Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Ur. 1844, zm. po 1923. Syn Alojzego Seweryna (ur. 1807) i Dionizji PęczelskiejStudent Uniwersytetu św. Włodzimierza, gub. wołyńska.[2]Wysłany do pow. Owruckiego z poleceniami przez miejscowy Komitet do Adama Pługa. Łącznie z Romualdem Pląskowskim oraz bratem Adamem i Bolesławem studentem Uniwersytetu — był początkowo w organizacji. Przygotowywał broń, amunicję dla przyszłej partii. Później przyłączyli się Piotr Dyonizy Rogalewicz, Gabryel Wróblewski i dwóch chłopaków dworskich. Ogółem zebrało się 70 osób uzbrojonych w dubeltówki, sztucery pałasze i pistolety. Dowodził Leonard Wiśniewski, por. armii rosyjskiej. Po połączeniu się z partią Radomyślską 5.5.1863 roku partia Wiśniewskiego przyjęła bitwę z dwoma rotami piechoty moskiewskiej, rotą strzelców, sotnią kozaków pod Moskalówką. Tam Przysiecki został ranny szablą w głowę i rękę.[2][6]Ranny dostał się do niewoli. Więziony w Owruczu, Żytomierzu oraz Kijowie w twierdzy. Został skazany na 8 lat katorgi. Sądzony w związku z Powstaniem Zabajkalskim, za sprawę tzw "tomską",[4] wydany przez jednego z przywódców celem uratowania siebie od kary śmierci - co jednak i tak nastąpiło.[3] Karę odbywał w Usolu, później w gorzelni w Aleksandrowsku, w Ałgaczu. Wreszcie1866 osiedlony za Bajkałem pozostając pod nadzorem.[2] W Irkucku przebywał jeszcze w 1882 roku - co poświadcza wykaz prenumeratorów "Ogniska", książki wydanej dla uczczenia Zygmunta Miłkowskiego.[9]Po powrocie z zesłania mieszkał w Żytomierzu. W 1912, dla uczczenia pamięci towarzysza "doli i niedoli", Franciszka Pawlikowskiego - również pojmanego pod Moskalówką, zamiast wieńca na trumnę złożył 10 rubli na uczącą się młodzież.[8] Po uzyskaniu Niepodległości, został weteranem - liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: XIV-56.[5] Odznaczony Orderem Odrodzenia Polski.[1]