Powstanie Styczniowe - uczestnicy

żona Augusta hr., pracowała gorliwie w lwowskiej organizacji, niosąc pomoc i opiekę partyzantom. Stanowisko i stosrnki pozwalały jej działać wiele dobrego dla sprawy i jej obrońców.

(1829 - 1902) - właściciel Werchraty. Pełnił wiele funkcji społecznych i politycznych, był m.in. prezesem Rady Powiatowej Rawskiej, posłem na sejm galicyjski i do Rady Państwa

Poznałam (W Rudzie Różaneckiej w maju) zacnego hrabię Augusta Łosia — ogromnie czynny, cały oddany sprawie.

mieszczanin, powieszony w Wieluniu 23.12.1863

mieszczanin, żandarm wieszający, 23 grudnia 1853 r w Wieluniu powieszony,

z Podlaskiego oficyalista, służył w oddziale Krysińskiego, zginął pod w Sierp. 1863 r.

informacja taka sama jak rekord nr 24920

dzierżawca, zamieszkały w miejscowości Jabłonica Ruska, poczta Niewistka. Urodził się 1840 roku we Lwowie. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64 r. podał, iż jest wyznania rzymskokatolickiego, żonaty i bezdzietny. Przed powstaniem był praktykantem gospodarskim. W powstaniu walczył w oddziale pułkownika Czachowskiego, w kompanii strzelców pod dowództwem kapitana Szlaskiego. Na świadków przywołał Augusta Rylskiego z Sanoka, c.k. radcę górniczego Henryka Waltera i ówczesnego c.k. ministra oświaty Stanisława Madeyskiego. Zobowiązał się do wpłacenia wpisowego w wysokości 1 złotego i składki rocznej w wysokości 5 złotych. Oświadczenie podpisał w Brzozowie 7 stycznia 1895 roku.

Uczestniczył w Zjeździe delegatów Stowarzyszeń Weteranów roku 1863. Zjazd odbył się 26 grudnia 1919 roku, w Zamku Królewskim w Warszawie. Został zorganizowany przez „pana Ministra do Spraw Wojskowych Jenerała-porucznika Józefa Leśniewskiego, specjalnie dla delegatów Stowarzyszeń Weteranów r. 1863 ze wszystkich dzielnic Polski i zaproszonych gości ze sfer wojskowych”.

( ok. 1847 - 13.01.1903 Lwów) - weteran Powstania Styczniowego [1], rzeźbiarz [1], [4], [5], [9] "artysta-rzeźbiarz zmarł wczoraj w 56 r życia po 3 miesięcznej chorobie nerkowej. W r. 1863, jako 17 letni chłopak porzucił pracownię i służył w oddziale Czachowskiego. Był on twórcą pomnika Seweryna Goszczyńskiego, znajdującego się na Cmentarzu Łyczakowskim i Kilińskiego w Parku stryjskim , a przed kilku laty wykonał projekt pomnika Bartosza Głowackiego. Pogrzeb odbędzie się jutro 15 b.m. o godz. 3 popoł. z domu żałoby przy ul. Piekarskiej l 83."[1] Urodzony ok. 1847 r. [10] – dwojga imion: Julian [1], [4], [5], [6], [7], [8], [9] Marian [4], [5], [7], [8] Rodzice: Mikołaj Markowski [4], [5], [6], [7], [8], [9] i Maria [4], [5], [6], [7], [8], [9] Schimcer [4] vel Schimser [5], [6], [7], [8], [9], [12] ślub rodziców 1845 r Lwów [12] Ślub – 1878 r Lwów św. Antoni – żona Klara [2], [4], [5], [6], [7], [8], [9] Karolina [2], [8] Augusta [4] Szydłowska [4], [5], [6], [7], [8], [9] córka Ludwika Szydłowskiego [4], [5], [6], [7], [8], [9] i Franciszki [8], [9] Entzmann [4], [5], [6], [7], [8], [9]. vel Eutyman [14] vel Eutzman [14], [15] Jej rodzeństwo: 1/ Marceli Wojciech Szydłowski ur 1864 r. w Zaleszczykach [13], [15] ślub jako kawaler 03.02.1894 r. Lwów [13], żona Elżbieta Julia Markowska ur. 1874 panna, córka Juliana Markowskiego i Anny Czajkowskiej [13] 2/ Eleonora Szydłowska zm. 1863 r Zaleszczyki Stare [14], Dzieci: 1/ Zofia Maria Hedvigia Markowska – ur 12.05.1882 Lwów ul. Piekarska 59, ojciec rzeźbiarz [4] 2/ Tadeusz Stanisław Markowski – ur 08.10.1883 Lwów ul. Piekarska 59, ojciec rzeźbiarz [5] – zm. 1890 Lwów ul. Piekarska 59 [11] 3/ Mieczysław Stanisław Markowski – ur 06.05.1885 Lwów ul. Piekarska 59 [6] 4/ Maria Stanisława Helena Markowska – ur 08.05.1891 Lwów ul. Piekarska 59 [7] 5/ Julian Tadeusz Damazy Markowski – ur 11.12.1892 Lwów ul. Piekarska 59 [8] 6/ Władysław Mikołaj Jan Markowski – ur 17.06.1896 Lwów ul. Piekarska 59 [9] Przed śmiercią mieszkał we Lwowie przy ul. Piekarskiej 83. [2] Zmarł w Szpitalu Powszechnym [3] we Lwowie [2], [3] 13 stycznia 1903 r [2], [3] w wieku 56 lat [2], [3], pozostawił żonę Karolinę Klarę [2]. Autor nagrobków na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie: Nagrobek Markowskich autorstwa Juliana Markowskiego Markowski Pomnik generała Józefa Śmiechowskiego (1798–1875), dłuta Juliana Markowskiego. Uczestnik Powstania Styczniowego Śmiechowski Józef

Ksawery Markowski, syn Bernarda, szlachcic herbu „Szeliga” urodził się w 1813r. w Zgierzu k. Łodzi w ówczesnym Królestwie Polskim. W wieku około 30 lat przybywa do Choroszczy do tworzonej prze Christiana Augusta Moesa fabryki sukna i kortu, późniejszej potęgi przemysłowej Choroszczy. Jako, że przybył ze Zgierza, miejscowości od lat związanej z przemysłem sukienniczym otrzymał posadę przy uruchamianiu i obsłudze maszyn. Po kilku latach zawiera związek małżeński z mieszczanką wyznania prawosławnego Marią Jakowlewną. W małżeństwie rodzi się 7-ro dzieci, dwie córki i pięciu synów. Osiedlają się w Uroczysku Dzikie, które wówczas należało do majątku Choroszcz i było własnością Grafini Honoraty de-Moni. Z chwilą pojawienia się ruchów niepodległościowych w okolicach Białegostoku, Ksawery Markowski tworzy partię powstańczą liczącą 31 osób pochodzących z Choroszczy i okolic. Jako 50-cio letni patriota osobiście dowodzi utworzonym oddziałem i ściśle współpracuje z grupami powstańczymi szczególnie z Jaworówki, Leńc, Dobrzyniewa i Pogorzałk. Jesienią 1863r. do Uroczyska Dzikie przybywa dwóch żołnierzy carskich – zapewne zwiadowców, pod pretekstem nabycia dla swojej stacjonującej w Białymstoku jednostki wojskowej kwaszonej kapusty. Ksawery Markowski obu tych żołnierzy, z których jeden był w stopniu oficera, zaprosił do swego dworku, łudząc ich nadzieją nabycia nawet większej ilości kapusty. Po cichu wysłał pracującego u niego przy tarciu drzewa robotnika, najprawdopodobniej o nazwisku Łotowski ze wsi Dzikie, do Jaworówki z zawiadomieniem o pobycie u niego dwóch żołnierzy rosyjskich. W rezultacie kilkunastu przybyłych z Jaworówki należących do powstańczego spisku mieszkańców tej wsi zlikwidowało obu żołnierzy carskich. W kilka dni później, idący tropem obu zaginionych żołnierzy, oddział wojsk carskich przybył do Uroczyska Dzikie i aresztował Ksawerego Markowskiego oraz wykorzystanego w charakterze gońca tracza, osadzając obu w więzieniu w Białymstoku. Obciążające zeznania złożyła służąca Ksawerego Markowskiego, która nawet wskazała ślady krwi na celowo niedbale umytej przez siebie podłodze. Na mocy Konfirmacji Dowódcy Wojsk Wileńskiego Okręgu Wojennego Ksawery Markowski zostaje skazany na śmierć przez rozstrzelanie. Powodem kary śmierci jest udział w powieszeniu 2-ch żołnierzy. Publiczna egzekucja zostaje wykonana w dniu 14/26.10.1863r. w Choroszczy. Po odczytaniu wyroku na rynku przed kościołem rozstrzelania dokonano na ogrodach za klasztorem Dominikanów. Ciało zakopano na miejscu kaźni, które później kozacy dla uniemożliwienia jego znalezienia i dokonania pochówku, dokładnie zatratowali kopytami swoich koni. Przez pewien okres miejsce to było dokładnie strzeżone przez oddziały kozackie aby uniemożliwić mieszkańcom jego uhonorowanie i doprowadzić do jak najszybszego zapomnienia

Franciew, mężcz. pruski poddany, zesłany na osadzenie, przebywał w omskim okręgu

Rezydent ok. Augustów.

Rotmistrz. Po ranny w ramię, kurowany w oficynie dworu w Wolic, własn. Dunin-Borkowskich. W opowiadaniu autorki: "Tymczasem w oficynie, drugi ranny, rotmistrz Mazewski, po bolesnych operacjach wyjmowania kuli i kości z ramienia, podczas krzyki jego dochodziły, trwożąc dzieci, zaczynał z wolna i mozolnie, przy ciągłych najtroskliwszych staraniach, wracać do zdrowia. Dnia jednego wtoczyła się na dziedziniec wielka, malowana w pejzaże kareta, z niej wysiadły dwie strojne panie i troje dzieci - rodzina Pana Mazewskiego. Dzieci nie posiadały się z radości. Zapoznanie z Leonkiem, Manią i Leonką odbyło się w sposób super prosty, trzy papierowe rogatywki nasadziło się im na głowy, dało do ręki trzy wystrugane na prędce szabelki i ten zwiększony zastęp ruszył w sad na nowe harce. (...) Pan Mazewski był przykry i wymagający. Stawiał siebie na jakimś piedestale wymagał hołdów i ciągłego schlebiania a dla dzieci surowy był i niechętny., nie znosił hałasu, drażniły go ich zabawy, toteż nie lubiliśmy go, choć nam powtarzali ciągle że on cierpiał za Ojczyznę". przeszedł granicę jako emigrant zabierając ze sobą Franciszka Rakowskiego oraz "stanowego pristawa" z Teofilpola - Lewickiego

hofrat, od stycznia 1862 do 1866 r. prezydent Komisji Namiestniczej w Krakowie

wieku lat 18, syn obywatela ziemskiego z powiatu Bialskiego, uczeń gimnazyum Białostockiego służył w oddziale jazdy Augusto ws.-Grodzińskiej pod dowództwem Kazimierza Kobylińskiego (Nadmiilera), brał udział w bitwie pod Waliłowem, poległ w bitwie pod wsią Sanie dnia 4 Września 1863 roku. (Cz. Nr. 219 i Głos Nr. 35), podług innych wiadomości poległ w bitwie pod Zambrowem w Sierpniu 1863 r.

Uczestniczył w Zjeździe delegatów Stowarzyszeń Weteranów roku 1863. Zjazd odbył się 26 grudnia 1919 roku, w Zamku Królewskim w Warszawie. Został zorganizowany przez „pana Ministra do Spraw Wojskowych Jenerała-porucznika Józefa Leśniewskiego, specjalnie dla delegatów Stowarzyszeń Weteranów r. 1863 ze wszystkich dzielnic Polski i zaproszonych gości ze sfer wojskowych”.

ppro.(1839) Płock

Ur. 1839 Płock, miejscowość w 1923: Płock, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-743

wyrok sądu polowego 10.12.1864, szlachcianka lat 21 Augustowa, zamieszana w sprawie powstania, wywieziona do ( Kr.Pal.) 14.09.1864

Ostatni weteran powstania. Brała udział w walkach na Podlasiu. Zmarła 8.3.1949 r. w Augustowie w wieku 104 lat.

Uczestniczka powstania styczniowego pochowana na cmentarzu parafialnym w Augustowie.

Powstanka, żyła lat 104, zm. 8 marca 1949r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Augustowie

gmina/wieś Drozdowo Piątnica, kara: wydalony ze wsi, pochodzenie informacji: spis wydalonych nr 268

mężcz. mieszczanin wileńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na służbę wojskową, służył w III liniowym bat., w 1870 r. wyjechał do wiatskiej guberni

Handlowiec Wilno woj.

włościanka lat 25 z Augustowa, wskazanie na zajmowanie się szpiegostwem, zwolniona 1864

ur. r. 1845 w Zarwanicy, student, służył jako szereg, karabinierów w oddz. Horodyńskiego (pod Radziwiłłowem) i Komorowskiego (pod Poryckiem). Po powst. profesor gimnaz.

Ur. 1844 Wadowice, miejscowość w 1923: Kowalewo, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: V-56

Dowódca partyzantki na Podlasiu. Zgromadził oddział w Węgrowie Przeciwko niemu wyruszył generał Paparf Sanasopoput z 6 działami. Oddział cofnął się ku Sokołowowi a 200 powstańców zasłaniało jego odwrót. Broniąc się zaciekle wszyscy zginęli - jak za czasów Leonidasa. O nich to napisał August Berbier wolny wiersz. Działa to się 6 lutego. mystkowski walczył później w płockim, lez zostałw jednej z bitew zabity.