieku 14 lat został sierotą. W kwietniu 1862 roku wstąpił w szeregi organizacji powstańczej, w której miał pełnić funkcję setnika. Pod koniec stycznia 1863 roku zaciągnął się do oddziału Karola Jastrzębskiego. Występował pod pseudonimem „Zarzecki”. Jako podoficer kosynierów brał udział w bitwie pod Czystą Budą (2 lutego), gdzie partia została rozbita. Po klęsce udał się w Płockie i tam służył pod rozkazami Zygmunta Padlewskiego. Walczył pod Myszyńcem (9 marca) i Drążdżewem (11 marca). Po rozwiązaniu oddziału wstąpił do partii organizowanej w okolicach Ostrołęki przez . W tym czasie brał udział w starciach pod Białaszewem (31 marca) i Jaświłami (2 kwietnia). Po przejściu przez Brzozówkę i Biebrzę oraz oderwaniu się powstańców od ścigających ich Kozaków, skrajnie wyczerpany uzyskał dwutygodniowy urlop z poleceniem tworzenia nowej partii. W drugiej połowie kwietnia, w pobliżu leśniczówki Choszczewo sformował 70-osobowy oddział strzelców, z którym udał się do obozu płk. Konstantego Ramotowskiego. Tam z nominacji Jana Andruszkiewicza, naczelnika wojskowego województwa augustowskiego, został jego tymczasowym dowódcą. Niedługo potem dowodzenie przejął Władysław Brandt, oficer zbiegły z armii carskiej, który powiększył stan liczebny oddziału do 110 żołnierzy piechoty i 18 jazdy. Już jako kapitan, Dziadulewicz brał udział w bitwie pod Kadyszem (21 maja). Niedługo potem zachorował i przez sześć tygodni był wyłączony z działań powstańczych. Po powrocie do zdrowia wstąpił ponownie pod rozkazy Brandta i walczył pod Wincentą (18 września). Po starciu, dowódca w obawie przed okrążeniem przez przeważające oddziały carskie, rozpuścił piechotę. „Zarzecki” przyłączył się wówczas do uczestniczącego w tej bitwie mjr. Konstantego Micewicza. Po rozwiązaniu partii udał się na emigrację do Drezna. Ciężkie warunki materialne zmusiły go do powrotu. W 1864 roku przyjechał do Warszawy i wstąpił na Wydział Filologiczno-Historyczny Szkoły Głównej, którą ukończył pięć lat później. Po studiach pracował jako nauczyciel gimnazjalny. Należał do kręgu znajomych Stanisława Moniuszki, który był ojcem chrzestnym jego syna Stanisława. W wolnych chwilach oddawał się ukochanej sztuce. Obdarzony pięknym i silnym głosem urządzał koncerty wokalne. Od 1882 roku prowadził chór „Duda” Warszawskiego Towarzystwa Wioślarskiego, a od 1887 roku śpiewał w znanym chórze „Lutnia”. Ponadto pisywał artykuły do prasy warszawskiej i pracował nad biografią Moniuszki, której jednak nie ukończył. Z małżeństwa z Józefą z Nieprzeckich (zm. 11 kwietnia 1933 roku) miał troje dzieci: Stanisława (zm. w 1943 roku), profesora gimnazjalnego, historyka, heraldyka, autora Herbarza rodzin tatarskich; Wacława, prokurenta Banku Handlowego oraz córkę Janinę. Zmarł w 1901 roku w Warszawie. Został pochowany na warszawskich Powązkach w kwaterze 33. W 1919 roku został pośmiertnie zweryfikowany jako oficer weteran. Na obelisku upamiętniającym wydarzenia 1863 roku, wystawionym współcześnie we wsi Krasnybór nad Biebrzą, obok nazwisk dowódców działających na tym terenie, wyryte jest również nazwisko Bonifacego Dziadulewicza. Jako ciekawostkę warto podać, że formowanie przez Dziadulewicza oddziału na Grzędach niesłusznie przypisuje się Konstantemu Ramotowskiemu „Wawrowi”

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Nietrzeba 22.04.1863

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Podoś 8.02.1863 ranny dostał się do niewoli

Ur. 1845 Płock, miejscowość w 1923: Warszawa, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-143

naczelny redaktor ‘‘Dziennika Poznańskiego’‘, mąż niezmiernie zasłużony około rozwoju ducha narodowego i całego życia społecznego w Wielkim Księstwie Poznańskim, zmarł w 1896 r. Urodzony 20 lipca 1830 r. w wiosce rodzinnej w Suchym Pniu pod Gąbinem na Kujawach ukończył szkoły w Płocku, a uniwersytet w Moskwie. W końcu został sekretarzem dziesiątego oddziału rządzącego senatu w Warszawie. W 1863 r. brał czynny udział w organizacji narodowej. Aresztowany 1 marca 1864 r., wywieziony do guberni woroneskiej powrócił we wrześniu 1865 r. Emigrował i osiadł w Dreźnie. Gdy w 1870 r., po śmierci Waligórskiego zawakowała posada naczelnego redaktora ‘‘Dziennika Poznańskiego’‘ Kraszewski wskazał Dobrowolskiego jako najodpowiedniejszego na kierownika. Na nowym stanowisku, objętym 1 stycznia 1871 r. rozwinął nadzwyczaj ruchliwą działalność. Był duszą całego życia publicznego, które przez długie lata grupowało się koło jego osoby.

w 1862 r. mianowany został gubernatorem płockim, człowiek powszechnie poważany.

Artykuł | Mieczysław Dzikowski h. Doliwa ur. 29.10.1837 Płock, ojciec:. Antoni (oficer wojsk polskich), matka: (Urszula) Martyna Chamska. Pisarz, publicysta, dramaturg, powstaniec 1863, Pochowany Lwów, kw. 14

udział w potyczkach: płockie: Radzanów 21.03.1863

chłop ze wsi Wykrot gub. płockiej lat 16, powstaniec, dostał się do niewoli

udział w potyczkach: płockie: Żeleźnia 6.11.1863