Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 1228

Strona z 31 < Poprzednia Następna >

Jakób Feingold

Aresztowany za udział w rozruchach warszawskich i zesłany na Sybir.

Zygmunt Feliński

Szczęsny, ksiądz, objął rządy archidiecezji warszawskiej i otworzył 13 kościołów w lutym 1862 r. Urodzony w Wojutynie 1 listopada 1822 r. z ojca Gerarda i Ewy z Wendorftów, znanej autorki. Po śmierci ojca w 1833 r. i wywiezieniu matki na Sybir w 1839 r. zajął się nim obywatel Zenon Brzozowski i oddał do gimnazjum w Równem. Po ukończeniu uniwersytetu w Moskwie był nauczycielem dzieci swego opiekuna. W 1848 r. jadąc do Paryża przez Poznańskie napotkał oddział powstańców, do którego wstąpiwszy w bitwie pod Miłosławiem otrzymuje silne cięcie w głowę, po którego wyleczeniu udał się do Paryża. Po powrocie z Paryża wraca na Wołyń i wstępuje do seminarium duchownego w Żytomierzu, skąd w 1851 r. udaje się do akademii duchownej w Petersburgu. W 1855 r. otrzymuje święcenia kapłańskie, 6 stycznia 1862 r. konsekrację biskupa w Petersburgu, a dnia 10 lutego 1862 r. staje w Warszawie. Dnia 14 czerwca 1863 r. wezwany przez cara Aleksandra udaje się do Petersburga, skąd wygnano go w głąb Rosji, przeznaczając miasto Jarosław nad Wołgą na miejsce osiedlenia, gdzie go całych 24 lat trzymano. Car Aleksander III po umowie z papieżem Leonem uwolnił go w 1883 r. Zmarł w Krakowie 17 września 1895 r.

Zygmunt Szczęsny Feliński

Gdy wybuchło powstanie w nocy z 22 na 23 stycznia 1863 r., arcybiskup napisał do cara list: „Krew płynie wielkimi strumieniami, a represje zamiast uspokoić umysły, jeszcze bardziej je rozdrażniają. W imię miłosierdzia chrześcijańskiego i w imię interesów obu narodów błagam Waszą Cesarską Mość, abyś położył kres tej wyniszczającej wojnie. (…) Polska nie zadowoli się autonomią administracyjną, ona potrzebuje bytu niepodległego”. Za te słowa zapłacił 20-letnim zesłaniem w głąb Rosji, podzielił tragiczny los ogromnej rzeszy Polaków skazanych przez zaborcę na wygnanie i represje.

Zygmunt Feliński

Zygmunt Szczęsny Feliński (1822-1895) Sługa Boży Zygmunt Szczęsny Feliński urodził się 1 listopada 1822 roku w Wojutynie w diecezji łuckiej na Wołyniu. Był siódmym z jedenaściorga dzieci Gerarda i Ewy z Wendorffów, glośną patriotką, zesłaną na Sybir za udzial w spisku Konarskiego. Ojciec brał czynny udział w powstaniu listopadowym, stryj cieszył sie rozgłosem, jako poeta i autor hymnu ,,Boże coś Polskę.... . W jedenastym roku życia stracił ojca, a pięć lat później jego matka z racji swej działalności patriotycznej została deportowana na Syberię. Po ukończeniu gimnazjum Zygmunt studiował matematykę w Moskwie i nauki humanistyczne na Sorbonie i w College de France. W 1851 roku powrócił do kraju i wstąpił do Seminarium Duchownego w Żytomierzu, skąd po roku został wysłany do Akademii Duchownej w Petersburgu. Tam przyjął święcenia kapłańskie 8 września 1855 roku, po których pracował duszpastersko i objął katedrę filozofii. 6 stycznia 1862 roku bł. Pius IX mianował go arcybiskupem metropolitą warszawskim. Po objęciu rządów przystąpił do systematycznej pracy nad odrodzeniem religijnym i moralnym w powierzonej sobie archidiecezji, przeprowadził reformę programów nauczania w Seminarium i Akademii Duchownej. Dbając o wychowanie oraz nauczanie dzieci i młodzieży założył w stolicy sierociniec i szkołę, które oddał pod opiekę założonego przez siebie w 1857 roku Zgromadzenia SS. Franciszkanek Rodziny Maryi. Odważnie broniąc wolności Kościoła i uciśnionego ludu, po upadku powstania styczniowego 14 czerwca 1863 roku został usunięty ze stolicy i zesłany przez władze carskie do Jarosławia nad Wołgą. Po dwudziestu latach w 1883 roku abp Feliński uzyskał wolność bez możliwości powrotu do Warszawy. Mianowany przez Leona XIII arcybiskupem tytularnym Tarsu przeżył dwanaście lat w Dżwiniaczce na terenie diecezji lwowskiej. Pełen pogody ducha, prostoty, pokory i ubóstwa rozwinął tam działalność duszpasterską, oświatową i dobroczynną wśród ludu polskiego i ukraińskiego jako apostoł pokoju, zgody i ewangelicznego braterstwa. Zmarł 17 września 1895 roku w Krakowie. Od 1921 roku jego ciało spoczywa w podziemiach Archikatedry Warszawskiej przeniesione z cmentarza w Dżwiniaczce. Ojciec Święty Jan Paweł II 14 kwietnia 2001 roku ogłosił dekret heroiczności cnót.

Zmarł w Mielcu w styczniu 1907

w styczniu 1864 r. skierowany z Krakowa do oddziału

Więzień cytadeli warszawskiej. chłop ze wsi Rudniki, pow. Łuków, lat 57. Żonaty, ojciec dwojga dzieci. "Oskarżony o dostarczanie żywności dla szajki Brzóski". 25 stycznia 1865 r. skazany na 8 lat katorgi w twierdzach Syberii. 1 lutego odesłany do Warszawy. (F- 13).

Chłop ze wsi Rudnik, l. 57, ojciec dwojga dzieci. Oskarżony o dostarczanie żywności dla "szajki Brzóski", 25 stycznia 1865 r. skazany na 8 lat katorgi w twierdzach Syberii, 1 lutego odesłany do Warszawy.

Franciszek Flisiuk

Więzień cytadeli warszawskiej. chłop ze Skrzeszewa pow. siedleckiego, lat 34. Ojciec czworga dzieci. Posiada dom i ziemię. 8 grudnia 1864 r. aresztowany w domu. "Przewiózł dwóch buntowników z partii Brzóski". 31 grudnia skazany na 3 lata aresztanckich rot. 4 stycznia 1865 r. odesłany do Warszawy. (F-15).

Ur. 19.09.1836 Kraków,[2][3] zm. 03.03.1913 Kraków.[1] Syn Augusta Antoniego (s. Ignacego i Justyny Tamza) i Rozalii Duszel[4] (c. Franciszka i Franciszki, wdowa po Franciszku Hoffelmajer).[5][6] Rodzice pobrali się dopiero w 1839.[3] Miał rodzeństwo: Jana (ur. 1831), Władysława Józefa (1834 Kraków), Walerego Leonarda (ur. 1835 Kraków).[4] Uczestnik powstania 1863.[1] Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, kwatera PAS LD, rząd zach., miejsce grobowiec Styczniów i Ziembińskich.[2][6]

Michał Frankfurter

Żyd, magister farmacji, rodem z Tarnopola. Będąc w gimnazjum zbiegł potajemnie do szeregów powstańczych. Odznaczył się parę razy w walkach. Po powstaniu osiadł w Wiedniu, gdzie zmarł w 1889r.

Franciszek Frankiewicz

podporucznik, uczestniczył w napadzie na wojsko w mieście Radomiu 29 stycznia 1863 r. rozstrzelany w mieście Piotrkowie.

Stanisław i Leon Frankowscy

było ich 3 braci, zostali wybrani w Skierniewicach na zjeździe w styczniu 1863 r. jako komisarze wojewódzcy. Stanisław wchodził potem w skład Rządy Narodowego, którego prezesem był Ignacy Chmieliński od 17 września 1863 r.

stracony w Wilnie dnia 4. stycznia 1864.

powieszony w Wieluniu 4 stycznia 1864 r. (Głos Nr 46.).

Leon Frankowski

formował oddział w Lubelskiem, dowodzony przez Zdanowicza, w którym główną siłą byli uczniowie uniwersytetu puławskiego. Opanował Kazimierz nad Wisłą w nocy z 22 na 23 stycznia, lecz po zbliżeniu sie pułku Miednikowa, który go wciąż nacierał, szedł ku Sandomierzowi. Niedaleko od Sandomierza pod Słupczą, Miednikow rozbił oddział Frankowskiego, który sam raniony dostał się do niewoli, a następnie został w Lublinie rozstrzelany 16 kwietnia 1863 r.

poddany pruski, za należenie do żandarmeryi, powieszony w Siedlcach 5 stycznia 1864 r. (Chwila Nr 20, Dz. Poz. Nr 20, Dz. Pow. Nr 18.).

Daniel Frenkiel

Żyd. Felczer z fabryk Ostrowieckich. Urządził szpital dla rannych powstańców, pracował także w organizacji narodowej. Aresztowany, przesiedział parę lat w rotach aresztanckich, potem pracował przy budowie kolei żelaznej w Rosji.

Żyd. Został zesłany na katorgę do Usoli.

Żyd, student z gub. grodzieńskiej. Za udział w manifestacjach i rozruchach został skazany do służby wojskowej.

wieku lat 23, włościanin z powiatu Łomżyńskiego, gminy Pruszki, zginął pod Mężeninem, w dniu 25 Stycznia 1863 r.

Kazimierz Frycz

[herb=Frycz]Właściwie Kazimierz Fritsch, h. {{Frycz}}, ur. 28.2.1845, zm. 31.12.1922 Kielce. Syn Józefa i Felicjanny Kalinkowskiej. W Powstanie włączył się również jego starszy brat: - choć nie walczył z bronią w ręku. Rodzina Fritschów zasłużyła się w historii Polski. Przybyszem saskim był prapradziad Kazimierza - Tomasz z synem Abrahamem - referendarzem dworu królewskiego, który w 1775 otrzymał indygenat królewski (z błędem heraldycznym). Ojciec Kazimierza a syn Karola, był oficerem piechoty w Powstaniu Listopadowym, zaś ojciec matki - Józef Kalinkowski - służył w wojsku Księstwa Warszawskiego por 6 p. piech., walcząc m.in. w bitwie pod Lipskiem, ranny, kawaler orderu Virtuti Militari - właściciel dóbr Probołowice. Józef Fritsch po studiach na Uniwersytecie Krakowskim zajął się prowadzeniem majątku w , pow. pińczowski, które jego dziad nabył w 1821, a który w 1856 przebudował zamieniając część na oranżerię wg projektu sąsiada i późniejszego towarzysza Kazimierza z Powstania - . Matka umarła we wrześniu 1859. Rodzina ta była mieszanej religii (Józef- ewangelik, Felicjanna - katoliczka), dlatego synowie chrzczeni byli w wierze ojca, zaś dziewczynki - matki. Kazimierz, został ochrzczony w parafii ewangelickiej - Kielcach. Podobnie jak brat Karol, kształcił się w Instytucie Szlacheckim w Warszawie, a następnie od 1861 w gimnazjum w Krakowie. Przerwaną naukę dokończył po Powstaniu. Od pierwszych dni włączył się w działalność powstańczą. Podążył do obozu w Ojcowie, gdzie aptekarz Wrotnowski, znajomy ojca, dokonujący zapisów przydzielił go do ułanów. Wziął udział w działaniach zgrupowania aż do . Następnie przedostał się do obozu do Goszczy, odmówił awansu, walcząc w żuawach w oddziale razem z chorążym Ludomirem Cywińskim. Brał udział w bitwach tej kampanii. Po wróciłl z oddziałami do Galicji i był pojmany przez Austriaków w czasie . Z aresztu uciekł następnego dnia. Kolejnym epizodem był udział w nieudanej wyprawie i . Również tutaj został pojmany przez Austriaków i pod nazwiskiem "Kaźmierz Grabówka" wysłany do Ołomuńca a następnie Igławy. Ponownie uciekł przy pomocy miejscowych Czechów. Ukrywał się jakiś czas w okolicach Sambora Działał następnie w grupie , w oddziale kpt. Chodurskiego, biorąc udział w , a po dotarł do Kraśnika gdzie złożył broń i ponownie wrócił do Krakowa. Spędził jesień i część zimy w dworze Erazma Niedzielskiego w Śledziejowicach. Wrócił na pole bitwy z oddziałem do zgrupowania obozując od końca stycznia w lasach cisowskich w oddziale . Ranny w rękę w fatalnej bitwie zakończył po roku walk swój szlak bojowy. Do domu wrócił w pierwszych dniach marca 1864. Udało mu się wkręcił w kontakt z praporszczykiem Kopanskijem, który wystawił mu paszport. Uzyskał też świadectwo "prawomyślności" od rosyjskiego majora Orła co pozwoliło mu uniknąć podejrzeń o działalność powstańczą. Podjął przerwaną naukę - najpierw w Szkole Głównej w Warszawie, następnie w Jenie, gdzie w 1869 uzyskał dyplom, oraz na wydziale rolniczym Niemieckiej Akademii Nauk Przyrodniczy w Halle. Po tym okresie, w 1869 objął rodzinny majątek w Cieszkowach, gdzie wprowadzał (jak i inne dwory w okolicy) m.in. nowatorskie plantacje buraków i marchwi. Na przełomie XIX i XX wieku sprzedał Cieszkowy i przeniósł się do Kielc. Był radcą Dyrekcji Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, członkiem rady Kościoła Ewangelickiego, działaczem Macierzy Szkolnej, wizytatorem Szkoły Handlowej, wiceprezesem kieleckiego oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, inicjatorem kieleckiego Komitetu ku uczczeniu Powstania Styczniowego w 1916 r. Weteran z numerem III-484. Pozostawił pamiętniki z czasów Powstania. Jego pogrzeb odbył się w asyście kompanii honorowej 4 p.p. Leg. Jest pochowany na cmentarzu Ewangelickim w Kielcach. Żona: Helena Trzetrzewińska Dzieci: * Karol Józef, ur. 1877 Cieszkowy, zm. 1963, reżyser i scenograf teatralny. * Irena Anna, ur. 1879 Cieszkowy, mąż: Jan Antoni Jeżewski * Anna, mąż: Komenda * Bronisław Adam, ur. ok. 1887, zm. 1889 Cieszkowy

Karol Frycz, urodził się w Warszawie w r. 1840, do powstania wstąpił w styczniu r. 1863, do oddziału Cieszkowskiego w krakowskim. Następnie do partji Haubiego w oddziale Jankowskiego i Zielińskiego na Podlasiu. Po kilkunastu walkach w lubelskiem został ciężko .ranny w piersi pod Żyżynem.

polsko-angielski Żyd, agent Rządu Narodowego w sprawie zakupu broni dla powstania. Broń zakupywał w Anglii i przemycał do Polski. Postępując za oddziałem ułanów polskich, który został napadnięty przez rosyjskich żołnierzy. Został strasznie poraniony szablą, otrzymawszy 25 ran. Z ran wyleczył się w Krakowie.

obywatel ziemski ze wsi Chudzynka powiatu Płockiego zginął w odwrocie po niefortunnym ataku na Płock 22 Stycznia 1863 r.

Michał Galiński

h. Rawicz ur. w Tartakowie r. 1842, kadet wachm. stadnin rząd. austr. służył jako podpor. konnicyr po ogłoszeniu stanu oblężenia zaś, jako kwatermistrz w Węgrzech i Siedmiogrodzie, dla rozbitków udających się do Bumunii. Późnej jesieni r. 1863 przybył do Galicji, opuściwszy szeregi wojska austryac. wspólnie z kadetem Stasiniewiczem, i przydzielony został od oddz. Komorowskiego (6-tej komp. kap. Fischera). Z powodu słabego rozwoju organizacji we Lwowie, przeznaczono go do konnicy Czyżewicza, która zbierała się pod Sieniawą. Od dra. Longchampsa (senior) otrzymał w r. 1864 kredytywę i polecenie udania się do Rumunii przez Węgry, gdzie miał urządzić stacyę dla rozbitków dążących do Bukaresztu. Schwytany na granicy Rumunii przez austr. źandarmeryę, oddany został pod sąd wojskowy i po jednorocznem śledztwie w Hermanstadzie zasądzony na utratę stopnia kadeta wachmistrza i 7-m lat ciężkiego więzienia w dybach. Odbył karę wspólnie z Adamem Eliasiewiczem z Tarnowa, Rastawieckim, Wawrz. Kozłowskim z Krakowa i Lamperem ze Lwowa. W styczniu 1867 r. otrzymał amnestyę, poczem uzyskał posadę sekret. Rady pow. w Kolbuszowej.

Michał Galiński

Rawicz. Ur. 02.03.1842r. Tartaków. Sekretarz Rady Powiatowej, zamieszkały w Kolbuszowej, żonaty, 4 dzieci, rzymsko-katolickiego wyznania. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był kadetem i wachmistrzem stadnin, natomiast w powstaniu brał udział jako podporucznik konnicy, po ogłoszeniu stanu oblężenia jako kwatermistrz w Węgrzech i Siedmiogrodzie dla rozbitków udających się do Rumunii. Jesienią 1863 roku przybył do Galicji i opuściwszy szeregi wojska austriackiego wspólnie z kadetem Stanisiewiczem został przydzielony do oddziału Komorowskiego, a dokładnie do 6 kompani kap. Fischera. Z powodu słabej organizacji we Lwowie przeniesiono go do konnicy Czyżewicza, która zbierała się pod Sieniawą. Od dra. Longchampsa (senior) otrzymał w r. 1884 kredytywę i polecenie udania się do Rumunii przez Węgry, gdzie miał urządzić stację dla rozbitków dążących do Bukaresztu. Schwytany na granicy Rumunii przez austr. żandarmerię, oddany został pod sąd wojskowy i po śledztwie w Hermanstadzie zasądzony na utratę stopnia kadeta wachmistrza i 7 lat ciężkiego więzienia w dybach. Odbył karę wspólnie z Adamem Eliasiewiczem z Tarnowa, Rastawieckim, Wawrzyńcem Kozłowskim z Krakowa i Lamperem ze Lwowa. W styczniu 1867r. otrzymał amnestię. Deklarację podpisał 01.08.1891r.

Władysław Garczyński

ur. ok. 1840, szlachcic gub. wołyńskiej, oficjalista w cukrowni Łuczyńskiej (w Luczyniu na Wołyniu?, w Łuczyniu na Kijowszczyźnie?, w Łuczyńcu na Podolu?). Podejrzewany o to, że „wiedział o zbiórce szajki w cukrowni 1 nie doniósł o tym", na podstawie konfirmacji d—cy wojsk kijowskiego okręgu woj. z czerwca 1865 został zesłany do gub. kazańskiej na zamieszkanie pod dozorem policji. W Jadryniu przebywał od 11 lutego 1867 (?)• W styczniu 1870 zwrócił się do III Oddziału z prośbą o zwolnienie z dozoru, w czerwcu przychylono się do tego podania, z ograniczeniem swobodnego wyboru miejsca zamieszkania. We wrześniu tego roku uzyskał zgodę MSW na czasowy, pięciomiesięczny pobyt w gub. kijowskiej, gdzie mieszkała matka i siostra.

Łukasz Garycki

urodzony w 1804 r., uczeń szkoły podchorążych, następnie oficer pułku liniowej piechoty w 1831 r., później uczestnik powstania w 1848 i 1863 r. Dostawszy się do niewoli moskiewskiej został zesłany na Sybir, skąd wróciwszy zakończył życie w Krakowie 9 stycznia 1879 r.

Paweł Gąsowski

syn Piotra, ur. ok. 1831, ze szlachty, właściciel dóbr Latków (Mostków?) w pow. łukowskim gub. lubelskiej. Oskarżony o pełnienie w organizacji narodowej funkcji naczelnika okręgu, na mocy decyzji namiestnika Królestwa Polskiego został wysłany na zamieszkanie w Rosji pod dozorem policji. Wyjechał z Warszawy 29 stycznia 1864 w dziewiętnastej partu. Na podstawie rozporządzenia MSW z 14 lutego 1864 zesłany do gub. ołonieckiej. Początkowo zamieszkał w Pudozu, od sierpnia 1864 - w Ołońcu. Wkrótce uzyskał prawo powrotu do Królestwa, dokąd wyjechał prawdopodobnie w końcu 1865 lub w 1866. Kawaler.

Franciszek Cyprian Antoni Gaszyński

Franciszek Cyprian Antoni Gaszyński, h. Jastrzębiec. [1][2] Ur. 16.9.1834 [1][2] Cierno, ob. woj. świętokrzyskie.[8]. Chrztu dokonał wielmożny ks. Józef Moszczyński proboszcz z Mieronic. Zm. 31.8.1900. [1][2][3] Rodzice: Ojciec: Aleksy[8][10] Józef [11] Gaszyński [8] (ur. 17.07.1796 Kije [11], zm. 1872 Cierno [12], 1-v. Franciszka Krodkiewska[10] pułkownik z 1831, w 1811 r brał udział w oblężeniu Modlina, Powstaniec Listopadowy[13], pochowany na cmentarzu w Ciernie[14], syn Norberta i Joanna Tymińskiej[10]). Matka: Barbara Byczkowska,[8] (zm. 1883[14], córka Bartłomieja i Marianny Marcoin[10] pochowana na cmentarzu w Ciernie[14]) - pobrani 1832 w Mieronicach. Rodzeństwo: 1__Hipolit Antoni Gaszyński - ur 1833 Cierno akt nr 31 - zm. 1835 Cierno akt nr 2 2__Hipolit Julian Antoni Gaszyński - ur 1836 Cierno akt nr 19 3__Joachim Józef Antoni Gaszyński - ur 1837 Cierno akt nr 20 4__Pulcheria Aleksandra Barbara Gaszyńska - ur 1838 Cierno akt nr 26 5__Barbara Ambrożyna Marianna Gaszyńska - ur 1840 Cierno akt nr 16 6__Grzegorz Norbert Józef Gaszyński - ur 1842 Cierno akt nr 24 7__Marianna Waleria Justyna Gaszyńska - ur 1844 Cierno akt nr 28 - po mężu Jeżewska [14] zm. 22.07.1897 [14], pochowana na cmentarzu w Ciernie [14] 8__Mieczysław Gaszyński - ur 1858 Cierno akt nr 5 - zm. 15.11.1908 lat 58 [14], pochowany na cmentarzu w Ciernie [14] 9__Antonina Teodora Gaszyńska - ur 1865 Cierno akt nr 40 Uczestnik powstania 1863 [1][2], w gub. kieleckiej.[1] ""[5] Adiutant Kurowskiego[5], "".[5] Po powstaniu zarządca hotelu krakowskiego.[15] Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, Kwatera: N, Rząd: zach, Miejsce: 23 [4] W tym samym grobie są pochowani: -Kazimiera Kryłowska (06.01.1868 - 31.05.1938) [4] - Anna Kryłowska (27.07.1896 - 18.01.1970) [4] - Olga Kryłowska (31.10.1899 - 23.01.1973) [4] Po jego śmierci c.k. sąd w Krakowie poszukiwał w 1904 r. spadkobiercy, Artura Gaszyńskiego, przedsiębiorcy, którego miejsce pobytu w Rosji nie było znane. [6] Żona Jadwiga [3], [7], [9] Teresa [9] Wyżna [3] vel Wydźgów [7] vel Wydźga [9] Dzieci: 1__Kajetan Zdzisław Antoni Gaszyński - ur 1859 Caców par. Cierno,[9] matka Jadwiga Teresa Wydźga [9] 2__Artur Zygmunt Gaszyński - ur 1863 Caców par. Cierno [obecnie woj. świętokrzyskie] [7], matka jego Jadwiga Wydźgów [7]

(Gael, Gajl, Gail). "Zgodnie z pismem naczelnika wojennego pow. Opoczyńskiego - aresztowawszy mieszkańca wsi Blizyn, felczera Henryka Gaela, którego - mam honor dostarczyć pod konwojem, Tenże Gael, wyposażony w strawne na codzienne wyżywienie do 19/31 stycznia br. Podporucznik Kardinalskij" W przypisie: Pod datą 25.07.1865 Felczer Henryk Gael uznany został jako przestępca polityczny, za to, że uczestniczył przy odbieraniu przysięgi od ludzi werbowanych do powstania i dostarczał powstańcom żywność i obuwie. Zasądzony został na 2 miesiące aresztu. 13.11 uzyskał zwolnienie z aresztu za poręczeniem. Ale na podstawie decyzji naczelnika wojennego oddziału radomskiego z dnia 10.01.1866 skazany został na roboty aresztanckie w głąb Rosji na 3 lata"

Więzień cytadeli warszawskiej. (Gelio) chłop ze wsi Oleksianka w pow. stanisławowskim, lat 23. Katolik, ma jedno dziecko. "Aresztowany we wsi Drodziawice (?) w lesie z bronią w ręku jako członek oddziału partyzanckiego ks. Brzóski". 25 stycznia 1865 r. skazany na 8 lat katorgi w jednej z twierdz syberyjskich. (G-17).

Więzień cytadeli warszawskiej. (Golio) chłop ze wsi Oleksianka w pow. stanisławowskim, lat 24. Katolik, kawaler. Aresztowany w Oleksiance 10 października 1864 r. "za przynależ ność do oddziału ks. Brzóski". 15 stycznia 1865 r. skazany na 3 lata aresztanckich rot. Karę odbywał w guberni orłowskiej. (G-18).

Franciszek Gembicki

syn Walentego, ur. ok. 18 13 na Kowieńszczyźnie, szlachcic gub. augustowskiej, zarządca w dobrach Czerwony Dwór hr. Benedykta Tyszkiewicza pod Kownem. Aresztowany 10 lipca 1863i oskarżony o kontakty z powstańcami i niedoniesienie władzom o ich bytności w majątku, którym zarządzał (w wyniku śledztwa oddalono pierwszy z zarzutów, ale potwierdzono drugi: Gembickiego uznano winnym niedoniesienia o ukrywaniu się powstańców w lasach należących do majątku oraz o wstąpieniu niektórych dzierżawców do oddziałów powstańczych). Jako osoba „nieprawomyślna pod względem politycznym" został, na podstawie konfirmacji zastępcy nieobecnego w tym czasie Murawiowa z 24 maja 1864, zesłany w trybie administracyjnym na zamieszkanie pod ścisłym dozorem policji w gub. kazańskiej, majątek podlegał sekwestrowi. Wysłano go nie później niz I czerwca 1864. Przybył do Jadrynia z żoną Honoratą 1 córką Sabiną 16 października 1864. Od dnia przybycia otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa w wysokości 6 rubli miesięcznie. W ciągu 1867 roku sprawnik pow. jadryńskiego tak charakteryzował Gembickiego: „Żyje spokojnie, koresponduje ze znajomymi" (styczeń), „Żyje skromnie (czerwiec), „Rodzina razem z nim, korespondencja niewielka" (sierpień). 17 października 1867 Gembicki wyjechał do Kazania, skąd udał się w dalszą podróż do Królestwa Polskiego (według innych źródeł: w 1866 rodzina miała przebywać w kraju — może chodzi tylko o żonę 1 córkę).

Franciszek Gembicki

( - 17.01.1895 Czarny koło Dębicy) - weteran Powstania Styczniowego. "(...) były właściciel dóbr Wardężyn w guberni kaliskiej, dzieerżawca i administrator dóbr na Litwie hr. Tyszkiewicza zmarł 17 stycznia 1895 r w Czarny koło Dębicy. W roku 1863 skazany przez Murawiewa wieszatela na Sybir, gdzie w guberni kazańskiej w miasteczku Jadryniu z żoną i jedną córką przez lat 4 przebywał - następnie za wpływem Tyszkiewicza uwolniony z wygnania, powrócił do kraju, lecz zabranego mu przez rząd moskiewiski majątku nie odzyskał. Spokrewniony z domem Potockich nigdy się do nich nie zbliżał. Ożeniony powtórnie z p. Dzierżyńską, właścicielą Gembiczyny w pow pilzeńskim, tam przez dłuższy szereg lat zamieszliwał. Zmarły pozostawił żonę i trzy córki, Za miłość kraju ucierpiał wiele, niechże mu ta ziemia ukochana będzie lekką i część jego zacnej pamięci!" [1]

Kazimierz Gersz

Więzień cytadeli warszawskiej. chłop posiadający gospodarstwo we wsi Tekle Nowe (Teklinowo?) w pow. stanisławowskim, lat 23. Katolik, żonaty. Aresztowany tam 15 stycznia 1864 r. "za przynależność do bandy". 9 lutego 1864 r. skazany na roty aresztanckie. (G-71).

Antoni Giebułtowski

Ur. 1836. Zmarł w styczniu 1897, Rawa Ruska. Oficer wojsk polskich w 1863, inżynier rady powiatowej rawskiej, członek dyrekcji kasy zaliczkowej, zmarł w 62 roku.

Oleksianka, ur. 3. 04. 1824r., syn Łukasza i Magdaleny z Rechniów. Katolik, żona Katarzyna, siedmioro dzieci. „Aresztowany we wsi Drozdówka (Drożdżówka) z bronią w ręku, jako członek oddziału partyzanckiego ks. Brzóski”, 25 stycznia 1865r. skazany na 8 lat katorgi w twierdzy na Syberii

Chłop ze wsi Rosy, l. 26. Katolik, żonaty, ma dom i ziemię. Aresztowany we wsi Rosy 8 grudnia 1864 r., oskarżony o kontakty z "bandą" Brzóski. 9 grudnia 1864 r. osadzony w więzieniu, 10 lutego 1865 r. odesłany do miejsca zamieszkania.

Strona z 31 < Poprzednia Następna >