Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Świadek na którego powołuje się w oświadczeniu o udziale w Powstaniu Michał Piotr Drzewiecki - Jan Terlecki miał zginąć w "pierwszej potyczce".

wraz z Józefem i Stanisławem, mają taki napis na pomniku cmentarnym w Krakowie: Ofiarom/ schyzmatyckiej Moskwy/ Gr. K. Kapłanom/ Diecezji Chełmskiej/ ś. p. ks. Grzegorzowi Terlikiewiczowi/ ur. 12 marca 1802 r., zm. 3 sierpnia 1879 r./ ks. Józefowi/ Terlikiewiczowi/ ur. 28 sierpnia 1830 r., zm. 12 maja 1878 r./ i synowi tegoż/ Stanisławowi/ zm. 27 lipca 1879 r./ wdzięczne córki i siostry/ proszą przechodniów/ o westchnienie do Boga.

wraz z Grzegorzem i Stanisławem, mają taki napis na pomniku cmentarnym w Krakowie: Ofiarom/ schyzmatyckiej Moskwy/ Gr. K. Kapłanom/ Diecezji Chełmskiej/ ś. p. ks. Grzegorzowi Terlikiewiczowi/ ur. 12 marca 1802 r., zm. 3 sierpnia 1879 r./ ks. Józefowi/ Terlikiewiczowi/ ur. 28 sierpnia 1830 r., zm. 12 maja 1878 r./ i synowi tegoż/ Stanisławowi/ zm. 27 lipca 1879 r./ wdzięczne córki i siostry/ proszą przechodniów/ o westchnienie do Boga.

wraz z Grzegorzem i Józefem, mają taki napis na pomniku cmentarnym w Krakowie: Ofiarom/ schyzmatyckiej Moskwy/ Gr. K. Kapłanom/ Diecezji Chełmskiej/ ś. p. ks. Grzegorzowi Terlikiewiczowi/ ur. 12 marca 1802 r., zm. 3 sierpnia 1879 r./ ks. Józefowi/ Terlikiewiczowi/ ur. 28 sierpnia 1830 r., zm. 12 maja 1878 r./ i synowi tegoż/ Stanisławowi/ zm. 27 lipca 1879 r./ wdzięczne córki i siostry/ proszą przechodniów/ o westchnienie do Boga.

za austr. paszportem mieszkał w Zakutyńcach w Berdyczowskim powiecie, jako dzierżawca, nie miał udziału w powstania, transportowany jest do Kijowa.

lat 22 mający, po ukończeniu szkół realnych i trzech-letnich kursów w szkole agronomicznej w Dublanach, oddawał się praktyce gospodarskiej w Bołszowcu u Waleryjana Krzeczunowicza*. Wziąwszy udział w wyprawie Radziwiłłowskiej 1 Lipca 1863 r. pod wodzą Horodyńskiego, walczył w pierwszej kompanii strzeleckiej w mieście pod wodzą kapitana Widmami. Nie wrócił z pod Radziwiłłowa, ale niema i świadka śmierci,kolego wad z Manswetem Lewickim znanym we Lwowie. Rodzina, a mianowicie Tomasz Toczyski zamieszkały w Bakowcach w Galicyi, nie mając żadnych pewnych wiadomości o śmierci Bronisława, uprasza kolegów i znajomych o bliższe o nim doniesienie.

Toczyski Józef, którego moskale zatytułowali dyrektorem skarbu, był synem właściciela ziemskiego w Łomżyńskiem, w Łomży ukończył gimnazyum, a następnie w Warszawie kursa prawne. Bok 1846 za stał go aplikantem sądowym. Zdolny, pracowity i w wysokim stopniu poetyczny umysł młodzieńca niedozwolił mu zasklepić się w rutynie biurowej i od wrócić oczy od wypadków jakich naówczas sceną była Polska. Miał udział w działaniach politycznych, które nieszczęściem rozbiły się w usiłowaniach kilku tylko jednostek. Po śmierci Zdżarskiego, Kociszewskiego i Potockiego, kiedy aresztowania szerzyły się coraz gwałtowniej, Toczyski opuścił Warszawę i udał się do matki w Łomżyńskie. Zeznania niektórych jego znajomych spowodowały tam jego aresztowanie po dwuletniem przebywaniu w cytadeli otrzymał wy rok do kopalń syberyjskich. Nie tu miejsce opisywać szczegóły tego smutnego życia wśród bandy opryszków z całej Rosji zegnanych i pod dozorem znikczemniałych czynowników moskiewskich. Wytrzymał dziesięć lat takiej niedoli i w 1858 r. wrócił do kraju z Ustkamenogorska ułaskawiony przez cara. Dzie sięć lat tego życia niestracił darmo: nieszczęścia wy robiły w nim męzki silny charakter; nie zaniedbał żadnej sposobności do kształcenia się naukowego, do czego jakkolwiek szczupłe, miał jednak środki na wy gnaniu. Był też to umysł niepospolity: marzenia poetyczne młodości rzucił dla surowej nauki, obdarzony żywem pojęciem i nadzwyczajną pamięcią wkrótce nabył niepospolitego ogólnego wykształcenia, a specjalnie studjował z wielkim pożytkiem ekonomję po lityczną. Ponieważ ukaz carski zagradzał mu drogę do służby publicznej, przyjął posadę w zarządzie byłego Towarzystwa rolniczego, a po zwinięciu tej instytucji, był buchhalterem w resursie obywatelskiej, a potem w zarządzie dróg szosowych. Umiarkowanych zasad politycznych, z początku nie brał udziału w pracach organizacji narodowej, wezwany jednak, widząc ogólną dążność narodu, nie mógł się uchylić i poświęcił wszystkie swojo zdolności w wydziale skarbowym, jako specjalista. Był to charakter silny, głę boki, łagodny; umarł błogosławiąc przyjaciół i nie przyjaciół swoich. Matka straciła w nim jedynego syna. Toczyski był wzrostu wysokiego, kościstej budowy; twarz jego blada regularnej budowy, ożywiała się przy dyskusjach naukowych, które lubił prowa dzić, mając zawsze na zawołanie niezliczoną ilość faktów i cyfr.

Wg inf. rodzinnych istniejące wpisy dotyczą tej samej osoby, lecz podawana jest błędna data urodzenia. Ma być 2.02.1840 r. Walczył w Miechowie w oddziale Rochebruna - Żuawów śmierci. Pozostałe dane zgodne.

Pochodzil ze wsi Karwowo w powiecie Grajewo. Miał włóke ziemi i chatę stuletnia. Brał udział w powstaniu 1963-1964. Po klęsce powstania został zesłany w głąb Rosji na 15 lat a rodzina poszła w rozsypkę, wydziedziczona ze wszystkiego.

poległ 17.9.1863 pod Łukawicą

przywódzca oddziału na Litwie, na Podlasiu we wrześniu 1863 r.

udział w potyczkach: grodzieńskie: Mereczowszczyzna 8.06.1863, Żarkowszczyzna 21.06.1863, Gródek 2.08.1863, Łukawica 19.09.1863 poległ

oficer z oddziału Ejtminowicza, poległ pod Łukowicą w powiecie Bielskim, guberni Grodzieńskiej. Inne źródła podają, że był dowódcą osobnego oddziału, a tylko w razach potrzeby działał wspólnie z Ejtminowiczem. Głos Nr. 35 podaje, że poległ pod Sokołowem w Podlaskiem 17 Września 1863 r.

Pochodził z Grodzieńszczyzna. Syn Antoniego - powstańca 1831 (majątek skonfiskowany). Adam - za udział w Powstaniu Styczniowym roku 1863 został zesłany do Samary. Córka Halina urodziła się w 1893 r w Moskwie. Rodzina zamieszkała we Lwowie. Córka w 1918 walczyła w obronie tego miasta i zmarła 25 marca 1919 roku. Pełniąc służbę wartowniczą koło Pasiek Miejskich, zaziębiła się śmiertelnie, mając 26 lat.

W Usolu między 1866-68 - z grodzieńskiej guberni Miał żonę i dzieci, zięć Genjusza. Zajmował się szewstwem.

Z Grodzieńskiego, były urzędnik, bardzo pracowity i zacny człowiek, ożeniony ze starszą córką Geniuszów, miał dwoje miłych dzieci, syna i córeczkę. Pracował w Usolu z innymi kolegami w fabryce mydła i świec, prowadzonej przez spółkę, do której należeli: Michał Wielohorski, Michał Gruszecki, Józef Konopacki, Jan Hryniewiecki i Tołoczko.

zapewne pseud. działacza organizacji w Lubelskiem: miał być mianowany przez Antoniego Jeziorańskiego komisarzem wojennym (?) woj. lubelskiego

Tomaszewski (Tomaszewicz?) Aleksander, syn Rafała, ur. ok. 1845, szlachcic z Mińszczyzny, uczeń gimnazjum. Za „nieprawomyślność pod względem politycznym" zesłany na zamieszkanie pod dozorem policji w gub. ołonieckiej. Od listopada 1864 mieszkał w Powieńcu (ojciec w gub. mińskiej). W 1869, na mocy manifestu z maja 1868, został zwolniony z dozoru (z pewnymi ograniczeniami) 1 przeniósł się do Wytegry, gdzie od 20 sierpnia 1869 pracował jako pisarz w powiatowym urzędzie ziemskim. W styczniu następnego roku zwrócił się do MSW o zezwolenie na wstąpienie do służby państwowej, ale, w związku z nieprzychylnym stanowiskiem gubernatora ołonieckiego i samego MSW, dopiero po trzech latach, w lutym 1873, uzyskał „najwyższą zgodę" na wniosek III Oddziału, do którego ostatecznie się odwołał. Później miał pełnić funkcję naczelnika policji (prystawa) w jednym z powiatów gub. ołonieckiej — tam tez prawdopodobnie zmarł.

z Mogielnicy

ur. w Skierniewicach r. 1833, puszkarz, należał do organ. Bządu naród, jako puszkarz w celu zamachów. Dla zgładzenia namiest. Berga i innych, sporządził 10 maszynek piekielnych pod krzesła na posiedzenia w zamku, które odbywały się pod prezyd. Berga. Było to po zamachu, jaki miał miejsce przed pałacem Zamojskiego na Nowym Świecie. Spisek powtórny zdradził Antoni Szmidt, prowizor z apteki Karpińskiego w Warszawie. Jeden ze spiskowców, Adolf Stępkowski uciekł za granicę, Tomaszewski Teodor był aresztowany. Przesiedział w cytadeli w X-ym pawilonie 10 miesięcy i skazany został na śmierć przez powieszenie, następnie w drodze łaski na 15 lat ciężkich robót. Po powrocie do kraju pracuje w zakładzie puszkarskim w Warszawie jako czeladnik.

z Wieliczki

z Krzeszowic

Walczył w oddziale Rochebrune'a, ranny sam dobił się rewolwerem.

dowódca oddziału kawalerii z partii K. Mielęckiego. Być może jest to pseudonim, jakkolwiek notowany jest pułkownik o tym nazwisku, a imieniu Leon

(6.10.1846 -?), syn Adama ( szewc) i Nimfy z Kudlińskich. Prawdopodobnie tak jak jego straszy brat Jan wziął udział w ataku na koszary strzelców smoleńskich. W końcowej fazie powstania był w oddziale Waltera. Ujawnił się w Bodzentynie i złożył przysięgę homagialną (20.04.1864).W lutym 1865 r. ożenił się z Marianną Jarosińską (18 lat), córką Michała i Ludwiki z Siedleckich

z Dąbrowicy (Rzeszów)

Urodził się w Wilnie 1840 roku; miał czynny udział w powstaniu na Litwie 1863 roku; dostawszy się za granicę, umarł w Paryżu dnia 17 Maja 1866. Spoczywa na cmentarzu Montmartre.

Był bratem Kazimierza i Władysława, a jako dowódca oddziału odbył kilka ciężkich potyczek z Moskalami jak: pomiędzy wsiami Szagami i Ponikwą i pod Załężem w Pułtuskim. Moskale pod dowództwem Wadujewa w sile 3000 napadli 16.7.1863 oddział Trąbczyńskiego połączony z Jasińskim mającym około 500 włościan. Nieprzyjaciel silnie naparty przez powstańców pierzchł i zapędzony nad rzekę Orzyc utracił w rannych i zatopionych przeszło 100 ludzi. Zwycięski oddziału utracił jednak jednego ze swych dowódców w mężnym ataku poległ Trąbczyński.

z Sącza

Ur. w 1815 syn Antoniego Trąmpczyńskiego brał udział w powstaniu styczniowym, ale jego losy nie były rodzinie dokładnie znane lub nie do końca sprecyzowane czy udokumentowane. Józef Trąmpczyński ożenił się 1842 (44) w Chwałkowie Kościelnym pow. śremski. [Teki Dworzaczka, par.]. Leśnik. Dzieci rodzą się w Chwałkowie Kościelnym i w Szczurach, w latach od 1844 do 1860.

(l. p. poprz. 346 i 340) Śrem 15/III. wzmianka. Kaz. Trąmpcz. * w Sannikach, W. Ks. Pozn. gimn. pozn. i trzemeszeń. Egz. dojrz. dojrz. 1852 w Trzemeszno. Prawo w Berlinie. Od 1855 auskultator i referendariusz w Środzie i Poznaniu po pocz. r. b., kiedy, skończywszy praktykę, miał się udać do Berl. na trzeci egz., uprawniaj. do posady sędz. Ale wziął udz. w powst. i 2/III. pod wsią Dobrosłowem w p. konin. ranny w prawą nogę, a już unoszony w biodro poległ (nr 64)

Śp. Władysław Trąmpczyński weteran a r.1863 zmarł nagle w domu swego siostrzeńca w Poznaniu na udar serca dnia 20 kwietnia rb. Przeżywszy lat 73. Msza św. Odprawi się w poznaniu w kościele św. Floriana w środę 23 bm. o godz. 9., we Wrześni w czwartek o godz. 10 ½, następnie pogrzeb na cmentarz wrzesiński. wspomnienie pośmiertne Ojciec śp. Władysława, Hipolit Trąmpczyński, wybitny w połowie ubiegłego wieku działacz narodowy, pierwszy w Poznańskiem leśnik-Polak z wyższym wykształceniem zawodowem, za którego podnietą i staraniem powstał Wydział leśny przy Centralnem Towarzystwie Gospodarczem, był jednym z przywódców ruchu zbrojnego u nas w roku 1846; ciężko ranny w utarczce oddziału kórnickiego na moście Chwaliszewskim w Poznaniu, został osądzony w głównym procesie moabickim na 24-letnią kaźń więzienną, z której oswobodziła go dopiero berlińska rewolucja marcowa w roku 1848. Za przykładem ojców podążyło i następne pokolenie w bój o niepodległość, rozgrywający się tym razem w drugiej dzielnicy, w Kongresówce. Śp. Władysław walczył w roku 1863 w oddziale pod wodzą szlachetnego Francuza, pułkownika Young de Blankenheima; skoro Powstanie Styczniowe wygasło, i śp. Władysław wrócił w swoje strony, pojmali go Prusacy i osadzili na Kernwerku w Poznaniu, gdzie wespół z innymi przebył długie miesiące więzienia. Opuściwszy je, oddał się kupiectwu; miał najpierw przez lat dwadzieścia i kilka skład żelaza i materjałów budowlanych w Nakle, w końcu zaś był członkiem Zarządu „Rolnika” w Wrześni, które to stanowisko opuścił dla podeszłego wieku dopiero w czasie obecnej wojny. W ciągu życia swego śp. Władysław doznawał bardzo ciężkich i bolesnych ciosów; w kilku zaledwie latach utracił wszystkie czworo swych dorosłych dzieci: dwie córki zamężne i dwóch synów, referendarjusza Zbigniewa i administratora dóbr jaktorowskich Wiesława; w tym czasie pochował także swą żonę. Mimo tych strasznych doświadczeń nie złamał się ten starzec szlachetny, lecz zachował równowagę ducha, a dziś podążył za swymi najbliższymi w zaświaty, doznawszy pod koniec dni swych doczesnych tej pociechy, że widział Ojczyznę z grobu powstającą, tę, za którą przed 56 laty niósł młode swe życie w ofierze.

W kilka dni po zgonie Traugutta, gdy na stokach cytadeli warszawskiej wznoszono nowe szubienic dla trzech skazanych, z których dwóch z rusztowania miało pójść na Sybir, dysponował jednego z mających być ocalonymi (Antoni Schmidt z Warszawy), tenże sam kapłan (o. Serafin kapucyn), który Trauguttowi towarzyszył w ostatnich chwilach pod szubienicą. Otóż ów kapłan, dysponując śmierć swego penitetna, jako wzór prawdziwie chrześcijańskiego zgonu, stawił mu naprzód bohaterów, ginących dla imienia Chrystusowego na arenie pogańskiego świata, a obok nich podniósł Romualda Tragutta. To imię musiało być wzorem, źródłem odwagi, przykładem wzniosłym dla skazanego. Gdy wreszcie egzekucja rozpoczęta nie została dokonaną i skazany zdjął śmiertelną koszulę i zstąpił z rusztowania, wówczas kapłan uradowany darował mu krucyfix z którym w dłoni Traugutt umierał ... "Nic cenniejszego dać ci nie mógłbym, mój synu, nad tę pamiątkę po owym mężu prawdziwie świętym..." mówił kapłan odchodzącemu spod szubienic. Zdarzenie to jest jeszcze jednym świadectwem owego bohaterskiego ducha Traugutta, który wszędzie i zawsze, czy na polu pracy, czy w epoce ostatnich wysiłków, gdy wysoko podnosił sztandar Polski wojującej o niepodległość, cza na rusztowaniu był podziwem dla wszystkich. (...) Krzyż ten darował Schmidt na Syberii, ja zaś odesłałem ową cenną pamiątkę wdowie po dyktatorze. Co się stało z tą rodzinną pamiątką - nie wiem.