30447: Tadeusz Żuliński

Ur. 30.11.1839 Kraków, zm.18.1.1885 Lwów. Ojciec: Tadeusz, s. Józefa i Marianny - zmarłych w Sandomierzu,[7] urzędnik Kr.Pol. przy komorze celnej w Krakowie.[1] Matka: Barbara Michalson, c. Samuela i Pelagii Werner.[7]
Rodzeństwo: Kazimierz 1830-1904, Aleksander 1832-1914, Roman 1834-1864, Edward, Zofia, Emilia, Józef.

Ukończył gimnazjum realne w Warszawie. 1857-59 studiował na Akademii Medyko-Chirurgicznej w Warszawie. 1859-61 Akademik w Kijowie - Wydział Lekarski.[3] Z powodu udziału w ruchach patriotycznych całego rodzeństwa musieli wyjechać z miasta. Ukończył studia na uniwersytecie w Pradze, ogłaszając w piśmie czeskim "Prawda" listy polityczne p. t. "Lech Czechowi".

"Siła inicyatywy i zdolność wpływania na umysły, dokonała przewrotu w wyobrażeniach Czechów, odrywając ich od panslawistycznego kierunku i budząc ich sympatye dla Polaków, czego dowodem był liczny udział Czechów w powst. 1863/64". [1]

Przybył do Krakowa. W 1.1863 uzyskał tytuł doktora UJ broniąc pracy "Pogląd krytyczny na uroskopię".[3] W marcu 1863 z powodu akcji w Czechach uwięziony na Zamku krakowskim, został po 2-ch miesiącach wypuszczony.[1] Pracował w organizacji. W sierpniu 1863 on i brat Józef objęli stanowiska zastępców przy Radzie Prowincjonalnej Galicji w Krakowie, jako przedstawiciele "czerwonej" młodzieży.[2] Drugi raz więziony w październiku 18ó3 przesiedział w więzieniu do listopada r. 1864

Po powstaniu schronili się wraz z trzecim bratem Kazimierze i matką w Paryżu. Dom Żulińskich znany tam był z gościnności, Tadeusz zaś jako lekarz z bezinteresownego zajmowania się leczeniem wychodźców. Częstokroć udzielał i pomocy materialnej potrzebującym.
W Paryżu był redaktorem pisma p. t. "Polska" i współpracownikiem innych politycznych czasopism, jednocześnie zasilał pisma lekarskie treścią naukową.
W r. 1871 opuścił Paryż i przybył do Lwowa, gdzie mianowany został chemikiem przy szpitalu powszechnym. Na tej skromnej posadzie umarł we Lwowie.

Pochowany kosztem miasta przy współudziale mas publiczności.[1] kw. 72 gr. 55. Razem z nim w jednym grobie są pochowani:

• jego matka - Barbara Michelson
  
• Maniusia ur 1889 - 1890
  
• jego brat ks. Kazimierz Żuliński[6]

  "Jeden z najczystszych charakterów jakimi społeczeństwo nasze poszczycić się może." [5]. Na jego pamiątkę zostało ufundowane społecznie epitafium w kościele oo. Dominikanów we Lwowie. [8]