Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Ilość: 69611

Strona z 1741 < Poprzednia Następna >

Władysław Koszeniński

informacja taka sama jak rekord nr 24739

Władysław Koszeniński

rolnik z Janopola w Poznańskiem, zginął pod Dobrosławiem 1863 r.

Stanisław Koszenko

Więzień cytadeli warszawskiej. chłop ze wsi Kielce w pow. siedleckim, lat 20. Katolik, kawaler, majątku nie posiada. Aresztowany w Prostyni 25 maja 1864 r. za "zabójstwo nieznanego żołnierza w Prostyni". W więzieniu od 3 czerwca 1864 r. 18 stycznia 1865 r. skazany na piętnaście lat katorgi w kopalniach. 1 lutego odesłany do Warszawy. (K-113b).

Z Krakowa, lat 17. W marcu 1864r. sądzony przez sąd wojenny w Krakowie za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej przez powtórny udział w powstaniu polskiem. Skazany na 4 miesiące więzienia.

Dowódca powstańczy z guberni radomskiej,zdymisjonowany podporucznik symbirskiego pułku piechoty, pseudonim Rembajło, w/g Dziennika zgłosił się dobrowolnie do naczelnika wojennego, okręgu hrubieszowsko-zamojskiego,po czym został osadzony w Cytadeli Aleksandryjskiej. Znając poglądy redakcji Dziennika można wątpić zwłaszcza w rzetelność informacji o dobrowolnym poddaniu się.

inspektor gimn. w Kownie, zesłany do Permu.

Inspektor gimnazjum kowieńskiego, zesłany do Permu. Zarejestrowano jego pobyt w więzieniu w Petersburgu w trakcie przejścia na zesłanie.

Bronisław Koszkowski

informacja taka sama jak rekord nr 24740

Bronisław Koszkowski

służył w oddziale Lelewela, zginął w bitwie pod Lutym dnia 7 Marca 1863 r. (Gł. Wol. Nr. 17).

ur, 1840, zm. 6 VIII 1900, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

1839-1900, Pochowany na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie w kwaterze 40 - powstańczej.

Ur. 15.10.1839r., Lublin. Czeladnik szewski, żonaty, 5 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem uczył się rzemiosła szewskiego, natomiast w czasie powstania należał do organizacji i powstania i już w styczniu 1863r. został aresztowany. Po uwolnieniu przybył do oddziału i zaliczony został do strzelców pod wodzą Czerwińskiego, który przebywał w połączeniu z Zapałowiczem i Wiszniewskim. Był w bitwie pod Tyszowcami i Starą Wsią. Aresztowany i wysłany do Ołomuńca. Więziony był tam dwa lata pod zagrożeniem wydania Moskalom, wcielony do wojska i wyprawiony do Meksyku. Po powrocie z Meksyku zamieszkał we Lwowie. Deklarację podpisał 03.10.1888r.

ur. w Lublinie, r. 1839, termin, szewski, służył w oddz. Czerwińskiego.

Stanisław Koszowski

Ur. 1812 Żółkiew, zm. 22.12.1866 Łanowice. W1827 ukończył gimnazjum akademickie we Lwowie. Powstaniec 1830 - ranny, 1848-9 poseł ziemi samborskiej. 28.10.1848 został przetrzymany jako poseł we Florisford nie mogąc przedostać się do Wiednia na posiedzenie rady. W tej sprawie występował Franciszek Smolka. Należał do stowarzyszenia skupiającego demokratycznych posłów polskich, opowiadał się za zniesieniem pańszczyzny i cenzury. Od 1846 właściciel wsi Łanowice k. Sambora. W 1855/6 był agentem zarządu Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w SamborzeWg przekazów ustnych miał zorganizować grupę ochotników z Łanowic (zobacz) a nawet brać udział w walkach stojąc na ich czele. Informacje te, dotychczas nie znajdują potwierdzenia w źródłach.Jeszcze na początku 1867 był notowany w gazetach jako właściciel z Łanowic do wyboru posłów. Jest pochowany w Łanowicach - jego grób zachował się. "Mąż światły, obywatel prawy, całe życie pożytecznie czynny w zakresie domowym i zawodzie publicznym, odznaczał się poświęceniem dla kraju i narodu swego".Na nagrobku znajduje się inskrypcjaCnotliwie spełniłeś twe powołaniesłużąc ojczyźnie radą i ramieniempamięć twa wiecznie w sercach nam zostaniechoć pod tej mogiły spoczywasz schronieniemcześć twoim popiołomwdzięczność i błogosławieństwobo wzorem zostawiasz poświęcenierzetelność i męstwopozostali krewni żona i dziatkina twym grobie obok twej chatki zgon twój płacząc proszą bogaby szczęśliwość jaśniała ci błoga Żona: Lucyna KremarskaDwójka dzieci, m.in. Helena Marcelina, ur. 1859 w Łanowicach, zamężna w 1879 w Samborze ze Stanisławem Walentym Popielem.

z powiatu nowosądeckiego, poległ

Stiepan Koszuba

mężcz. 19 lat na 1868 r., warunki zesłania nieznane, z 1864 r. przebywał w marińskim okręgu, wziął zasiłek na kupienie domu, rodziny nie posiadał, kawaler

Rolnik, syn. Karola

Wojciech Koszuba

Wojciechow, mężcz. pruski poddany, zesłany na osadzenie, przebywał w iszymskim okręgu

Wojciech Wojciechow Koszuba

obywatel pruski

Antoni Koszubski

informacja taka sama jak rekord nr 24741

Antoni Koszubski

z Warszawy, terminator czy też czeladnik piekarski, w czasie proskrypcyi wzięty w rekruty i odstawiony do cytadeli, po trzech dniach zdołał uciec przebrany za deńszczyka wskoczywszy za powóz wyjeżdżający z cytadeli, tego samego dnia przeszedłszy Wolskie rogatki pospieszył do obozu Jankowskiego a ztamtąd do oddziału Zameczka w Pułtuskie, służąc tu brał udział w kilku bitwach, w jednej z nich lekko ranny po rozwiązaniu swego oddziału, dostał się pod dowództwo Parczewskiego, zginął w bitwie pod Rudnikami dnia 22 Kwietnia 1863 roku. (Imionospis Stup).

Teofil Koszulski

3.2.65 został osadzony w kieleckim więzieniu, które opuścił dnia 6.2.1865

vel Koszula Teofil Koszulski

Ur. 1843 wieś Irena, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-218

Wojciech Koszuta

Antonow, mężcz. mieszkaniec Radomskiej gub., zesłany na osadzenie, z 1866 r. przebywał w omskim okręgu, wziął zasiłek na kupienie domu, rodziny nie posiadał, wdowiec

Wojciech Antonow Koszuta

mieszkaniec radomskiej gub.

z hrabiów Węgierskich, przed powstaniem zamieszkiwała w powiecie Pleszewskim, mąż jej zastawił majatek na pomoc powstaniu, dostarczała broń i konie powstańcom. Wykupila swojego męża z rąk Prusaków, zamieniając wyrok śmierci na wieloletnie więzienie w fortecy Glata na Śląsku. Cały majatek poświęciła powstaniu.

Wanda Koszutska

(ur. Węsierska). Była kurierką w Kaliskiem w partii generała Edmunda Taczanowskiego.

z hr. Węgierskich Koszutska

majątek w dzierżawie, wspaniałe srebra zastawione aby uzyskać fundusze dla powstania, dwor zamieniony w fabrykę wyposażenia dla powstańców, wykonywano tu mundury, siodła itp, rewidujących żandarów goszczono hojnie, aby przymknęli oczy na zakazaną działalność, po uwięzieniu męża wzięła na siebie obowiązek dostarczania broni i amunicji powstańcom, wykazując bohaterską odwagę dokonywała niezwykłych czynów, dzięki staraniom udało się jej zamienić karę śmierci, jaką przeznaczo jej mężowi, na 10 lat więzienia, po kilku latach twierdzy został zwolniony, jednak w złym stanie zdrowia, w krótkim czasie zmarł, do czego przyczyniła się bieda, gdyż wszystko zostało sprzedane, aby go ratować

mąż Koszutskiej z hrabiów Węgierskich, wspólnie z żoną pomagał powstańcom. Brał udział i został ciężko ranny w bitwie pod Ignacewem. Poszukiwany przez Prusaków. Schwytany i przewieziony do Gniezna a później do Poznania do tzw. Kernwerku. Rzem z 280 więźniami przewieziony do Berlina. Skazany na karę śmierci. Dzięki swej żonie wykupiony i wyrok śmierci zamieniono na 10 lat w domu poprawy, później na kilka lat Fortecy Glata na Śląsku.

Jan Koszutski + z ran pod Brdowem (nr 149 - sob. 4/VII.)

Syn właściciela dóbr Dezyderego i Justyny z Ka czyńskich, urodził się w czerwcu 1841 roku w Mąkownicy pod Witko wem. Jako porucznik strzelców w oddziale Younga brał udział w bitwach pod Nowąwsią i pod Brdowem, gdzie śmiertelnie ranny kartaczem i uwieziony do Księstwa, umarł w Konarach pod Inowrocławiem w domu przyjaciela z ławy szkolnej, Franciszka Dąmbskiego, dnia 10 maja 1863 r., pochowany w Pieraniu. Ś. P. Jan odznaczał się wielką sumiennością w wypełnianiu podjętych obowiązków i niepospolitą od wagą. Jakby w przeczuciu śmierci nie chciał pójść razem z bratem swym starszym, dr. Józefem i braćmi stryjecznymi Kaźmierzem, dzisiejszym redaktorem „Ziemianina" i Maksymilianem, gdy ci udawali się do oddziałów Garczyńskiego i generała Taczanowskiego, obawiając się, by obecnością swą nie przynieść im nieszczęścia. Nie omyliło go to smutne przeczucie i padł w obozie Younga," w ktorym sam jeden był przedstawicielem swej starożytnej i zasłużonej krajowi rodziny. * .

z Poznańskiego, zginął w bitwie pod Brdowem dnia 29. kwietnia 1863.

z Poznańskiego, zginął 29 Kwietnia 1863 r. pod Brdowem.

zm. 1863., zmarł z ran odebranych w bitwie pod Brodowem

Józef Koszutski

Zm. 1896, Powstaniec Styczniowy. Pochowany, cmentarz starofarny Obecnie: Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan, grób prawd. nie istnieje.

Kazimierz Koszutski

poszukiwany przez policję austr. w Krakowie w listopadzie 1863 r.

Kazimierz Koszutski

Kazimierz Koszutski h. Leszczyc. Ur. 1839 Tczyca. Syn. Hipolita i Marianny Mayzel. W 1863 naczelnik powstańczej policji w Krakowie. Właściciel dóbr Imbramowice. W 1868 ożenił się z Bronisławą Mazaraki. Miał kilkoro dzieci. Jego syn - również Kazimierz był burmistrzem kilku miast m.in Kalisza, Siedlec, Mławy. Dzieci: Stanisław Hipolit, Bronisław Romualda, Kazimierz Karol (wspomniany wyżej), Helena TeodoraMarianna Klara, Stefan, Jadwiga

Kazimierz Wojciech Józef Koszutski

Ur. 14.4.1836 Ryczywół, zm. 29.9.1903 Poznań. Syn Franciszka, dziedzica dóbr Ryczywolskich, radcy ziemstwa kredytowego i Michalin Milskiej, córki Maksymiliana, pułkownika wojsk polskich i Marii hr. Moszczeńskiej.Szkoły ukończył w Trzemesznie. Na uniwersytecie słuchał nauk przyrodzonych, później poświęcił się zawodowi rolniczemu. Rok 1863 powołał go na pole wojny, gdzie się odznaczał męstwem i niezwykłą odwagą. Następnie osiedlił się w Królestwie Polskim, ale wkrótce został przez rząd rosyjski wydalony. Wrócił potem do Poznania i tu aż do swej śmierci przez lat trzydzieści kilka był redaktorem „Ziemianina". Był sekretarzem zarządu Centralnego Towarzystwa Gospodarczego w W.Ks. Poznańskim, członkiem Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół".Kazimierz wchodził dwa razy w związki małżeńskie: najpierw poślubił ś.p. Wincentynę hrabinę Bnińską, następnie Otolię Karpińską, córkę zaszczytnie znanego mecenasa Leopolda ze Śremu i Otolii Jarochowskiej. Z pierwszego małżeństwa umarł w kwiecie wieku syn Jan, z drugiego zgasła przedwcześnie córeczka Teresa. Boleść tę serca, jaką mu utrata dwojga drogich dzieci sprawiła, osładzała ukochana żona jego, była ona też dla niego, gdy mu zdrowie zaczęło niedopisywać, prawdziwym aniołem opiekuńczym, niewyczerpaną w troskliwości około pieczy jego, tak że dopiero w ostatnich 10 latach pożycia z nią mógł powiedzieć: jestem szczęśliwy! Prawość i szlachetność charakteru jego, sumienność w wypełnianiu obowiązków, uprzejmość i takt w obejściu, rzadkie ciepło dla sprawy narodowej zjednały mu ogólny szacunek, miłość i przyjaźń. Zmarł na chorobę serca. Pochowany w Poznaniu na cmentarzu św. Marcina. Żona Otolia wyszła po raz drugi za mąż za Bronisława Uderskiego.

Strona z 1741 < Poprzednia Następna >