Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 1144

Strona z 29 < Poprzednia Następna >

Oficyalista z Krakowskiego, służył jako żołnierz pod dowództwem , walczył we wszystkich bitwach jakie ten jenerał stoczył, w przeciągu tego czasu dwa razy ranny, poległ służąc w oddziale pułkownika Czachowskiego w bitwie między Blizinem i Bobrzą 10 Czerwca 1863 r. zostawiwszy żonę.

Teodor Domaszeski

Syn oficyalisty z Augustowskiego, służył jako kosynier pod dowództwem , zginął pod Grochowiskami 18 Marca 1863 r. dzielnie się broniązakłuty bagnetami.

Aleksander Domher

Aleksander Henryk Domher, ur. ok. 1835, zm. 4.11.1893 Genua. Za młodu odziedziczywszy po rodzicach majątek w Hrubieszowskiem, gospodarzył na nim aż do chwili, kiedy go trąba powstańcza w r. 1863 wyrwała z zacisznego ustronia. Na pierwszy jej odgłos pospieszył śp. Domher w szeregi powstańcze i zaciągnął się do oddziału Langiewicza. Później mianowano go adjutantem Bossaka, który to obowiązek spełniał godnie w województwach Sandomierskiem i Krakowskiem. Z końcem 1863 r. przybył do Krakowa, gdzie w 10.1863 aresztowano go i osadzono na zamku, a po roku więzienia odstawiono do granicy szwajcarskiej. Po paru latach powrócił do kraju i oddawszy się pracy około podniesienia dobrobytu krajowego, założył w Hrubieszowie dom komisowo-rolniczy. Wyjątkowe zalety umysłu i serca, zjednały mu szczere poważanie wśród przyjaciół i znajomych. Żonaty z Feliksa Choińska. Córka: Zofia Anna ur. 25.6.1878 Lemieszów, Wołyń, chrz. 1880 Wołajowice

Aleksander Donajski

aptekarz ur. w r, 1846 w Smardzewiczach w Kieleckiem. Jako 17-letni młodzieniec, uczeń gimnazjalny, należąc jeszcze przed wybuchem powstania do organizacji rewolucyjnej, wstąpił w roku 1863 w szeregi powstania. Spełniając czynności kurjera przy dyktatorze Langiewiczu, za dziwiał wszystkich bohaterskiemi wysiłkami, gdy z nieustraszoną odwagą przenosił wśród niebezpieczeństw papiery i rozkazy swego dowódcy. Przyjmował czynny udział w walkach oddziału Langiewicza pod Wąchockiem, Małogoszczą i Grochowiskami. Internowany przez Austrjaków zdołał zbiec z więzienia w Krakowie. Po upadku powstania wstąpił na praktykę do apteki.

Syn urzędnika emeryta z Warszawy, utrzymywał się z przepisywania, w organizacyi był dziesiętnikiem, służył pod dowództwem , zginął pod Małogoszczą, w Marcu 1863 r.

ur. r. 1842 w Krakowie, pianista, gewaltiner oddz. Langiewicza, ułan w oddz. Jeziorańskiego, padł w pojedynku w Warszawie.

Benedykt Dybowski

współpracował z Komitetem Polek w Pradze, spotykali się u Heleny Zawiszanki z celu uwolnienia Langiewicza,

Edmund Dydyński

h. Gozdawa, ur. w r. 1887 w Godowy, oficer austr. pułku hr. Coronini, służył w oddz. Langiewicza jako major kosynierów. Walczył pod Grochowiskami. Po powrocie do Galicji był cały rok konfiniowany.

Władysław Dygulski

Bończa. Ur. 1840r. Zamieszkały w Chrzanowie, urzędnik Rady Państwowej, żonaty, bezdzietny, katolik. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był aplikantem powiatowym w Sandomierzu, natomiast w czasie powstania walczył na początku jako zwykły szeregowiec, potem porucznik kosynierów mianowany w Wąchocku przez Langiewicza. Był w oddziale Langiewicza i Klimaszewskiego. Brał udział w potyczkach w Suchedniowie, pod wsią Parszowem i na Świętym Krzyżu. Następnie w oddziale Rumockiego pod Szycami pod Krakowem. Deklarację podpisał 22.01.1893r.

Władysław Dygulski

h. Bończa, ur. w pow. Sandomierskim r. 1840, aplikant pow. w Sandomierzu, wstąpił do oddz. jako szereg. Na placu boju został mianowany poruczn. kosynierów. Służył pod Langiewiczem i walczył pod Suchedniowem, Parszowem i na S-tym Krzyżu. Następnie pod Ramockim był w bitwie pod Szycami.

Ludwik Dziedzicki

ur. r. 1846 w Samborze, uczeń gimn. służył jako podoficer w oddz. Langiewicza, Zapałowicza i Lelewela w bitwach pod Grochowiskami, Mołozowem, Tyszowcami, Siwką i Batorzem. Po powst. radca i inspektor szkolny, zmarł 20. sierpnia 1903.

Ludwik Dziedzicki

radca szkolny, zamieszkały w Lwowie, urodzony 1846 rok Sambor, żonaty bezdzietny. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64 r. podał, iż przed powstaniem był uczniem gimnazjalnym w Samborze. W powstaniu podoficer w oddziale Langiewicza, Zapałowicza i Lelewela. Brał udział w bitwie pod Grochowiskami, pod Tynowcami.

Konstanty Eckert

emerytowany oficjalista przywodny, zamieszkały w Krakowie przy ul. Pędzichów pod nr 8. Urodził się 5 grudnia 1842 (Warszawa). Wyznania ewangelickiego, żonaty, bezdzietny. Przed powstaniem był uczniem szkół, w czasie powstania posiadał stopień porucznika Kosynierów. W czasie powstania walczył w oddziale Jeziorańskiego, później Langiewicza w bitwie pod Raisą, pod Małogoszczem, pod Chrobrzem, pod Skałą, pod Grochowiskami. Po rozbiciu Langiewicza, był internowany w Ołomuńcu. Nie posiada żadnych dokumentów poświadczających udział w powstaniu, jednakże powołuje się na świadectwo kolegów z powstania, Antoniego Zebielskiego z Koziny? Zadeklarował zapłatę 1zł, oraz składkę roczną w wysokości 3 zł. Oświadczenie podpisał w Krakowie dnia 9 grudnia 1896r, własnoręcznym podpisem.

Konstanty Ekert

ur. r. 1842 w Warszawie, uczeń, służył jako porucz. kosynierów w oddz. Jeziorańskiego i Langiewicza. Był w bitwie pod Rawą, Małogoszczą. Skałą, Chrobrzą, Grochowiskami, Lubochnią. Po przejściu granicy intern, w Ołomuńcu.

ks., pseudonim Wieniawa, reformat z Sandomierza, zabity przez Moskali pod Jurkowcami 21 października 1863 r. Początkowo służył w oddziale Langiewicza jako kapelan obozowy. Ranny pod Małogoszczą leczył się w Galicji. Dnia 12 października 1863 r. przyjął powtórnie udział w powstaniu zaciągnąwszy się do oddziału Czachowskiego. Zginął pod Rybnicą. Według podań urzędowych pod Klimontowem 20 października 1863 r. jako dowódca kompanii kosynierów i tam został pochowany. Według Stupnickiego zginął pod Jurkowicami.

(pseudonim Wieniawa), ksiądz Reformat z Sandomierza, początkowo służył w oddz. jako kapelan obozowy, ranny pod Małogoszczą leczył się w Galicji. Dnia 12 Października 1863 r. przyjął powtórnie udział w powstaniu zaciągnąwszy się do oddz. Czachowskiego, zginął pod Rybnicą, według innych podań urzędowych pod Klimontowem 20 Października 1863 r. i tam pochowany jako dowódca kompanii kosynierów. Imionospis podaje, że zginął pod Jurkowicami.

(inni podają Elmański), urlopowany żołnierz piechoty wojsk rossyjskich, bawił na wsi w powiecie Warszawskim u ciotecznego brata mającego jakąś dzierżawkę propinacyjną. Chciał w samym początku powstania wstąpić w szeregi, lecz (jak sam się wyrażał) nie miał broni ani sposobności dostania się do oddziału. Pewnego dnia spostrzegł maszerujący oddział wojska nieprzyjacielskiego i za nim w niewielkiej odległości, odłączonego od oddziału żołnierza, który będąc zmęczony, zwolna podążał za tymże, uchwyciwszy go z tyłu za kark i obaliwszy na ziemię, odebrał karabin i pałasz, związawszy mu nogi i ręce. Zabrawszy w ten sposób broń zdobytą, po długiem błąkaniu, odstawiany bryczką od wsi do wsi, dostał się do oddziału , i w pierwszej bitwie, w której przyjął udział, pod Małogoszczą w Marcu 1863 r. zginął, nie dawszy ani jednego strzału z wybornego sztuóca. Engel patrz Anioł.

czy Elmański, urlopowany żołnierz piechoty rosyjskiej. Będąc na wsi w brata w powiecie warszawskim, pewnego dnia spostrzegłszy maszerujący oddział rosyjski, a za nim w niewielkiej odległości, odłączonego od oddziału żołnierza, zwolna podążył za tymże. Uchwyciwszy go z tyłu za kark i obaliwszy na ziemię, odebrał mu karabin i pałasz, związawszy mu ręce i nogi. Zdobywszy w ten sposób broń po długim błąkaniu dostał się do oddziału Langiewicza i w pierwszej bitwie, w której przyjął udział pod Małogoszczem w marcu 1863 r., zginął nie dawszy ani jednego strzału z wybornego sztucera.

Władysław Eminowicz

Żołnierz wojska austriackiego. Wyszedł do powstania 4 marca. Stewich wspominał o nim chlubnie i serdecznie. Pod Grochowiskami był kapitanem, a po ustąpieniu Langiewicza dostał się do Czachowskiego. Po bitwie 7 kwietnia został majorem.

Władysław Eminowicz

Powstaniec styczniowy Kiełczyna Na cmentarzu parafialnym w tej miejscowości odnaleźć można ziemną mogiłkę, obramowaną niedawno betonową obwódką. Umieszczony na niej żelazny krzyż dźwiga pokaźnych rozmiarów tablicę z nazwiskiem ppłk. Władysława Eminowicza. Nie jest to jego prawdziwy grób, choć wszystko wskazuje na to, że spoczywa na tej właśnie nekropolii. Krzyż i tablicę postawił Marek Choina, znany z troski o należyte upamiętnianie miejsc i osób zasłużonych dla historii walk niepodległościowych. Eminowicz doskonale pasuje do tego grona. Był jednym z najbarwniejszych partyzantów Powstania Styczniowego, działającym nie tylko na ziemi sandomierskiej, ale także na Lubelszczyźnie i Podlasiu. Początkowo walczył w grupie Mariana Langiewicza, potem został szefem sztabu w oddziale płk. Dionizego Czachowskiego. Brał udział w kilkunastu bitwach i potyczkach. 23 sierpnia 1863 r., dowodzony przez niego oddział powstańczy został rozbity przez Rosjan pod Wirem. Po tych wydarzeniach Eminowicz postawiony został przed sądem wojennym i niesłusznie zdegradowany ze stopnia podpułkownika do szeregowca. Rozgoryczony wyjechał do Wiednia, ale już w początkach 1864 r. powrócił do walki i brał udział w bitwie opatowskiej, w trakcie której został ciężko ranny. Przewieziono go do majątku Jawornickich w Kiełczynie. Wezwany ze Staszowa lekarz opatrzył ranę, która z pozoru nie wydawała się groźna. Rekonwalescent nie miał jednak odpowiednich warunków, by należycie się kurować. Jaworniccy obawiali się, że u nich w pierwszej kolejności Rosjanie szukać mogą ukrywających się powstańców. Postanowili przewieźć rannego Eminowicza do niedalekiego majątku Dobra pod Staszowem, należącego do rodziny Russockich. Ta potajemna podróż zaszkodziła mu bardzo. Stan rannego pogorszył się. Zmarł 23 marca. „Za wzorowe znajdowanie się w służbie i okazaną waleczność w czasie bitwy opatowskiej” generał Hauke-Bosak przywrócił mu stopień podpułkownika. Nie doczekał jednak Eminowicz jego zatwierdzenia przez Rząd Narodowy. Stało się to dopiero 25 marca. Z zapisków Wincentego Grabówki, uczestnika i kronikarza powstańczych bojów, wiadomo, że sławny podpułkownik spoczął w Kiełczynie obok dwóch swoich towarzyszy broni - Wielobyckiego i Lengsmitcha. Ten ostatni był Niemcem. Brał udział w kampanii Garibaldiego, a w późniejszym czasie był podkomendnym Eminowicza.

Władysław Eminowicz

oficer dzielny, żołnierz odważny, strateg i taktyk, miał udział w zaciętej walce między Zwierzyńcem a Terespolem 3 września 1863 r. oraz w bitwie pod Batorzem 6 września, gdzie poległ Lelewel, następnie dowodził oddzielnym oddziałem konnicy. W rozprawie pod Opatowem został ciężko ranny, przeszyty kulą przez pierś. Lat 26, rodem ze Lwowa, syn Michała i Julii z Sobolewskich. Już w 1848 r. wstąpił do wojska austriackiego i w 1858 r. został oficerem. W 1862 r. rzucił służbę austriacką i udał się do obozu Langiewicza pod Goszczą, przydzielony do oddziału Czachowskiego. Odbył z nim wszystkie bitwy jako major kawalerii. Zmuszony z Czachowskim udać się do Galicji, sam wkrótce wrócił w Sandomierskie i zebrawszy rozbitków stanął na ich czele, następnie wkroczył w Lubelskie i połączył się z oddziałem Ćwieka (Cieszkowskiego) i wspólnie z Rudskim zadali Moskwie klęskę pod Deputyczami i Chełmem, następnie pod Wirem w Radomskiem. Został mianowany podpułkownikiem. W napadzie Zwierzdowskiego (Topora) na Opatów 21 lutego 1864 r. otrzymał niebezpieczną ranę, a dnia 23 marca, z rany tej nie wyleczony zmarł we wsi Górze.

Aleksander Erazmus

piekarz, służył w oddz. Langiewicza przez cały przeciąg kamp. następnie w oddz. Czacho wskiego. Był w 22-u bitwach. Umarł w Zaleszczykach.

Jan Ergietowski

ur. r. 1846 w Korczynie obok Krosna, stud., służył pod Langiewiczem, Miniewskim i Czachowskim. Walczył pod Grochowiskami, w Olkuskich lasach, pod , Chęchłami, Rybnicą i Jurkowicami. W tej ostatniej bitwie, dostał się do niewoli rosyj. Wysłany na Sybir, przebył lat 5 w gub. Tomskiej. Po powrocie, asenterowany do wojska austr., służył przy 45-tym pułku piecłi. przez lat 12. Po wysłużeniu w wojsku urzęd. podatkowy.

Syn kowala z Lubelskiego, służył w oddziale Lelewela jako żołnierz kosynierów, w końcu w oddziale , zginął pod Małogoszczą w Marcu 1863 r., zakłuty bagnetami.

terminator podobno stolarski, z Warszawy, w chwilach przygotowań do powstania bardzo czynny, i odznaczający się znakomitym wpływem na swoich rówieśników, kilkakrotnie aresztowany, ocalenie zawsze zawdzięczał tylko własnej przytomności umysłu. W powstaniu służył w oddziale jako żołnierz w kosynierach, zginął pod Małogoszczą, ugodzony kulą w czoło, w Marcu 1863 r.

Kazimierz Falkiewicz

Kazimierz Falkiewicz, syn Franciszka, urodził się 4 marca 1840 w Skaryszewie. Jego wujem był ks. Kozłowski, proboszcz w Ruszkowie, potem w Bałtowie, który wielokrotnie wspierał swego siostrzeńca. Po ukończeniu szkół wstąpił do seminarium w Sandomierzu, gdzie był trzy lata. W roku 1863, jako jeden z pierwszych alumnów sandomierskiego seminarium, zrzucił sutannę i poszedł do powstania. Pod komendą Langiewicza, w batalionie Dawidowicza, czynnie uczestniczył w walkach na Świętym Krzyżu, pod Staszowem, pod Stopnicą. Po upadku powstania ukrywał się u księży, wreszcie u swego wuja, ks. Kozłowskiego. Do seminarium wrócić już nie mógł, więc poświęcił się prawu. Ukończył studia, był aplikantem sądu, następnie podsędkiem w Solcu n/ Wisłą, w Opatowie, w Radomiu. Został pisarzem hipoteki w Końskich, na której to posadzie doczekał się emerytury. Zmarł w Końskich 12 maja 1917 r. (AP Radom, zesp. 698). Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, Kazimierz Falkiewicz, po przeprowadzonym postępowaniu kwalifikacyjnym, został wprowadzony do IMIENNEGO WYKAZU WETERANÓW POWSTAŃ NARODOWYCH 1831, 1848 i 1863 ROKU (Dz. Personalny Nr 10/1920 poz. 461), należną dożywotnią rentę otrzymywała wdowa - Gabryela z Rychtarskich, która mieszkała w Radomiu. W panteonie powstańców 1863 roku, utworzonym na Cmentarzu Komunalnym POWĄZKI w Warszawie (mur w kw. 13C) umieszczona jest żeliwna tabliczka upamiętniająca weterana Kazimierza Falkiewicza.

(Figietty) (1820-1890), właśc. ziemski. Uczestnik powst. węgierskiego. Służył w formacjach polskich w Turq'i oraz w .Afryce. W powst. mjr w oddziałach Langiewicza i Czachowskiego. W zimie 1863—1864 r. w Krakowie. Po powstaniu dzierżawca w Galicji

Narcyz Figietty

Ur. 29.10.1823r., Klwatka Królewska gub. Radom. Gospodarz wiejski, wdowiec, 1 dziecko, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był właścicielem dóbr Klwatka Królewska (wcześniej był 12 lat w legionach polskich w Turcji i w Afryce), natomiast w czasie powstania był w stopniu majora kawalerii Langiewiczem, Czachowskim. Potem sam osobno chodził z oddziałem pod Eminowiczem. Walczył w Jeleni, pod Wąchockiem, pod Suchedniowem, pod Borzęcinem, pod Kowalą, pod Rusinowem, pod Wirem dwa razy, pod Ratajami dwa Razy, pod Bobrzą, pod Borią, pod Jeziorkami, pod Iłżą, pod Krzyżanowicami i w wielu innych bitwach. Był ranny pod Wirem w rękę prawą. Deklarację podpisał 07.04.1890r.

Narcyz Figietty Stojanowicz

ur. w Klwatce gub. Radomska r. 1823, właśc. dóbr. Poprzednio służył w legionach polsk. w Turcji i w legionie w Afryce, w powst. zaś jako major kawał, pod Langiewiczem i Czachowskim, następnie osobno chodził z oddz. kawał, pod Eminowiczem. Na czele własnego oddz. stoczył bitwę pod Jedlną. Walczył pod Wąchockiem, Suchedniowem, Borzęcinem, Kowalą, Businowem, pod Wirem 2 razy, pod Ratajami 2 razy, Bobrzą, Boryą, Solcem, Jeziorkami, Iłżą, Krzyżanowicami, Koszarami i t. d. Ranny pod Wirem w prawę rękę, przestrzelony kulą przez dłoń. Po powstaniu oddał się gospodarstwu rolnemu.

Stanisław Fijałkowski

Ksiądz proboszcz z parafii Kowala-Stępocice pod Radomiem. Znajdowała się tu stacja poczty powstańczej w okresie działań Langiewicza. Później, 21.8.1863 we wsi doszło do bitwy oddziałów Ćwieka i Eminowicza. podczas której Rosjanie spalili wieś, zabudowania dworskie i plebańskie wraz z inwentarzem. Ksiądz chował rannych zmarłych po bitwie. Z wspieranie powstania został zesłany do gub. archangielskiej.

Bronisław Filipowski

Syn Józefa i Magdaleny Waleszyńskiej Brat Józefy - szwagier - dzierżawcy dworu w Glanowie. Był w oddziałach Langiewicza potem w żandarmerii. Pojmany do niewoli, skazany na szubienicę został ostatecznie wysłany Sybir i tam zaginął. Ostatnia wiadomość od niego została otrzymana z guberni jenisiejskiej z 1890 roku.

ur. 1842 w Łańcucie, pomocn. fabryczny, służył jako szereg, pod Langiewiczem i walczył pod Staszowem, Małogoszczą i Chrobrzem.

Ur. Łańcut 02.04.1842r. Dyrektor fabryki, żonaty, bezdzietny, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był pomocnikiem przy fabryce, natomiast w czasie powstania szeregowcem. Walczył pod Langiewiczem w bitwie pod Staszowem, Małogoszczem i Chrobrzem. Deklarację podpisał 15.11.1891r.

ur. w Nowej wsi r. 1827, służył jako szereg, i podof. w oddz. Langiewicza, Nulla, Jeziorańskiego, Ruckiego, w końcu Mareckiego. W bitwie pod Brzostówką wzięty do niewoli, wysłany do gub. Tomskiej, przydzielony do robót przy kolei w gub. Kurskiej, przebył cam lat 3. Był ranny w głowę pałaszem, kulą w prawe ramię i szablą w wielki palec praw. ręki.

Ur. 1827r., Nowa Wieś pow. krakowski, właściciel magla z Krakowa, kawaler. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był w lokajem u hr. Andrzeja Zamojskiego w Warszawie, natomiast w czasie powstania szeregowcem, potem podoficerem w oddziale Mareckiego. Wstąpił do oddziału Langiewicza, brał udział we wszystkich bitwach, a następnie służył pod Nullo, w oddziale Jeziorańskiego – brał udział w bitwie pod Kobylanką. Odszedł z Ruckim i brał udział we wszystkich bitwach. Ostatecznie pod Mareckim walczył w bitwie pod Brzostówką. Był ranny w głowę pałaszem, kulą w prawe ramię, szablą w prawą rękę. Został wzięty do niewoli i wysłany do gub. tomskiej, zwrócony do robót przy kolei w gub. kurskiej. Był tam 3 lata. Deklarację podpisał znakiem „XXX” 29.10.1890r.

Salomon Friedman

Odwoził powstańców z Krakowa do Ojcowa i obozu Langiewicza, w tym Abrahama Gumplowicza.

Kazimierz Frycz

[herb=Frycz]Właściwie Kazimierz Fritsch, h. {{Frycz}}, ur. 28.2.1845, zm. 31.12.1922 Kielce. Syn Józefa i Felicjanny Kalinkowskiej. W Powstanie włączył się również jego starszy brat: - choć nie walczył z bronią w ręku. Rodzina Fritschów zasłużyła się w historii Polski. Przybyszem saskim był prapradziad Kazimierza - Tomasz z synem Abrahamem - referendarzem dworu królewskiego, który w 1775 otrzymał indygenat królewski (z błędem heraldycznym). Ojciec Kazimierza a syn Karola, był oficerem piechoty w Powstaniu Listopadowym, zaś ojciec matki - Józef Kalinkowski - służył w wojsku Księstwa Warszawskiego por 6 p. piech., walcząc m.in. w bitwie pod Lipskiem, ranny, kawaler orderu Virtuti Militari - właściciel dóbr Probołowice. Józef Fritsch po studiach na Uniwersytecie Krakowskim zajął się prowadzeniem majątku w , pow. pińczowski, które jego dziad nabył w 1821, a który w 1856 przebudował zamieniając część na oranżerię wg projektu sąsiada i późniejszego towarzysza Kazimierza z Powstania - . Matka umarła we wrześniu 1859. Rodzina ta była mieszanej religii (Józef- ewangelik, Felicjanna - katoliczka), dlatego synowie chrzczeni byli w wierze ojca, zaś dziewczynki - matki. Kazimierz, został ochrzczony w parafii ewangelickiej - Kielcach. Podobnie jak brat Karol, kształcił się w Instytucie Szlacheckim w Warszawie, a następnie od 1861 w gimnazjum w Krakowie. Przerwaną naukę dokończył po Powstaniu. Od pierwszych dni włączył się w działalność powstańczą. Podążył do obozu w Ojcowie, gdzie aptekarz Wrotnowski, znajomy ojca, dokonujący zapisów przydzielił go do ułanów. Wziął udział w działaniach zgrupowania aż do . Następnie przedostał się do obozu do Goszczy, odmówił awansu, walcząc w żuawach w oddziale razem z chorążym Ludomirem Cywińskim. Brał udział w bitwach tej kampanii. Po wróciłl z oddziałami do Galicji i był pojmany przez Austriaków w czasie . Z aresztu uciekł następnego dnia. Kolejnym epizodem był udział w nieudanej wyprawie i . Również tutaj został pojmany przez Austriaków i pod nazwiskiem "Kaźmierz Grabówka" wysłany do Ołomuńca a następnie Igławy. Ponownie uciekł przy pomocy miejscowych Czechów. Ukrywał się jakiś czas w okolicach Sambora Działał następnie w grupie , w oddziale kpt. Chodurskiego, biorąc udział w , a po dotarł do Kraśnika gdzie złożył broń i ponownie wrócił do Krakowa. Spędził jesień i część zimy w dworze Erazma Niedzielskiego w Śledziejowicach. Wrócił na pole bitwy z oddziałem do zgrupowania obozując od końca stycznia w lasach cisowskich w oddziale . Ranny w rękę w fatalnej bitwie zakończył po roku walk swój szlak bojowy. Do domu wrócił w pierwszych dniach marca 1864. Udało mu się wkręcił w kontakt z praporszczykiem Kopanskijem, który wystawił mu paszport. Uzyskał też świadectwo "prawomyślności" od rosyjskiego majora Orła co pozwoliło mu uniknąć podejrzeń o działalność powstańczą. Podjął przerwaną naukę - najpierw w Szkole Głównej w Warszawie, następnie w Jenie, gdzie w 1869 uzyskał dyplom, oraz na wydziale rolniczym Niemieckiej Akademii Nauk Przyrodniczy w Halle. Po tym okresie, w 1869 objął rodzinny majątek w Cieszkowach, gdzie wprowadzał (jak i inne dwory w okolicy) m.in. nowatorskie plantacje buraków i marchwi. Na przełomie XIX i XX wieku sprzedał Cieszkowy i przeniósł się do Kielc. Był radcą Dyrekcji Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, członkiem rady Kościoła Ewangelickiego, działaczem Macierzy Szkolnej, wizytatorem Szkoły Handlowej, wiceprezesem kieleckiego oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, inicjatorem kieleckiego Komitetu ku uczczeniu Powstania Styczniowego w 1916 r. Weteran z numerem III-484. Pozostawił pamiętniki z czasów Powstania. Jego pogrzeb odbył się w asyście kompanii honorowej 4 p.p. Leg. Jest pochowany na cmentarzu Ewangelickim w Kielcach. Żona: Helena Trzetrzewińska Dzieci: * Karol Józef, ur. 1877 Cieszkowy, zm. 1963, reżyser i scenograf teatralny. * Irena Anna, ur. 1879 Cieszkowy, mąż: Jan Antoni Jeżewski * Anna, mąż: Komenda * Bronisław Adam, ur. ok. 1887, zm. 1889 Cieszkowy

Adolf Furmankiewicz

pomocnik sztygara. Urodzony w 1844 roku. Walczył pod dowództwem Rębajły i Langiewicza w bitwach pod Opatowem, lłżą, Brodami, Słupią, Suchedniowem i Szydłowcem. Ranny w bitwach pod Słupią i pod Św. Krzyżem. Leczył się z ran w Wąchocku. Ze Szpitała zbiegł z obawy przed oczekiwaną karą za udział w powstaniu.

Tomasz Fusiarski

ur. r. 1840 w Janowie Ordynackim, słuch, teolog., służył jako podpor. pod komendą Ulatowskiego, w oddz. Langiewicza. Walczył pod Staszowem, Małogoszczą, Piaskową skałą, Skałą, Chrobrzą, Sosnówką, Grochowiskami. Po powst. urzędn. bankowy.

Wojciech Gadulski

Ur. 1842r., Ruskawieś. Introligator z Rzeszowa, wyznania rzymsko-katolickiego, syn emigranta z 1831r. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był czeladnikiem introligatorskim, natomiast w czasie powstania walczył w oddziale , był w 3 bitwach: Sosnowiec, Słomniki, Miechów. Po rozbiciu w Miechowie walczył pod Jeziorańskim, z oddziałem którego poszedł na pomoc Langiewiczowi tj. 24.03.1863r. gdzie trwała bitwa pod Małogoszczem. Został ranny w lewą nogę, był leczony w klasztorze w Jędrzejowie, za pomocą pani Sterczyńskiej dostał się do Krakowa. Deklarację podpisał 13.12.1891r.

Strona z 29 < Poprzednia Następna >