Powstanie Styczniowe - uczestnicy

(Słuszanowski, Słuczkowski ?) Szlachcic z mohylewskiej gub. Został skazany na utratę praw, konfiskatę majątku i osiedlenie w „odlegle miejsca na Syberii". W 1869 r. przebywał w gm. Ojok irkuckiego okr. i w tym roku uzyskał zgodę na wyjazd do europejskiej części Rosji. Mieszkał jednak w Irkucku do 1872 r. W 1876 r. przybył do Smoleńska.

Dn. 14 czerwca r. b. zmarł w Warszawie ś.p. Aleksander Smaczniński, literat i publicysta. Urodzony w r. 1845 w Piotrkowie, jako syn Wincentego znanego zaszczytnie pedagoga, długoletniego dyrektora gimnazjum tamtejszego, a później wizytatora szkół za kuratorji Muchanowa, Aleksander Smaczniński kształcił się w Warszawie, gdzie ukończył gimnazjum, po czym wyjechał za granicy na studia rolnicze w Hochenheim. Rychło jednak powrócił do kraju, aby wziąć udział w powstaniu 1863 r. Po upadku powstania znalazł się na emigracji. Tęsknota jednak i poczucie obowiązków narodowych zmusiły go do powrotu. Dwukrotnie aresztowany i wieziony za uczestnictwo w wypadkach 1863 r., odzyskawszy wreszcie wolność i prawo mieszkania w kraju, osiadł na własnym kawałku ziemi, w Sacinie, w pow. rawskim. Niepowodzenia jednak zmusiły go do szukania pracy na innym polu. Przeniósłszy się do Warszawy w r. 1889, rozpoczął tu pracę publicystyczną i literacką. Artykuły jego, zamieszczane niemal wyłącznie w Tygodniku mód i powieści, którego przez lat 16 był redaktorem, odznaczały się zawsze szlachetnością myśli, głębokością i niezależnością sądu, ale szerszemu ogółowi, ze względu, że drukowane były w piśmie niezbyt poczytnym, mało były znane. Nie ograniczał się jednak Smaczniński wyczerpującą pracą publicystyczną. Tworzył także powieści, nowele i opowiadania, pisane żywo i zajmująco. Ogłoszone oddzielnie jego utwory: „Zbłąkani," „W wieku," „Na dnie otchłani" „Samodzielna," „Nowele" i dwa tomy „Wspomnień" zostały dobrze przyjęte przez krytykę. Ostatnią jego pracą są opowiadania więzienne p. t. "Z za kraty" Oparte na obserwacji bezpośredniej, wzięte wprost z życia, z tego, co autor sam przeszedł podczas dwukrotnej utraty wolności, mają one charakter dokumentów, tym cenniejszych, iż dotyczą przeszłości, którą wypadki lat ostatnich odsunęły już od nas ostatecznie, przynosząc nowe wrażenia, zacierające trądycję pokolenia poprzedniego. Smaczniński był tego pokolenia przedstawicielem typowym. W pogromie nie stracił swoich idei, ale niósł je do końca, pielęgnując we własnej duszy i starając się najgłębsze ukochania swojego czystego i szlachetnego serca szczepić wśród młodszych, których był przyjacielem, mimo znacznej różnicy wieku.

Zesłaniec, prawd. uczestnik Powstania 1863

Powstaniec. Prawd. właściciel Baranowa. Żył lat 75, zmarł 9.04.1915. Poch. Wartkowice

ur. w 1841 roku w Łanowiczach. Po ukończeniu gimnazjum w Suwałkach w 1865 roku wstąpił do Szkoły Głównej Warszawskiej na wydział prawa i administracji. Studia ukończył w 1869 roku. Pracował jako rejent i adwokat w Suwałkach, a w okresie międzywojennym w Augustowie. Został zweryfikowany jako podporucznik weteran pod numerem porządkowym 1486/1923. Był odznaczony Krzyżem Walecznych. Zmarł 31 października 1924 roku w Warszawie. Został pochowany na warszawskich Powązkach w kwaterze 185

Żołnierz Drugiego Dywizjonu (prawd. kosynierów). Pluton Trzeci, sekcja pierwsza. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

Żołnierz w Pierwszej Kompanii (prawd. kosynierów). Pluton pierwszy, sekcja trzecia. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

Żołnierz Drugiego Dywizjonu (prawd. kosynierów). Pluton Czwarty, sekcja druga. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

zwany Szyc, kapitan gwardii, ranny pod Rawą, wzięty na Sybir,

Ur. 13.01.1839 Czyżewo Kościelne, zm. 25.03.1911 Kraków. Syn Leopolda i Doroty Ośniałowskiej. W 2.2.1879 w Kobylance, ożenił się z Marią Skrzyńską. Historyk sztuki. Od 1860 do 1864 przebywał w Paryżu, dokąd wyjechał studiować prawo. W końcu stycznia 1863 powrócił do Warszawy, pozostającej w stanie oblężenia, czym zapoczątkował okres swej intensywnej działalności politycznej i powstańczej. Zaprzyjaźniony z Karolem Ruprechtem (1821-1875) oraz Stefanem Bobrowskim (1841-1863), naczelnikiem miasta, został Sokołowski w początku marca 1863 mianowany komisarzem cywilno-politycznym na Ruś, wkrótce po tym jak Bobrowski stanął na czele Tymczasowego Rządu Narodowego, z ramienia Centralnego Narodowego Komitetu. Przed Sokołowskim postawiono niełatwe zadania organizowania w ogarniętym powstaniem kraju administracji powiatowej i systemu poboru podatków na Wołyniu, Podolu i Ukrainie, a także rozwiązanie kwestii włościańskiej. 17 maja 1863 – na skutek działalności rzekomo niezgodnej z linią Rządu Tymczasowego – Sokołowski został bezpodstawnie zdymisjonowany i skazany na śmierć. Jednakże sąd pod przewodnictwem Jana Majkowskiego (1828-1906) nie tylko uwolnił następnie Sokołowskiego od stawianych zarzutów, ale też pragnął utrzymać go na dotychczasowym stanowisku, na co ten nie wyraził jednak zgody i pod koniec 1863 powrócił przez Drezno do Paryża.

Zesłaniec, prawd. uczestnik Powstania 1863