Powstanie Styczniowe - uczestnicy

walczył w 1863 w oddziale Junga, zginął pod Brdowem w pow. kolskim w 1863

akademik, syn literata i dziedzica dóbr Czeszewa w Poznańskiem, poległ w bitwie pod Brdowem 29. kwietnia 1863 r.

Czeszewo, walczył w oddziałach powstańczych

dr, z Czeszewa, prowadził działalność konspiracyjną na rzecz powstania, zginął pod Brdowem 29.4.1863

Drugie imię: Waleryan. Ur. 12.09.1845r. wieś Małochwiej. Urzędnik Drogi Żelaznej Warszawsko-Terespolskiej, zamieszkały we Lwowie, żonaty, wyznania rzymsko-katolickiego, 4 dzieci. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był uczniem szkoły specjalnej w Krasnymstawie, następie studentem instytutu agronomicznego w Puławach, natomiast w czasie powstania jako partyzant. Był w oddziale Krysińskiego początkowo jako kurier do dworów dla przygotowania prowiantu dla partii, potem jako czynny członek partii. Był w jednej bitwie pod Fajsławicami pod komendą Kruka. Część oddziału poległa a on wraz z 732 innymi trafił do niewoli. Siedział w Lublinie 3 miesiące. W skutek usilnych starań uwolniony. Deklarację podpisał 12.05.1893r. Na jego oświadczeniu widnieje dopisek, że nie został przyjęty do Towarzystwa.

Więzień cytadeli warszawskiej. podoficer dezerter, lat 48. Katolik, ojciec dziecka. Aresztowany 29 sierpnia 1864 r. w Jarczewie. "Oskarżony o udział w zabiciu dwóch żołnierzy, którzy oddalili się od oddziału". W więzieniu od 19 września 1864 r. 15 marca 1865 r. skazany na 20 lat katorgi, 30 marca odesłany do Warszawy. (L-50).

piekarz z Buku, poległ w bitwie pod Brdowem 1863 r.

Powstaniec figurujący w Archiwum ks. Ruczki

ur. w Warszawie r. 1844 agronom, służył jako szereg, później wachmistrz w oddz. Skowrońskiego pod Myszyńcem, Zameczka pod Wąchockiem, Żychlińskiego pod Ossą, Brynicą i Żelazną, Sokołowskiego pod Dalkowem i Korytkowem, ostatecznie Wróblewskiego w 3-eh bitwach. Internowany w Koniggratzu, wstąpił do wojska meksykańskiego.

prywatny oficjalista. Zamieszkały we Lwowie Podzamcze 7. Urodzony w Warszawie 1 października 1844r. Wyznania rzymskokatolickiego, żonaty, ojciec czworga małoletnich dzieci. Przed powstaniem uczeń szkół agronomicznych w Wawrzyszewie. W powstaniu w stopni wachmistrza. „Wstąpił do oddziału Skowrońskiego, z którym brał udział w bitwie pod Myszyńcem na granicy pruskiej, Później dostawszy się do oddziału Zameczka był w bitwie w Wąchocku. Po rozbiciu oddziału Zameczka udał się do Żychlińskiego. Był w bitwie pod Oxą, gdzie został wachmistrzem żuawów, pod Brynicą, gdzie oddział został rozbity. Następnie służył w oddziale Sokołowskiego, był w bitwie w Dańkowie (Dalkowie?), Korytkowie. Po rozpuszczeniu oddziału wstąpił znowu do oddziału Żychlińskiego, gdzie był aż do rozbicia oddziału pod Żelazną. Potem przeszedł do oddziału Wróblewskiego. Był w 3 bitwach. Po powstaniu siedział w Königsgratzu a potem służył w Meksyku. Był ranny w rękę w Korytkowie. Załącza uwolnienie ze służby wojskowej i metrykę. Powołuje się na p. Mieczysława Darowskiego, ul. Ossolińskich, na swego dowódcę Żychlińskiego we Lwowie i na Stanisława Piwko, który z nim służył w oddziale Wróblewskiego, ul. Źródlana l. 4”. Zobowiązał się do wpisowego 1 florena i składki rocznej w wysokości 3 florenów, płatnej co miesiąc po 25 centów. Oświadczenie podpisał we Lwowie 24 maja 1888r. Na członka czynnego przyjęty 25 czerwca 1888r.

Zm. przed 1919, żona: Felicja, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: W-15

powstaniec pleszewski należący do korpusu Taczanowskiego

Ur. 1834 Niwiska, zm. przed 1919, żona: Anna, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: VIII-94

Ur. 1840 Sosze, zm. przed 1919, żona: Bronisława, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: XII-35

administracji majątku, Urodzony w 1840 roku we wsi Sosze, powiatu Kaliskiego. Walczył pod dowództwem Taczanowskiego. Ranny w nogę.

Ur. 1844, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-702

ks. (Haller) udział w potyczkach: płockie: Cyk 21.11.1863 r

Z Krakowa, 28 lat, obrz.łac., stanu wolnego, wysłużony żołnierz. W 1864/5 sądzony przez Sąd Wojenny w Krakowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej, zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi. Skazany na 3 miesiące więzienia zaostrzonego 2razowym postem w każdym tygodniu.

Lat 48, właściciel Woli Przemykowskiej. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Krakowie, za przekroczenie obwieszczenia z 28 lutego 1864 o zakazie posiadania broni (zapewne w związku z powstaniem). Skazany na karę pieniężną w wysokości 10 zł.

szynkarz w Grzegórzkach pod Krakowem, była u niego rewizja lecz powstańców nie zastała

Student Uniwersytetu Jagiellońskiego, uczestnik bitwy miechowskiej

uczeń, służył jako kosynier w oddz. Kurowskiego i walczył pod Miechowem. Po powst. adjunkt sądowy. Zmarł w r. 1886.

Ksiądz. Uwzględniony w spisie kapłanów z Polski Kongresowej będących na tułactwie.

umarł 1864.02.03, lat 18, Żołnierz Wojsk Polskich z Galicji Austriackiej, , zmarł z ran odniesionych w potyczce w szpitalu polowym w Kurozwękach. Tam pochowany.

Powstaniec figurujący w Archiwum ks. Ruczki

ksiądz 00. Dominikanów, brał udział w organiz. i był więzionym w cytadeli Zamościa. Tutaj pozyskał względy komendanta twierdzy, dzięki czemu po pięciu miesiącach został uwolniony. Następnie pełnił służbę w oddziałach jako kapelan. Po powst. zamieszkał we Lwowie jako przeor oo. Dominikanów. Zmarł w Krynicy r. 1890.

1835-1888 ks., Pochowany na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie w kwaterze 40 - powstańczej.

ksiądz, ur. 29 VII :835 um- 1 IX 1881, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

1825-1895, Pochowany na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie w kwaterze 40 - powstańczej.

ur. 1825, zm. 1895, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

ur. r. 1825 w Krasnym Stawie, fabrykant powozów, należał w stopniu setnika do organizac. Schwytany i osadzony w Zamościu, przesiedział w śledztwie cały rok, poczem zasądzono go na dożywotnie zesłanie do Tomska. Po sześcioletniem wygnaniu, podczas którego zarabiał na życie jako kołodziej, zdołał na podstawie sfałszowanego paszportu, w przebraniu odstawnego oficera, zbiedz szczęśliwie do Galicji. Niebawem założył we Lwowie świetnie rozwiniętą fabrykę powozów. Zmarł w r. 1895.

Był fabrykantem powrozów w Krasnymstawie. Należał tam do organizacji powstańczej i brał w niej czynny udział, za co został schwytany i osadzony w więzieniu w Zamościu. Stamtąd zesłano go dożywotnio do Tomska, skąd zdołał zbiec. Po czym osiedlił się w Galicji.

major, poległ 8.1863 pod Wizna

udział w potyczkach: zob. Czempiński

w młodych latach emigrował za granicę i tam brał udział w kampanii węgierskiej w 1848 r. Po powrocie do kraju był inżynierem przy drodze żelaznej. Początkowo służył w oddziale Zameczka i tu się dosłużył stopnia majora po bitwie pod Drążdżewem w ostrołęckim. Z powodu choroby wziął urlop. Powróciwszy do oddziału Wawra, stąd go komenderowano na dowódcę oddziału po Suzinie. W bitwie pod wsią Gruszki w augustowskim 27 czerwca 1863 r. zmusza nieprzyjaciela do ucieczki, przyprawiając go o znaczne straty. Poległ w bitwie pod Wizną w powiecie łomżyńskim, stoczonej w sierpniu 1863 r. przez połączone oddziały Wawra i Hłaski, zasłoniwszy swym oddziałem ich odwrót. Poległ dnia 6 lipca 1863 r. między wsiami Sieburczynem i Szymborami nad Narwią z łomżyńskim.

w młodych latach emigrował za granicę i tam brał udział w kampanii Węgierskiej 1848 roku. Po powrocie do kraju, był inżynierem przy drodze żelaznej, z początkiem powstania zaciągnął się do oddziału Zameczka i tu się dosłużył stopnia majora, po bitwie pod Drążdżewem w powiecie ostrołęckim, z powodu choroby zmuszony wziąść urlop, po przyjściu do zdrowia powrócił do oddziału Wawra, skąd go odkomenderowano na dowódcę oddziału pozostałego po Suzinie. Jako dowódca oddziału w bitwie pod wsią Gruszki w Augustowskiem (połączony z Brandtem) dnia 27 Czerwca 1863 roku zmusza nieprzyjaciela do ucieczki przyprawiając go o znaczne straty, poległ w bitwie pod Wizną w powiecie Łomżyńskim, stoczonej w Sierpniu 1863 roku przez połączone odziały Wawra i Hłaski, zasłaniając swym oddziałem ich odwrót, według Czasu Nr. 172 poległ dnia 6 Lipca 1863 roku między wsiami: Sieburczynami i Szymborami nad Narwią w Łomżyńskiem. (Głos Nr. 29 twierdzi że poległ pod Sapoćkami w tymże powiecie.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1864 miejsce wysyłki: wileńska, miejsce zsyłki: tomska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi